Espagne

και, ως εκλεκτό μέλος των PIGS - μην προτρέχετε, κακεντρεχείς, τη συντομογραφία εννοώ, πήγα στα άλλα PIGS και έφαγα γουρούνια πλείστα όσα σε όλες τις εκδοχές τους, επιτυχείς και μη. Στη φωτό η θρυλική εκδοχή του χαμόν, jamon ισπανιστί. Η χαρά μου, μπούτια χοιρινά κρεμασμένα στα ταβάνια.
Και εξηγούμαι, PIGS = Portugal, Ireland (παίζει γερά και η Ιταλία, ερίζουν σου λέει για το ποιος είναι πιο γουρούνι απ' τον άλλον), Greece, Spain, ήτοι οι πτωχοί συγγενείς της ΕΕ. Πήγα λοιπόν στην Ισπανία με αφορμή ένα συνέδριο.
Πήγα πρώτα στη Μαδρίτη, μετά στο Τολέδο, μετά στη Σαλαμάνκα. Δηλ. στο Τολέδο πήγα και ήρθα, αλλά θα τα γράψω με αυτή τη σειρά. Το σημερινό είναι
α. εξαγγελία του τι θα γράψω μη και σας φάει η αγωνία
β. δήλωση ότι ζω ακόμα εν αντιθέσει με περίπου 60.000 καλούς ανθρώπους οι οποίοι καίτοι είχαν αποδημήσει εισέπρατταν συντάξεις. πού; στον άλλο κόσμο που θα πας; όχι, είχαν γίνει σύγνεφο τι να λέμε τώρα. Έτσι, για να τα λέμε όπως είναι: δε φταίει το κράτος καλοί μου 60.000 άνθρωποι που εισπράττατε τις συντάξεις των αποθαμένων, εσείς δηλ. δεν είστε διεφθαρμένοι; ε; ε; ε; Άντε και καλά στερνά! το προσπερνώ γιατί συγχύστηκα.

Σήμερα αγόρασα το πρώτο μου καρπούζι και ξέρω θα απορεί κανείς, τι δουλειά έχει τώρα το πρώτο της καρπούζι, σε λίγο θα μάθουμε για το πρώτο της δοντάκι κοκ. Όχι, το καρπούζι, εν αντιθέσει με το δοντάκι κι άλλες πρωτιές ενδεχομένως, το ΠΡΩΤΟ καρπούζι του καλοκαιριού σημαίνει επίσημα και πανηγυρικά την έναρξη του καλοκαιριού. Φέτος δε μου φαίνεται ιδιαίτερα πανηγυρικό. Είχε και ένα τεράστιο φεγγάρι τις προάλλες που μας διέλυσε τα νεύρα, αλλά επιβιώσαμε. Και με αφορμή το πρώτο καρπούζι οραματίζομαι θάλασσες και ακτές, αν και όχι φανατικά φέτος. Θα μου 'ρθει, δεν πειράζει. Μου τάξανε παρά θιν' αλός καταστάσεις αύριο, προσευχηθείτε μη βρέξει, δε θέλω.

Πήγα στον Πράισνερ την Κυριακή, που διάβασα μετά ότι τζάμπα ξελαρυγγιαζόμουν να προσπαθήσω να τον προφέρω Ζμπίγκνιεφ, Ζμπίγκνιου τον λένε τον άνθρωπο, μα πόσο αμόρφωτη, τσ, τσ, τς (τελικό ς, το έβαλα στο τέλος). Όπως και να τον λένε, ο Ζμπίγκνιεφ τα λέει. Lacrimosa εκ του lacrima = δάκρυ. Όπως όλα άλλωστε, και η τέχνη είναι στιγμές που μοιάζουν αιωνιότητες.

Επειδή τα πράγματα είναι αλλόκοτα και κουβάρι, πάρτε μία τσοκολάτα κον τσούρος, ήτοι το είδος της σοκολάτας-ροφήματος που την τρως με το κουταλάκι και βουτάς και τα άγευστα κατά τα λοιπά τουλουμπάκια μέσα - κόλαση - από τη Σαλαμάνκα με αγάπη, έτσι για να γλυκαθούμε μέρα που 'ναι.
Καλό καλοκαίρι με φωτό από τους κρεμαστούς κήπους της Μαδρίτης!

