σα να ξαναμπήκε η άνοιξη

είπε κι άνοιξε έκθαμβη τα χέρια να αγκαλιάσει τις χαρές που προοιωνίζονταν οι ανοίξεις μαζεμένες σε μία καινούργια άνοιξη.
όχι, δε σας καθιστώ κοινωνούς του νέου μυθιστορήματός μου, αστειεύομαι με αφορμή τη σημερινή άνοιξη, και να που έγινε η άνοιξη σαν τα Πατήσια, πόσες ανοίξεις έχω μετρήσει φέτος, μία που πλευριτώθηκα, τότε με τη σαγιονάρα, παλιά, μία ενδιάμεση που δεν την έζησα, γιατί κρεβατώθηκα μετά που πλευριτώθηκα, μία τις προάλλες, που ξαναέβαλα πέδιλο, σιγά που δε θα το 'βαζα και κάνε όσο κρύο θες, με κούρασες, χειμώνα, ξεφορτώσου μας. Κι η τελευταία συνεχίζει, μαζί με την αφρικανική σκόνη που θεώρησε ότι μας έλειψε και ξανάρθε - τα τζάμια μου καθαρίστηκαν πρόσφατα, ω σκόνη, μην πέσεις σε βροχή αύριο, εξαφανίσου είπα.
γενικώς φέτος είπαμε, επαναλήψεις. Κύκλοι, κυκλικά κινούμενοι ημείς, σαν Ολυμπιακών Αγώνων σήμα έχουμε γίνει απ' τον πολύ κύκλο. Γνώριμα έργα σε επανάληψη, όρια που διευρύνονται, τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι εντός μας, θυμήσου το ξανά, και "έτσι ξαφνικά, όπως θα μπαίνει ή άνοιξη, εγώ δε θα γυρίσω να κοιτάξω".
Ταξίδι στην Πάτρα άλλη μια φορά, η δεύτερη ζωή μου, στο Ρίο στην πανεπιστημιούπολη και ενίοτε στην πόλη, δυστύχημα στον ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ δρόμο Αίγιο-Ρίο με αυτοκίνητο φυσαρμόνικα και άφθονο αίμα φρεσκότατο: ένα ταξίδι που τελείωσε απότομα, η κυρία δίπλα μου στο λεωφορείο να με ταρακουνάει εν πλήρη υστερίη, κι εγώ να απαντώ τσεχωφικά "ωραία μέρα για ν' αυτοκτονήσει κανείς". Φτιάξτε αυτόν το δρόμο, έλεος, φτιάξτε τον, τον σιχαίνομαι.
Πάτρα και άνοιξη, οι πόλεις που έχουν θάλασσα είναι αλλιώς, δεν το διαπραγματεύομαι, Πάτρα και μαγαζιά ανοικτά - στην Πάτρα τα μαγαζιά κλείνουν το μεσημέρι και τα απογεύματα Δε-Τε, τέλειο μεν, μη πρακτικό δε.
Κι αφού επέστρεψα από την Πάτρα, παραθέτω φωτό άσχετη, με τίτλο δε the good times, έτσι, για να ξορκίσω τους τελευταίους καιρούς που είναι ιδιαζόντως ταλαίπωροι.
Και τραγουδάκι, Κορκολής, Πρωτοψάλτη, η αγάπη που πάει, έλα μου ντε, προφητικά απάντησα στην προηγούμενη ανάρτηση, είναι σαν την ενέργεια, περιφέρεται, μετασχηματίζεται, πηγαινοέρχεται, αλλά είναι πάντα εδώ να μας φυλάει, γιατί έχουμε ανάγκη από φυλαχτά κι από αγάπες, δύσκολα τα πράγματα, που λέει και η Μποφίλιου στο νέο της, επιφυλάσσομαι, νεξτ τάιμ.
Διαβάζω περί αρχαίας τέχνης, γιατί διορθώνω κάτι εργασίες του είδους, και το Σάββατο πήγα στο Μουσείο της Ακρόπολης, πρώτη φορά με τους φοιτητές μου εκεί, και γελάσαμε πολύ, είπαμε πολλά, περπατήσαμε πολύ, ήπιαμε έναν καφέ στο πόδι, γιατί μετά πήγα στους αφούς Κατσιμίχα, και, άσε την επόμενη φορά.
Δεν προλαβαίνω, όποιος όμως προλαβαίνει, ας πάει μια βόλτα στους αγρούς και για μένα, α, ανθίζουν και οι κουτσουπιές, μα τι ζωή, ένα θαύμα!

ΜΙΚΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Καθ΄όσον είμαι άνθρωπος του κέντρου. Και την εβδομάδα που μας πέρασε βρέθηκα και στο βορρά και στο νότο της πόλης, στο βορρά δε μετά από χρόνια εκούσιας αποχής.

Ένα ενδιάμεσο ταξίδι: από αύριο ξεκινώ εαρινό εξάμηνο στην Αρχιτεκτονική. Πάτρα ξανά λοιπόν. Και μόνο ο προσδιορισμός "εαρινό" και ο περί τέχνης διάλογος προμηνύουν ένα ωραίο εξάμηνο, ένα ταξίδι που αδημονώ να κάνω.

Κι ένα άλλο μικρό ταξίδι: η συναυλία. Του James Blunt, το Σάββατο που μας πέρασε στο Τάε Κβον Ντο, που δεν είχα ξαναπάει και δεν το βρήκα κακό. Το James λοιπόν δεν τον εκτιμούσα ιδιαιτέρως στο Back to Bedlam, αλλά με το All the lost souls κάτι έγινε, κάτι ταίριαξε, κάπως ήμουν πέρυσι τέτοιον καιρό συγκεκριμένα και κόλλησα.

Με αυτό:

ONE OF THE BRIGHTEST STARS

One day your story will be told.
One of the lucky ones who's made his name.
One day they'll make you glorious,
Beneath the lights of your deserved fame.

And it all comes round.
Once in a lifetime like it always does.
Everybody loves you 'cause you've taken a chance,
Out on a dance to the moon, too soon.
And they'll say told you so.
We were the ones who saw you first of all.
We always knew that you were one of the brightest stars.

One day they'll tell you that you've changed,
Though they're the ones who seem to stop and stare.
One day you'll hope to make the grave,
Before the papers choose to send you there.
And it all comes round.
Once in a lifetime like it always does.
Nobody loves you 'cause you've taken a chance,
Out on a dance to the moon, too soon.
And they'll say told you so.
We were the ones who saw you first of all.
We always knew that you were one of the brightest stars.
And they'll say told you so.
We were the ones who saw you first of all.
We always knew that you were one of the brightest

Προσέξτε τους στίχους. Και ενόσω το ερμήνευε, αστεράκια φώτιζαν τη σκηνή, σαν τα φωσάκια του μπαρ του Μόρισον κάπως, και κάπως σαν μαγικά και όχι του κόσμου ετούτου. Εν πάση περιπτώσει, η συναυλία ήτο ταξίδι, κι εκεί που καθόμουν ήσυχα-ήσυχα ήρθε ευγενής κύριος από το madtv και το αποτέλεσμα;

Κάτι άλλο δεν έχω. Τραγούδι, το αρχετυπικό για μένα τραγούδι συναυλιών, κυρίως για το κομμάτι που "εγώ στα νιάτα μου ξημέρωνα Ελλάδα, Ευρώπη, Αμερική" για τις μέρες που τα νιάτα μου θα έχουν πλέον παρέλθει και θα αναπολώ..., Συναυλία, Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, Μουσική: Νίκος Αντύπας, Εκτέλεση: Χάρις Αλεξίου, λάιβ στο Καλλιμάρμαρο, όπως του πρέπει.

ΠΑΤΡΑ ΙΙ, αφιερωμένο εξαιρετικά

Αυτή τη φορά δε θα είναι που να πάτε και τι να κάνετε, παρά παρεμπιπτόντως.
Στο ΠΑΤΡΑ ΙΙΙ οι λεπτομέρειες.

Η ΠΑΤΡΑ ΙΙ αφιερώνεται στους φοιτητές μου της Αρχιτεκτονικής Σχολής, στις εξαίσιες Παρασκευές και Δευτέρες πέρυσι, Τρίτες και ουκ ολίγες Δευτέρες, έτσι όπως πορευθήκαμε αυτό το ταραχώδες εξάμηνο, στο αγαπημένο πλέον Σ5, την "καλή" πλευρά, αυτή με τη θέα, και αφήστε επιτέλους τα παράθυρα ελεύθερα να μπαίνει φως!