"εδώ, λοιπόν, εδώ

κεντάω τα βράδια", λέει η αγαπημένη Άλκηστις (Πρωτοψάλτη), σε μουσική Νίκου Αντύπα και στίχους Λίνας  Νικολακοπούλου. Τίτλος, Δράκος.
Ανάποδα σήμερα, ξεκινάμε απ' το τραγούδι, ανάποδες οι τελευταίες εβδομάδες χωρίς διαδίκτυο στο σπίτι - από σήμερα και όχι από την Πέμπτη που άρχισα να το χρεώνομαι - ξανά δικτυωμένη. Και δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω και τι να πρωτογράψω, γι' αυτό λέω να κάνω το Βούδα και να προσποιηθώ ότι ζω σε μία άλλη πραγματικότητα, όπου δε μετρώνται τα πάντα με ποσοστά και να κάνω αυτό που ξέρω και μπορώ, να γράψω τις περιπέτειές μου. Ειλικρινά με κούρασε το κόβε-ράβε-ξήλωνε των ημερών, όχι μόνο οι ανακοινώσεις των ιθυνόντων, αλλά και οι συζητήσεις του ελληνικού λαού. Φίλη είπε χθες "ευκαιρία να αδυνατίσει ο Έλληνας", είχα γράψει παλιότερα να μαζευτούμε λιγάκι, ηθικώς εννοούσα, και σκεφτόμουν αυτές τις μέρες που λόγω έλλειψης διαδικτύου είχα ανοιχτό ραδιόφωνο κι άκουγα κι αυτά που ήθελα κι άλλα που δεν ήθελα ότι σήμερα περισσότερο παρά ποτέ καθίσταται επιτακτική η ανάγκη για μία ουσιαστική και πρακτική πρακτικότατη φιλοσοφία - κρίμα που οι φιλόσοφοι μας άφησαν νωρίς. Σκεφτόμουν για παράδειγμα τον Καστοριάδη που θα έκανε πάρτυ καίριων επισημάνσεων.

Τέλος πάντων. Ας ξεκινήσω από κάπου γιατί έχω χάσει το μπούσουλα με τα πέρα-δώθε. Ηράκλειο. Κι επειδή σε γενικές γραμμές το έχουμε ξαναγράψει, θα προσθέσω ενημέρωση μόνο.
Ξανάνοιξε ο Κούλες (το ενετικό κάστρο του λιμανιού με το λέοντα της Γαληνοτάτης), εξαιρετικά συντηρημένος και καλοδιατηρημένος και του βάλανε και ξύλινες εσωτερικές πόρτες και καγκελωτά παράθυρα και κάνει περίεργα παιχνίδια το φως και κει μες στις σκιές μετριέσαι όπως πρέπει ουσιαστικά με το παρελθόν αυτού του τόπου το οποίο σε περίπτωση που το ξεχάσαμε μες στην τούρλα του Σαββάτου είναι πρώτον τεράστιο και δεύτερον υπέροχο για να υποχωρήσουμε ατάκτως τώρα.
Ποτό στο Παγοποιείον ανυπερθέτως στην πλατεία του Αγίου Τίτου, παλιό παγοποιείο όντως, εξαιρετικά διατηρημένο επίσης, ωραία κοσμοπόλιταν  - στο Ηράκλειο Κρήτης, of all places - ωραία μουσική, όλα ωραία...
Και εκτός Ηρακλείου, αν σας βρει κακός καιρός Απρίλη μήνα και δε δυνηθείτε να πάτε για κολύμπι στον Κομμό - που τόσο πολύ τον αγαπάμε, δίπλα στα γνωστότερα Μάταλα, και μπόνους άιτεμ μινωικό ανάκτορο δίπλα στην παραλία. Αν λοιπόν, αν, να πάτε στα Ανώγεια όπου ευδοκιμούν τεράστια ολόμαυρα πεντακάθαρα γυαλιστερά τογιότα με τα συμπαρομαρτούντα - ηλιοκαμένους μαυροντυμένους οδηγούς με επιθετικό ύφος και επιθετικότερη οδήγηση. Τέλεια διαδρομή μες στους εγκρεμνούς (αγαπημένη παραλία της Λευκάδας, αλλά δεν ήρθε η ώρα της, συγκεντρώσου, εαυτέ μου ταλαίπωρε), αετοί πηγαινοέρχονται πάνω απ' το κεφάλι σου και, ναι, σου 'ρχεται η επιφοίτηση: μα εδώ λίγο πιο πάνω ήταν που γαλουχήθηκε ο γλυκός μου ο Ζευς με τους Κουρήτες να χοροπηδούν γύρω τριγύρω - αριστουργηματική απόδοση της παράστασης σε αρχαϊκό κάτοπτρο στο Μουσείο του Ηρακλείου. Στα Ανώγεια θα πηγαίναμε για φαγητό, αλλά ενέσκηψαν δύο πούλμαν με παιδιά μόλις Γυμνασίου και κάπως μας ήρθε και πήγαμε για ρακές instead. Εκεί συναντήσαμε το Γιώργη - μαζί με το Μανώλης, πρωτότυπο όνομα στη νήσο Κρήτη- ο οποίος ζήτησε επιτακτικά να του πω κάτι πανεπιστημιακό και, ομολογώ, δεν είχα!
Ωστόσο, οι Ανωγειανοί, κι όταν λέμε Ανωγειανοί, εννοούμε, σκληροπυρηνική κι όχι ερασιτεχνική αντίσταση με εξίσου σκληρά αντίποινα στους Γερμανούς, και εννοούμε και Ξυλούρης και Ψαραντώνης, κι αν ξεχνώ κανέναν, σόρι κιόλας άνθρωπος είμαι και μόλις διαπίστωσα ότι στη βεράντα μου κυκλοφορούν κάτι κώνωπες κτηνώδεις. Οι Ανωγειανοί, έλεγα, μιλούν διαφορετικά, ήτοι το Λ το λένε Ρ και δη they roll their rs, ρρρρρρρρρ. Και με αξίωσε ο θεός της Κρήτης να ακούσω Αιτωρρρρoακαρνανία, καρρρρρρρά, Ερρρρράδα και άλλα τινά. Ποιότης!

Τι άλλο να κάνετε στο Ηράκλειο; Να πάτε στο Ιστορικό Μουσείο που είναι πετίτ και συμπαθέστατο και κεντρικό και είχα ξεχάσει ότι είχα πάει μέχρι που το είδα και κάπως μου 'ρθαν ένα ένα χρόνια δοξασμένα. Να περπατήσετε μέχρι να ξεποδαριαστείτε και να ακολουθήσετε την περίμετρο του τείχους με τη βοήθεια ενός απλού και ταπεινού χάρτη της πόλης. Η διαδρομή αυτή θα σας φέρει στο μέρος της πόλης που προσποιούμαι ότι δεν υπάρχει ώστε να μπορώ να δηλώνω νοσταλγικά και κυρίως ανερυθρίαστα ότι το Ηράκλειο είναι η αγαπημένη μου πόλη στην Ελλάδα μετά την Αθήνα διαμαντόπετρα, τοπ, εννοείται, εξ ου και  βρισκόμαστε εδώ και όχι, ας πούμε, στη Γουαδελούπη - no offence...Α, τη μπουγάτσα του Κιρκόρ σας την έχω γράψει; Σας την ξαναγράφω, Κιρκόρ, κάνε λίγο μεγαλύτερες τις μερίδες, αν θες βέβαια. Κατά τα λοιπά, πανδαισία.

Και εν είδει ανεκδότου: πιλότος τις ήθελε να εντυπωσιάσει προφανώς νεαρά τινα κατά την προσγείωση στο Ηράκλειο και παραλίγο η μεσογειακή κουρού του Γρηγόρη - υπέροχη, αλλά τραυματίστηκα, ποτέ ξανά, θα καταλάβεις - παραλίγο να συναντήσει τη Μεσόγειο. Προειδοποίησε, αγόρι μου γλυκό, πες "κατά την προσγείωση δέστε τις ζώνες σας, φέρτε το κάθισμα σε όρθια θέση, βεβαιωθείτε ότι το ατομικό σας τραπεζάκι είναι κλειστό και κυρίως, for the love of God, μη μασαμπουκώνετε τυρόπιτες, θα το μετανιώσετε...

Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν κάμποσες εβδομάδες, αλλά τώρα του έμελλε να εμφανιστεί. Ανειλημμένες γαρ...

δικαίωμα στο όνειρο

από το ομότιτλο του Λάκη Παπαδόπουλου. Αυτό είναι το διακύβευμα, κατ' εμέ πάντα, των ημερών: αν έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Σε μία κατάσταση φρικαλέα με την κυριολεκτική σημασία του όρου, σε μία κατάσταση όπου κανιβαλίζονται τα ιερά και τα όσια του μυστηρίου της ζωής και κυρίως του θανάτου και γίνονται πρωτοσέλιδα και ιστορίες τηλεοπτικές με συγκινητική υπόκρουση, ενώ τριγύρω αχούν τα τύμπανα του πλέον παράλογου πλην όχι ακήρυκτου πολέμου, δε μπορώ, δεν αντέχω να ζουζουνίζω για τις ταξιδιωτικές μου περιπέτειες και μόνον, παρόλο που, προς το παρόν, δεν πτοούμαι.

Και αυτό επιθυμώ και δι' υμάς. Όταν έγραψα να μαζευτούμε πριν καναδυό μήνες, δεν είχα κατά νου το οικονομικό. Δε με απασχόλησε και δε θα με απασχολήσει ποτέ τι χαλάει ο καθένας και τι δε χαλάει, μαγκιά του, αρκεί να είναι δικά του...Εννοούσα να συμμαζέψουμε τα μυαλά μας και κυρίως την ψυχή μας που αναλώθηκε χρόνια τώρα, γενιές τώρα στο κυνήγι του ανώφελου. Διαφήμιση εταιρείας του συρμού, που μέσα στο λαϊκισμό των διαφημιστικών της μηνυμάτων πιάνει πάντοτε με τρόπο καίριο την ουσία της εκάστοτε κατάστασης του Έλληνα, καταλήγει ότι "μπορώ να ονειρευτώ πως είμαι πλούσιος", ότι δηλ. ακόμη και τώρα που έπεσαν οι μάσκες, και ο αυτοκράτορας αποκαλύφθηκε όχι απλώς γυμνός αλλά τουρτουρίζων και μόνος, ω τόσο μόνος, και τόσο χλευασθείς, το ζητούμενο είναι η ψευδεπίφαση του πλούτου, του υλικού πλούτου που ορίζεται με την πληθώρα άχρηστων ως επί το πλείστον αντικειμένων.