Αφορμή το τέλος του χειμερινού εξαμήνου που μας συνέβη μόλις την περασμένη Παρασκευή και εγώ τώρα ας πούμε ότι ευτυχώ γενικώς και ειδικώς όμως ευτύχησα να έχω αυτή την τάξη με αυτή τη δυναμική, αυτές τις ατάκες και αυτούς τους φοιτητές αυτό το τρικυμιώδες χειμερινό εξάμηνο 2008.

Πάτρα λοιπόν είναι η Πανεπιστημιούλη στο Ρίο. Ο καφές - απαρεγκλίτως - στο Πάρκο της Ειρήνης πριν το μάθημα άμα τη αφίξει, και ευχαριστώ που το ανοίξατε ξανά και αδημονώ να έρθει η άνοιξη - επιτέλους πού είναι; τόσο κρύο υπέστην στις εσχατιές του κόσμου - να καθόμαστε κάτω από τον πλάτανο.

Και Πάτρα για μένα είναι ο,τιδήποτε σχετίζεται με το μάθημα και τις τάξεις μου - δε μπορώ να δω Πάτρα ανεξαρτήτως και δε θέλω κιόλας. Αγαπούσα από πάντα έτσι κι αλλιώς, αλλά τώρα πιο πολύ. Να πάτε, να πάτε, να πάτε. Και να κάνετε ό,τι θέλετε, αλλά να την αγαπήσετε οπωσδήποτε.

Τραγούδι: Τόσα καλοκαίρια, Δάκης (άσχετο-σχετικό, ξέρουμε εμείς...μου ταιριάζει στα σκαλιά της Αγίου Νικολάου, έτσι...)

Βιβλίο: Το μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι, έτσι, γιατί έχω αδυναμία στο Λουί (Ντε Μπερνιέρ, έλεος!!!)

ΠΑΤΡΑ , ΠΑΤΡΑ ΜΟΥ

Είμαι τώρα στην Αθήνα και γράφω για την Πάτρα, αλλά δεν έχει σημασία.

Πάτρα, λοιπόν: θα έπρεπε να είμαι εκεί σήμερα, αλλά ένεκα κινητοποιήσεων αγροτών - και όχι αγροτικών κινητοποιήσεων, πώς ορίζεται δηλαδή η αγροτική κινητοποίηση και τι τη διακρίνει από τη μη αγροτική αντίστοιχη - έμεινα εδώ.

Καθότι όμως η Πάτρα σα να με κυνηγάει, σα να την κυνηγάω, σα να με αγαπάει, σα να την αγαπάω, είπα να αρχίσω μία σειρά αναρτήσεων για την Πάτρα, όπως που, πως, πότε και κυρίως γιατί να πάει κανείς.

Αρχή και μυστικό: να πάει κανείς, να πάει στο κάστρο, να πάει με τα πόδια από τα σκαλιά ποιας οδού δε θυμάμαι, ή είσαι τουριστικός οδηγός ή δεν είσαι, μάλλον Αγίου Νικολάου ή και όχι, μη βαράτε, βοηθάτε, να τα ανέβετε τα σκαλιά, επιτέλους, και επί τη ευκαιρία, και στο μετρό, ω Έλληνες και δη Αθηναίοι, ας αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τα σκαλιά, αποφεύγουμε την ανεπιθύμητη γειτνίαση με ανεπιθύμητους κατά τα άλλα αξιολάτρευτους συνανθρώπους και γυμναζόμαστε κιόλας, τι άλλο να ζητήσει ο επιβαίνων απ' τη ζωή;