Ότι θα έφταναν οι καταναλωτικές κοινωνίες του 20ου αιώνα σε αδιέξοδο κάποια στιγμή κατά τον 21ο ήταν σαφές και αναντίρρητο, ότι θα ερχόταν τόσο γρήγορα και τόσο ξαφνικά το σκάσιμο της σαπουνόφουσκας, δε θα το πίστευε κανείς, εκτός από τους συνωμοσιολόγους, τις εποχές της τεχνητής τελικά ευμάρειας. Επιμένω, ωστόσο, ότι υπάρχει και η θετική όψη, αλλά είναι αυτή κατά την οποία θα αναδειχθεί η ατομική ευθύνη και η ατομική υπευθυνότητα, έννοιες θαμμένες βαθιά και θυσιασμένες στο βωμό των ατομικών δικαιωμάτων. Ενεργός πολίτης σημαίνει ευθύνη, ανάληψη ευθύνης, είτε για την πράξη, είτε για την ανοχή της, κι ενώ δεν είναι έννοιες ταυτόσημες το έγκλημα και η ανοχή, όμως κάπως κάπου φταίξαμε όλοι για να φτάσουμε ως εδώ.

Τις μικρές καθημερινές προδοσίες του ας αναλογιστεί ο καθένας, τις μικρές σε ανύποπτο χρόνο νοθείες του (και ήγγικε η ώρα που δόθηκε με τρόπο πικρό η απάντηση στο ηδύ ερώτημα "αλλά τι νόημα έχει τ' όνειρο χωρίς μικρές νοθείες;"), τις μικρές απανθρωπιές του, τους μικρούς καθημερινούς φασισμούς του, τις μικρές απάτες του. Κι ας τα αποτιμήσει μαζί με τις μεγάλες στιγμές του και με όρους σίγουρα όχι υλικούς.

Ναι, μπορείς κι εσύ κι εσύ κι εσύ να ονειρευτείς, αλλά όχι πως είσαι πλούσιος. Επιστροφή. Στο συναίσθημα που τσαλαπατήθηκε, εξαγοράστηκε, λεηλατήθηκε και έγινε αντικείμενο χλεύης. Σήμανε το τέλος της αγέλης - τα σπαράγματά της που απομένουν, απομένει να αποβληθούν. Οι αντιδράσεις στον εφιάλτη τον προχθεσινό ήταν σχεδόν αμιγώς υγιείς με λίγες παραφυάδες αρρώστιας, που δε μπορούν να επικρατήσουν, ήρθε η ώρα να σωπάσουν. Το τέλος της αγέλης δε σημαίνει την αρχή της μοναξιάς, σημαίνει την αρχή της ομάδας.

Ναι, υπάρχουμε αθεράπευτα ρομαντικοί, γιατί έτσι μας υπαγορεύει η φύση, η παιδεία και η καταγωγή μας και κυρίως το είδος μας. Θα συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε κι αν αρμενίζουμε τώρα σε στραβό γιαλό, κι αν καταποντιστούμε ακόμα, τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι πράξαμε ό,τι έδει.

Σας χαιρετώ με την εξής εικόνα: την ώρα της πορείας, 2 μ.μ., μπροστά στον Άγνωστο, περνούσαν οι εύζωνες, μπροστά ο μικρός αδελφός, και οι μανάδες της πορείας σκέφτηκαν τις μανούλες όχι των συμβόλων, αλλά των παιδιών που τους έμελλε να ενσαρκώσουν το σύμβολο της πατρίδας της την πιο άχαρη ώρα της. "Σιγά, η πατρίδα κοιμάται", έγραψα στο fbook, ανασκευάζω: θα ήθελα να μην κοιμάται, αλλά να ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα να τραβά. Εκείνη τη δόξα που δε συνδυάζεται με αλαζονεία τύπου "εμείς χτίζαμε Παρθενώνες", αλλά περπατά μονάχη και "μελετά τα λαμπρά παληκάρια". Ναι, γράφουμε ιστορία. Το πως θα μας γράψει η Ιστορία επαφίεται σε μας. Και ονειρεύομαι τη μέρα που θα ξαναπώ στους "ξένους" πως είμαι Ελληνίδα και δε θα με λυπηθούν.

Διαβάζω Κορνήλιο Καστοριάδη, γιατί πολύ τον αγάπησα, γιατί πολύ αγάπησε την ιδέα της ελληνικότητας και της δημοκρατίας στην ουσίας της, διαβάζω συγκεκριμένα την Άνοδο της Ασημαντότητας, διαβάστε την, αν πέσει στο χέρι σας, διατίθεται δωρεάν στην αγγλική έκδοση στο διαδίκτυο, απαντά σε πολλά κι ας μην τον ρώτησαν. Και θέτει το καίριο ερώτημα για το ρόλο της φιλοσοφίας σήμερα: να συνδέσει τα σπασμένα κομμάτια, to make sense σε έναν κόσμο κατακερματισμένο, τον επαναπροσδιορισμό του Όλου πέρα από ατομικές σκοπιμότητες, να καταλάβουμε επιτέλους ότι όλοι μαζί οφείλουμε και όλοι μαζί μπορούμε, ότι η επανάσταση ξεκινά εντός μας, η παιδεία επίσης. Αναρωτήθηκα πολύ αυτές τις μέρες για το ρόλο και την ευθύνη μου ως εκπαιδευτικού και κατέληξα ότι η μέγιστη ευθύνη είναι η τοποθέτηση εξ ου και τοποθετούμαι, καταλήγοντας στο Σεφέρη, όπως πλείστες όσες στιγμές στη ζωή μου: "ποιος πάει για το καλύτερο, ο θεός το ξέρει" και μαζί "λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα".

Ακούω Δικαίωμα στο Όνειρο και ονειρεύομαι τη μέρα που θα ξυπνήσω κι όλα αυτά θα είναι ένα κακό όνειρο και οι θυσιασμένοι δε θα έχουν θυσιαστεί αδίκως.

ΠΟΤΕ ΔΕ ΣΑΣ ΞΕΧΝΩ

ποτέ μου κι ας χωρίσαμε, άλλως πως ο βίος χωρίς διαδίκτυο. Δε φταίω εγώ που ζούμε χώρια - βρήκα ίντερνετ και έπαθα πάριο παροξυσμό!
εδώ και τρεις περίπου εβδομάδες δεν έχω σύνδεση στο σπίτι, στο μεταξύ πηγαίνω, έρχομαι, φωτογραφίζω, ανταλλάσσω ατάκες και δεν έχω πως να τα καταθέσω εδώ.

το ταξίδι από σπίτι σε σπίτι σε φίλους και γνωστούς για ψιχία ίντερνετ στο στερημένο άνθρωπο. τι να πω; Τίποτε άλλο, έχω μαζέψει τις διαδικτυακές δουλειές μου σε μπλοκάκι κι είναι πολλές και θα με πετάξει έξω ο αδερφός μου και θα 'χει και δίκιο και ό, τι έφευγα.

σας αγαπώ, γνωστό αυτό, θα επανέλθω, κι αυτό, πιστέψτε με, δεν είναι υπόσχεση, είναι απειλή.

σα να ξαναμπήκε η άνοιξη

είπε κι άνοιξε έκθαμβη τα χέρια να αγκαλιάσει τις χαρές που προοιωνίζονταν οι ανοίξεις μαζεμένες σε μία καινούργια άνοιξη.
όχι, δε σας καθιστώ κοινωνούς του νέου μυθιστορήματός μου, αστειεύομαι με αφορμή τη σημερινή άνοιξη, και να που έγινε η άνοιξη σαν τα Πατήσια, πόσες ανοίξεις έχω μετρήσει φέτος, μία που πλευριτώθηκα, τότε με τη σαγιονάρα, παλιά, μία ενδιάμεση που δεν την έζησα, γιατί κρεβατώθηκα μετά που πλευριτώθηκα, μία τις προάλλες, που ξαναέβαλα πέδιλο, σιγά που δε θα το 'βαζα και κάνε όσο κρύο θες, με κούρασες, χειμώνα, ξεφορτώσου μας. Κι η τελευταία συνεχίζει, μαζί με την αφρικανική σκόνη που θεώρησε ότι μας έλειψε και ξανάρθε - τα τζάμια μου καθαρίστηκαν πρόσφατα, ω σκόνη, μην πέσεις σε βροχή αύριο, εξαφανίσου είπα.
γενικώς φέτος είπαμε, επαναλήψεις. Κύκλοι, κυκλικά κινούμενοι ημείς, σαν Ολυμπιακών Αγώνων σήμα έχουμε γίνει απ' τον πολύ κύκλο. Γνώριμα έργα σε επανάληψη, όρια που διευρύνονται, τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι εντός μας, θυμήσου το ξανά, και "έτσι ξαφνικά, όπως θα μπαίνει ή άνοιξη, εγώ δε θα γυρίσω να κοιτάξω".
Ταξίδι στην Πάτρα άλλη μια φορά, η δεύτερη ζωή μου, στο Ρίο στην πανεπιστημιούπολη και ενίοτε στην πόλη, δυστύχημα στον ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ δρόμο Αίγιο-Ρίο με αυτοκίνητο φυσαρμόνικα και άφθονο αίμα φρεσκότατο: ένα ταξίδι που τελείωσε απότομα, η κυρία δίπλα μου στο λεωφορείο να με ταρακουνάει εν πλήρη υστερίη, κι εγώ να απαντώ τσεχωφικά "ωραία μέρα για ν' αυτοκτονήσει κανείς". Φτιάξτε αυτόν το δρόμο, έλεος, φτιάξτε τον, τον σιχαίνομαι.
Πάτρα και άνοιξη, οι πόλεις που έχουν θάλασσα είναι αλλιώς, δεν το διαπραγματεύομαι, Πάτρα και μαγαζιά ανοικτά - στην Πάτρα τα μαγαζιά κλείνουν το μεσημέρι και τα απογεύματα Δε-Τε, τέλειο μεν, μη πρακτικό δε.
Κι αφού επέστρεψα από την Πάτρα, παραθέτω φωτό άσχετη, με τίτλο δε the good times, έτσι, για να ξορκίσω τους τελευταίους καιρούς που είναι ιδιαζόντως ταλαίπωροι.
Και τραγουδάκι, Κορκολής, Πρωτοψάλτη, η αγάπη που πάει, έλα μου ντε, προφητικά απάντησα στην προηγούμενη ανάρτηση, είναι σαν την ενέργεια, περιφέρεται, μετασχηματίζεται, πηγαινοέρχεται, αλλά είναι πάντα εδώ να μας φυλάει, γιατί έχουμε ανάγκη από φυλαχτά κι από αγάπες, δύσκολα τα πράγματα, που λέει και η Μποφίλιου στο νέο της, επιφυλάσσομαι, νεξτ τάιμ.
Διαβάζω περί αρχαίας τέχνης, γιατί διορθώνω κάτι εργασίες του είδους, και το Σάββατο πήγα στο Μουσείο της Ακρόπολης, πρώτη φορά με τους φοιτητές μου εκεί, και γελάσαμε πολύ, είπαμε πολλά, περπατήσαμε πολύ, ήπιαμε έναν καφέ στο πόδι, γιατί μετά πήγα στους αφούς Κατσιμίχα, και, άσε την επόμενη φορά.
Δεν προλαβαίνω, όποιος όμως προλαβαίνει, ας πάει μια βόλτα στους αγρούς και για μένα, α, ανθίζουν και οι κουτσουπιές, μα τι ζωή, ένα θαύμα!