Και συνεχίζω με Πάτρα και κάστρο: είναι εξαιρετικά καλοδιατηρημένο, εξαιρετικά ήσυχο, ούτε ο φύλακας δε βγαίνει απ' το σπιτάκι του, βαριέται και καλά κάνει, γιατί εσύ εκεί πάνω είσαι ελεύθερος να κόβεις βόλτες, να κατεβάζεις ιδέες, να χαζεύεις βίστες τρελές πόλης και λιμανιού, να 'χει και καμιά πατρινή συννεφιά να ψυχοπλακώνεσαι και λιγάκι και γιατί όχι, άλλωστε, κι αυτό μες στη ζωή είναι. Πότε να πάει τώρα; Να μην πάει την άνοιξη, χαίρω πολύ, που τα λουλούδια ανθίζουν, αυτό είναι εύκολο, να πάει μέσα στο καταχείμωνο, αλλά να επιλέξει μια μέρα που να υπόσχεται άνοιξη - ούτως ή άλλως βρέχει τόσο πολύ που τα πέριξ είναι πάντοτε πράσινα. Όταν δε πάτε, μην παλουκωθείτε, να ξαποστάσετε, δεν τίθεται, αλλά να περπατήσετε, να μετρήσετε βαδίζοντας το κάστρο και την έκτασή του, να το βιώσετε λιγάκι κινούμενοι για αλλαγή.

Τι να ακούσετε; Εγώ όταν βρέθηκα λίγο από επιλογή, λίγο κατά τύχη, ήτοι πολύς κόσμος σ' αυτή την πόλη, ας ανέβω να ξεσκάσω, το Ετών 30 (πατημένα, αλλά δεν είναι της παρούσης), της Δήμητρας Μαστορίδου, πέρυσι που είχε πρωτοβγεί και ήταν στα πάνω του το άσμα/ της η ερμηνεύτρια. Τώρα δεν ξέρω τι κάνουν αμφότεροι. Φέτος ή από δω και μπρος αν πάτε, μπορείτε να ακούσετε τον αέρα να περνάει μέσα απ' τα χαλάσματα αν είστε τυχεροί, τη φωνή της καρδιάς σας, αν είστε ρομαντικοί, τη φωνή της κοιλιάς σας, αν έχετε ψοφήσει από την πείνα στο μεταξύ, που θα έχετε, είμαι βεβαία, αν δεν κλέψετε και ανέβετε όντως με τα πόδια.

Κι αφού θα πεινάσετε και θα σας "ξανάρθουν ένα-ένα χρόνια δοξασμένα", για να παραφράσω, έχω ρέντα σήμερα, μπαλάκι πινγκ-πονγκ οι ατάκες με τη Χρυσούλα (Τσιρούκη, κορυφαία επιμελήτρια, εκδόσεις Ψυχογιός, διαφημίζω γιατί αναγνωρίζω) εν όψει κυκλοφορίας του βιβλίου μου, και ένεκα κεκτημένης συνεχίζω κι εδώ. Να πάτε λοιπόν να φάτε στο "Σινιάλο", δε θυμάμαι που είναι, να ρωτήσετε, όλα εγώ θα σας τα λέω; Όλοι το ξέρουν, καλή τύχη στη συναρμολόγηση προσπαθώντας να επιλέξετε τι θα πρωτοφάτε, εμένα άλλο με σκλάβωσε και μ' έδεσε για πάντα: η τεντούρα του τέλους, κατευθείαν απ' το βαρέλι.

Κι αν κάθε πόλη ήταν ένα πράγμα να προσφέρει στην ανθρωπότητα και μετά ας αφανιστεί, ε, θα το πω, της Πάτρας η προσφορά θα ήτο η τεντούρα: χωνευτικό, ηδύποτο (ήδιστο!), σκούρο καφέ, κανέλα κι άγιος ο θεός, comfort, παρηγοριά, πως το λένε;

Κι αν διερωτάσθε για το που θα τη βρείτε να καβαντζάρετε πεντέξι για το σπίτι, παππούς, κάβα παλαιά στο δρόμο του λιμανιού, λίγο μετά την Αγίου Νικολάου (καλά, αυτό θα το κοιτάξω και θα γράψω συγκεκριμένες οδηγίες), με σήμα κατατεθέν το σουρωμένο παππού, και γιαγιά αν είστε υπερτυχεροί - εγώ δεν ήμουν, μόνο παππού έχω πετύχει, ο οποίος, δε, θα σου βάλει και δυο-τρεις τεντούρες όσο είσαι εκεί (και 30¨ δηλαδή).

Συνεχίζεται...