Roma

όχι η πίτσα, ούτε καν η ομάδα, αλλά η πόλη: η αιώνια πόλη. Στη φωτό ο Αποξυόμενος του Λυσίππου από τη Σικυώνα, ρωμαϊκό αντίγραφο σε μάρμαρο έργου του 4ου αι. π.Χ., Museo Pio Clementino, Musei Vaticani, βλ. παρακάτω.

Εκεί που μία Αννίτα Έκμπεργκ μεγαλούργησε και αποθέωσε το είδος των γυναικών και των ανθρώπων. Η φωτό από τη Φοντάνα ντι Τρέβι, νύχτα με φωτογραφική χάλια συν "αυτόματη διόρθωση" από το πρόγραμμα επεξεργασίας φωτογραφιών και ιδού το ποιητικόν κοκκώδες αποτέλεσμα (κοίταξα τον Τριανταφυλλίδη για να βεβαιωθώ, νομίζω "κοκκιώδης" θα ακουγόταν καλύτερα, εν πάση περιπτώσει, δικά μου ζόρια αυτά, ας τα λύσω μόνη μου.

Ρώμη: εκεί που είχα πάει το σωτήριον έτος 1994 και τώρα, χρόνια μετά. Τι μ' έχει πιάσει φέτος και επισκέπτομαι ξανά τόπους; Έλα μου ντε. Προκύπτει, ας πούμε. Να επισκέπτομαι τόπους που έχω ξαναεπισκεφθεί τώρα που δε με προσκάλεσαν, άβυσσος λέμε!

Ρώμη: 2 ώρες και κάτι ψιλά από την Αθήνα το Φιουμιτσίνο, το στρώσανε λιγάκι στο πέρας των ετών, διότι μην κοιτάς που τη Ρώμη απ΄ το 1994, το αεροδρόμιο και το σιδηροδρομικό σταθμό της ουκ ολίγες φορές ετίμησα έκτοτε και εξετίμησα δεόντως τις όποιες βελτιωτικές αλλαγές προέκυψαν στο μεταξύ. Σύνδεση με την πόλη: το τρένο, εύκολο είναι να το 'βρεις, ταξί, shuttle bus με ορισμένα ξενοδοχεία και...

Πού να μείνεις: στο κέντρο, άσε τα παραέξω για κανέναν άλλον. Ρώμη ίσον κέντρο, ίσον περπατώ εις το δάσος ανεξαρτήτως λύκου, κοινώς περπατώ κι όσο αντέξω, κι όταν αποκάμω κάθομαι σε κανά καφέ, άπειρα έχει εξάλλου ή σε καμιά τρατορία, εξίσου άπειρες - τώρα λογικά αυτό άτοπο, ιτ πάει να πει "εξίσου άπειρες", αλλά και τι έγινε; Η λογική δε μας πήγε πολύ μακριά. Σίγουρα όχι ως το άπειρο.

Πού να φας και που να πιεις: όπου βρεις, παντού, Ρώμη ίσον ΚΑΙ φαΐ, απλώς όχι μόνο.
Πού να ψωνίσεις: όπου σε εξυπηρετεί. Για όλα τα βαλάντια. Φίλη φιλτάτη έβαλε στο μάτι καπελάκι Hermes 470 ευρώ, μετά άλλαξε γνώμη...

Πού να περπατήσεις: Βατικανό. Πήγαινε να δεις τα μουσεία. Σωστά το διάβασες, δεν είναι ΤΟ μουσείο του Βατικανού, είναι πολλά, είναι δαιδαλώδη, είναι σα Νταν Μπράουν κάπως και είναι ότι θα περπατήσεις όσο δε φαντάζεσαι για να φτάσεις στα μουσεία και για να τα δεις και για να αποχωρήσεις. Απέναντι όμως, ντουγρού σα να λέμε, βρίσκεται η Πιάτσα ντελ Πόπολο, περνάς μια γέφυρα και τσουπ, περνώντας στο μεταξύ την αντίστοιχη Ερμού με πολλά και ορισμένα λίαν ενδιαφέροντα καταστήματα. Εκεί πάνω στην Πιάτσα, φάε, μπορείς, και πιες κι ένα αφρώδες, σου επιτρέπω. Ιταλία: η χώρα όπου τα αφρώδη έχουν τη σωστή τιμή, δηλ. σχεδόν τζάμπα. Προς πάσα κάβα της επικράτειας: κάντε κάτι, έρχεται λιτότητα.

Να περπατήσεις και στην Πιάτσα ντ' Εσπάνια, αν την πετύχεις άνοιξη με τα λουλουδάκια της, μια όαση, και στην Πιάτσα Ναβόνα με τα συντριβάνια της, και στη Φοντάνα να πας, αν θες μη ρίξεις νόμισμα, έριξε για όλους μας η "Αναστασία" - οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται το σίριαλ που συντάραξε τις μετεφηβικές ζωές μας, λέμε τώρα, οι νεότεροι δεν έχασαν και τίποτα, εδώ που τα λέμε.

Να περπατήσεις κατά μήκος του ποταμού, του Τίβερη εννοώ, μη μπερδευτείς, όλα τα ευρωπαϊκά ποτάμια μοιάζουν - πλην του Κηφισού φυσικά, αυτός δε μοιάζει, μπάζει, συγκεκριμένα εμπαζώθη νωρίς, για να παραφράσω Χρόνη Μίσσιο. Και να περάσεις απέναντι, να πας στο Τραστέβερε, ή Τρανσβέστερε, όπως αποφάσισα να το λέω άνευ λόγου, είναι που μου άρεσε η Στρέλλα, κατάλαβες... Καλό ήταν, συμπαθητικό, χαριτωμένο, δεν έκοψα καμία φλέβα, καθόσον γνωρίζω είναι όλες επάνω μου και σας χαιρετούν.

Και γενικώς, να περπατάς κι άμα χαθείς λιγάκι, έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα, καλοί άνθρωποι είναι, όχι ιδιαίτερα αξιόπιστοι άμα σου πουν πήγαινε από δω ή από κει, αλλά αφενός η ζωή είναι περίπατος, αφετέρου είναι μικρό, το είπαμε, το ιστορικό κέντρο της Ρώμης, ξεσκούριασε λιγάκι, δε βλάπτει.

Τέλος, άσχετο με τη Ρώμη, το ξέρω, αλλά τι να κάνω, τώρα μου 'ρθε, τώρα το γράφω, καραδοκεί η λήθη και δεν έχω χειρότερο:
"ότι δεν είναι η αγάπη που χάνεται αλλά η στιγμή, και ότι ο ηττημένος καταδικάζεται να την ξαναζήσει για πάντα"
Τι 'ν' τούτο; Η χαρά της διδασκαλίας. Δημοσιεύεται κατόπιν αδείας της φοιτήτριας Άννας, από την εργασία εξαμήνου πάνω στην ταινία 2046, και την ευχαριστώ, επίκαιρο, γιατί έτσι κι αλλιώς η αγάπη δε χάνεται, αλίμονό μας, εδώ θα 'μασταν να βολτάρουμε στας Ευρώπας; Όχι, θα κλαίγαμε, αλλά δεν κλαίμε, γιατί η αγάπη είναι πανταχού παρούσα και τις ζωές μας πληρούσα, όσο για τη στιγμή, φευ, εξ ου και το νόημα της ευκαιρίας, ευ άπαξ κι από κει και πέρα, "πέρασ' ο καιρός", όπως έγραφα δύο αναρτήσεις πριν κι ο καθένας μας πορεύεται με τις επιλογές του και κυρίως τις καταδικές του πληγές. Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά που θεωρεί την ιδέα της μίας και μοναδικής ευκαιρίας κουραφέξαλα, εγώ τι να πω, η επιλογή δική σας. Η πρώτη άποψη με αντιπροσωπεύει, η δεύτερη με εξυπηρετεί: απ' την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω; Σύμπαν, μίλα μου. Α, ξέχασα, έχεις κι άλλες ασχολίες, σόρι κιόλας. 


Ακούω Impossible, Daniel Merriweather, ε, όχι και τίποτα ακατόρθωτο, μικρό μου αγόρι, αλλά θα μου πεις κι εμένα αν με λέγανε Merriweather ευοίωνα θα τραγούδαγα. Τι δε θα τραγούδαγα, που τραγούδησα εσχάτως; Under Pressure, Queen and David Bowie, γιατί πιέστηκα εσχάτως με τα ακαδημαϊκά μου, και γιατί το νόημα είναι "all you need is love" που μάλλον θα το 'χετε ψυλλιαστεί ότι το πρεσβεύω χωρίς φιοριτούρες και λοιπά κορδελάκια -καίτοι έχω αδυναμία στα κορδελάκια, ομολογώ. Κι αν σας θυμίσει Ice Ice Baby, Vanilla Ice, ξέρουμε εμείς που ξεπατωθήκαμε ως έφηβοι, εσείς που δεν είχατε ακόμη γεννηθεί, καλά να πάθετε να μην ξέρετε, τι δηλ. μόνο πλεονεκτήματα θα έχει η μαρμαίρουσα νιότη σας; Χα - κάγχασα...


Διάβασα το Γυρισμό, Β. Χίσλοπ, ένα "Νησί" στην Ισπανία, ίδια υπόθεση, ίδια εξέλιξη, άλλοι τόποι, άλλο ιστορικό υπόβαθρο. Αυτή τη λύσσα, βρήκα μία επιτυχή φόρμουλα και της αλλάζω τα πριτσίνια με πριτσινόκλειδο (έμαθα προσφάτως τι είναι και θα 'σκαγα αν δεν το 'γραφα, αλλά περισσότερα προσεχώς), δεν την καταλαβαίνω. Διάβασα όμως άλλη μια φορά το Σχοινοβάτη του Ζαν Ζενέ, σα να με παρηγορεί αυτός ο εξόχως ανισόρροπος άνθρωπος σε καιρούς χαλεπούς:


"Μα που βρίσκεται η πληγή σου; Αναρωτιέμαι που φωλιάζει, που κρύβεται η μυστική πληγή όπου τρέχει καθένας μας να βρει καταφύγιο όταν προσβάλλουν την περηφάνια του, όταν τον πληγώνουν"
και
"Να ξέρεις πάντα ποιον κατατροπώνεις"


Κι επειδή πολύ το βάρυνα σήμερα, και έχω καιρό να σας καθοδηγήσω ενδυματολογικώς, επόμενη ανάρτηση τι φοράω το Πάσχα που ήρθε νωρίς, ενώ εμείς του είχαμε καταστήσει σαφές ότι έπρεπε να έρθει το Μάη, ως όφειλε. 


Ε, και με τόση αγάπη που κόσμησε τη σημερινή μου ανάρτηση, δε μπορώ παρά να κλείσω με το εξής:
http://www.youtube.com/watch?v=59rrrZi9j1E, από τους Απαράδεκτους φυσικά, στο 0:36 ακριβώς.

ταξίδι προς τα μέσα

κοινώς και με αφορμή ανακοινώσεις μέτρων, φαεινές ιδέες Γερμανών αναγνωστών, και κυρίως αντιδράσεις ημών, λέω να συγκεντρωθούμε λιγάκι.
Προηγείται ένα ποτ-πουρί πρωτοσέλιδων χθεσινών. Εγώ δεν είδα τηλεόραση την Τετάρτη, χθες όμως πήγα στην Πάτρα για το πρώτο μάθημα του εαρινού. Και καθ' οδόν τα έμαθα όλα από το ραδιόφωνο. Άκουσα και τα πρωτοσέλιδα και σκέφτηκα να τα καταθέσω εδώ.
Σήμερα έμαθα και κάτι άλλο: το βίντεο της Τζούλιας. Και ψάχνοντας τα χθεσινά πρωτοσέλιδα που όλα σχεδόν αναφέρονται στο οικονομικόν, είδα και το πρωτοσέλιδο της Espresso που φυσικά αναφερόταν στο βίντεο.
Γι' αυτό λέω, αν είναι να βγει κάτι καλό απ' το ζόρι που έρχεται, έρχεται, έρχεται, αυτό θα είναι να μαζευτούμε γενικώς. Να μαζέψουμε τα οικονομικά μας, να μαζέψουμε τη δηθενιά μας, να μαζέψουμε τα "ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" που είπαμε και σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους, να μαζέψουμε τα μυαλά μας που πήραν αέρα, να μαζέψουμε τις διαθέσεις μας που έγιναν αρπακτικές, να συγκεντρωθούμε στα καθ' ημάς, να "σηκωθούμε λίγο ψηλότερα", όπως θα έλεγε ο ποιητής, παρεμπιπτόντως, αναζητώ έναν ποιητή να εκφράσει καταστάσεις σήμερα και δε μπορώ να τον βρω. Και προπάντων να αναλάβει ο καθένας την ευθύνη του, την ολοδική του ευθύνη, γιατί δε μπορεί πάντα να φταίνε οι άλλοι, το κράτος, η κυβέρνηση, οι λήσταρχοι, η ΕΕ, οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι και οι Αβορίγινες.

Χωρίς να θέλω να πολιτικολογήσω και χωρίς να θέλω να φέρω το ζόφο στο ιστολόγιό μου, το ζόφο τον σιχαίνομαι, τη μιζέρια, να δεις, έτσι το καταθέτω το χθεσινό και προχθεσινό, ως ιστορική μαρτυρία λιγότερο και ως έργο τέχνης, σουρεαλιστικό το δίχως άλλο, περισσότερο.

Κατά τα λοιπά, εξακολουθούμε να ταξιδεύουμε. Οσονούπω.
Διαβάζω, λοιπόν, τα πρωτοσέλιδα, και μαζί τα Κείμενα για την Τέχνη του Δημοσθένη Κοκκινίδη, έτσι για να ξελαμπικάρει λιγάκι το κεφάλι μου και στέκομαι στις απόψεις του περί διδασκαλίας και δασκάλων της τέχνης στο πανεπιστήμιο.
Ακούω Στερεότυπα, Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Χρυσόστομος Μουράτογλου Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη.