ατάκτως ερριμμένα

ήτοι ένα όχι τόσο μακρύ, φευ, πλην εντελώς ζεστό καλοκαίρι. Η φωτό ανοιχτά του Μούρου στην Αμοργό, είναι σαφές ότι θα μπορούσε να έχει τραβηχτεί οπουδήποτε στο Αιγαίο την εποχή της αποθέωσής του. Και που να προλάβεις να γράψεις; έγραψα όμως κάτι την προπροηγούμενη Κυριακή, εκεί εν μέσω απεργίας ελεγκτών ενάεριας κυκλοφορίας, λευκής πολύχρωμης ποσώς με απασχολεί, η αγωνία του να φτάσω στο παραπέντε στο εξεταστικό κέντρο από υπαιτιότητα όχι δική μου αρκούσε για να μου τσαταλιάσει τα νευράκια.

Εν πάση περιπτώσει, άλλο έγραφα και ιδού σε αντιγραφή-επικόλληση:

Είναι λοιπόν η ώρα 7:20 το πρωί ασφαλώς  
της Κυριακής
δυστυχώς. Και γράφω οποία πρωτοτυπία  
καθισμενη
και δεμένη εδώ και 40 λεπτά μέσα στο  
αεροπλάνο.
Όπου:
α. Έχω πουντιασει
β. Έχω νυσταξει
γ. Έχω πεινασει
δ. But certainly not least έχω σιχτιρισει.
Ο τελευταίος μήνας υπήρξε άκρως  
συναρπαστικος
και κυρίως άκρως των μετακινήσεων.
Ας αρχίσουμε από τις αφίξεις:
Τρίτη και 13 μηνός ιουλίου αφίχθη εκτάκτως κ  
πραξικοπηματικα
η ανιψιά μου. Το πρώτο κοριτσάκι της  
επόμενης
γενιάς της οικογένειας. Την υποδέχτηκα  
αρμοδίως
με ολοσωμη φόρμα hello kitty και δη I love nerds hello  
kitty:

Επιτέλους τα φυτά δικαιωνομαστε ω  
άδικη ζωή! επιτέλους θα έχω άλλοθι για να
αγοράζω όλο και περισσότερες hello kittες.Αφίχθη δε η ανιψιά πανηγυρικά σε ολοκαίνουργιο  
μαιευτήριο απαστραπτον με δάπεδα laminate  
μεν παρκέ δε με γηινα χρώματα και  
reproduction κατευναστικες στους τοίχους με  
ψυκτες κ κυπελλακια για τους  
ταλαιπωρους συγγενείς κ σούπερ  
αναπαυτικους καναπέδες για να  
απλωνουμε τα τσακισμενα μας κορμιά. 
Ο αδελφός μου και περήφανος πατέρας επιθυμεί να ευχαριστήσει δημοσίως τους καλούς ανθρώπους του Γαία για την περιποίηση και την προσοχή κι εγώ καλός άνθρωπος ούσα myself δε μπορώ παρά να του κάνω τη χάρη.


Προχωρώ: εκεί λοιπόν που χρωστούσα κάτι Ισπανίες, συγκεκριμένα μία Σαλαμάνκα κι ένα Τολέδο - είπαμε, αργώ αλλά δεν ξεχνώ, προέκυψαν κάτι εγχώρια διότι ενέσκηψε εν τω μεταξύ με πολλή δυσκολία είναι η αλήθεια το θέρος. Πήγα από δω πήγα από κει κλασικά προσπάθησα για άλλη μια φορά να δειχτώ ψύχραιμη στο αφελές ερώτημα που θα πας διακοπές, η έννοια της διακοπής δε μου λέει κάτι, ο βίος μου είναι δομημένος γύρω από το διακόπτειν, άπαξ μηνιαίως σταθερά και πολλές φορές συχνότερα βρίσκομαι στο αεροδρόμιο, συνεπώς...Πήγα ωστόσο και θα ξαναπάω, έτσι για να τηρώ τις παραδόσεις.

Το πόδι, μετά την πανθομολογούμενη επιτυχία της πρώτης φωτό της σειράς "το δεξί μου πόδι", όχι στην Αμοργό, στο Ηράκλειο Κρήτης στο καπάκι μετά την Αμοργό, συνέχεια προσεχώς.


Κι άλλα πολλά μεσολάβησαν, μια προκήρυξη που έβριθε αγραμματοσύνης και όπου απουσίαζε η ιδεολογία (κι εγώ δεν απέκτησα ακόμη το Eos που αγαπώ αλλά το προσπερνώ με συγκατάβαση, δε νοσταλγώ βιαίως αυτοκίνητα που δεν έχω, καθώς επίσης άνθρωπος που δεν αγαπήθηκε θα λυσσάξει, τόσο απλά) ένας καύσωνας ντεμί αλλά μακράς διαρκείας, εγώ 9 ώρες plus σε ένα καράβι, το iphone που το απέκτησα τελευταία των Ελλήνων και το ενέδυσα και hello kitty μη χάσει, κι άλλα κι άλλα κι άλλα, τι να πρωτοθυμηθώ για σένα όμορφο χωριό. Από τώρα και για λίγο καιρό λέω να ησυχάσω και να γράψω καναδυό πραγματάκια. 


Δεν έγραψα φέτος ούτε για τοπ πετσέτες, ούτε για τι να πάρεις μαζί σου, τίποτα  τέτοιο. Το γούστο μου στην πετσέτα δεν άλλαξε, τα βασικά των διακοπών παραμένουν σταθερά, σας παραπέμπω στα αντίστοιχα του περσινού καλοκαιριού. Νέο αξεσουάρ για μακρινά ταξίδια με πλοίο: scrabble ταξιδιού, σωτήριο και άκρως ψυχαγωγικό, κυρίως όταν αντί να τηρείς τους κανόνες, η ομάδα συμφωνεί σε ένα θέμα και δημιουργεί ευφάνταστους συνδυασμούς γραμμάτων που σημαίνουν κάτι μόνο για τους ειδότες.


Διάβασα πολύ φέτος το καλοκαίρι, αν εξαιρέσουμε τη Φωνή του Χωμενίδη που μου θύμισε το Χωμενίδη στα φόρτε του και το Χρηστίδη που αγάπησα και θα αγαπώ για πάντα, δε θυμάμαι κάτι άλλο.


Ακούω "ξένα" αρχών 1990 και έχω ξεπατωθεί στα γέλια ενθυμούμενη τα δράματα που συνόδευσαν τα υπέροχα αυτά τραγουδάκια. Απολύτως αγαπημένο:
All out of love, Air Supply, βίντεο μετά στίχων για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Α, με κάλεσαν και σε ένα beach party, από πότε έχουν να με καλέσουν σε beach party? και έλειπα, οποία ατυχία!

Α, μην ξεχάσω: καλώς σας βρήκα και καλό καλοκαίρι!

ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Όλοι μαζί ή ο καθένας χώρια, τα καλοκαίρια τα περνάμε στις θάλασσες - με την ιδέα περί θάλασσας που έχουμε στο κεφάλι μας και την ταλαιπωρία που υφιστάμεθα στο πετσί μας, όταν με το καλό φτάνουμε στις θάλασσες.
Οι θάλασσες, σε εποχές συγκεντρώσεων πληθυσμού, μυρίζουν βενζίνη, έχουν ένα διόλου αδιόρατο φιλμ από λάδι (αντηλιακό και καύσιμο) στην επιφάνειά τους, είναι θολές, και καταλήγουν σε παραλίες που βρωμούν.
Οι ομπρέλες εκ του μακρόθεν συνθέτουν ένα υπέροχο πανδαιμόνιο, ώστε, αν υπάρχουν εξωγήινοι που πραγματοποιούν πτήσεις πάνω απ' το κεφάλι μας, θα πρέπει τα καλοκαίρια να είναι τουλάχιστον εκστασιασμένοι με το υπερθέαμα που τους προσφέρουμε ως έθνος και ως είδος πρωτίστως.

Καλά κάνουμε και πάμε στις θάλασσες, καλά κάνουμε και συντηρούμε πάντοτε το μύθο μας, καλά κάνουμε και παρά την ταλαιπώρια εμείς εκεί, επιμένουμε. Διάβασα πολλά αφιερώματα σε νησιά και hot spots αυτή την εβδομάδα. Η γεύση, μία από τα ίδια. Κορυφαίο δε, ένα σε περιοδικό, το είχε η Λου στην παραλία, δεν το αγόρασα, εγώ διαβάζω μόνο Πλίνιο Πρεσβύτερο, χαχα, όπου κατηγοριοποιούνταν οι αγορές ανάλογα με το προφίλ σου και το νησί που σου ταιριάζει. Θέλουμε κάποια στιγμή να πεταχτούμε στη Λευκάδα όσο θα είμαστε στο Θέρμο. Και λέει η Λευκάδα ταιριάζει στις cool mamas. Ναι, πλην δεν εμπίπτω στην κατηγορία, άσε που την τσάντα παραλίας που μου προτείνεις για τη Λευκάδα θα προτιμούσα να κουβαλώ την πετσέτα μου στους ώμους ως άλλος Άτλας, παρά να την κυκλοφορώ.

Εν πάση περιπτώσει, το καλοκαίρι είναι η εποχή της φαιδρότητος. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσω το χθεσινοβραδινό πάρτι κάπου στη γειτονιά, που κράτησε ως το πρωί. Δε λέω, παιδιά, διασκεδάστε, αλλά προγραμματίστε λιγάκι τη μουσική αφενός, κοιλιές πολλές κοιλιές έκανε, ενημερώστε λίγο τον κατάλογο τραγουδιών αφετέρου: απ' τον Καπετανάκη (μα που τον θυμηθήκατε;) στο because the night κι απ' το One way or another στην Πριγκηπέσσα - δε θα επεκταθώ, ξέρεις εσύ...

Φαιδρό επίσης είναι να επιμένω να αγοράζω βιβλία που ξέρω εκ των προτέρων ότι δεν παίζει να διαβάζονται. Τώρα γιατί το κάνω; Άβυσσος. Επίσης, προσοχή στην επιμέλεια. Οκ, καλό είναι ο συγγραφέας να κατέχει τη γλώσσα, λέω εγώ τώρα, αλλά κι ο επιμελητής ας κάνει κάτι. Τα ρήματα με β συνθετικό το πολύπαθο "άγω", λυπηθείτε τα. Παρακαλώ.

Συνεπώς, διαβάζω, όπως και σύσσωμο το έθνος, Ζυράννα. Η Ζυράννα Ζατέλη ουσιαστικά γράφει όλη της τη ζωή μία ιστορία: μία τεράστια, υπέροχη, μαγική, απλή και τέλεια ιστορία, με συνέπεια και τρόπο. Και ενώ τα τούβλα δεν με εξυπηρετούν στη θάλασσα, εξαιρείται το νέο της βιβλίο, που περιμέναμε με καρτερία οι γκρούπις της Ζυράννας. Ογκωδέστατο, με γραμματάκια ψιλά-ψιλά, σα μια τεράστια υποσημείωση. Ανθίσταμαι, δεν το έχω ανοίξει ακόμη, κρατιέμαι για τη μαγική στιγμή που θα βρίσκομαι άρτι αφιχθείσα στην πετσέτα μου μετά από δροσιστική βουτιά σε μεσημέρι με τζιτζίκια να κορυβαντιούν, να σκάμε απ' τη ζέστη, να ψιλοπεινάμε, να ακούμε "Λαλάκη, η κρεμούλα σου" και άλλα φαιδρά πάντα, είπαμε είναι η ώρα του φαιδρού και ενίοτε μας αρέσει κιόλας, και να βυθιζόμαστε στον κόσμο των ηρώων της Ζυράννας χωρίς περισπασμούς.

Ακούμε όλα τα τραγούδια που περιέχουν τη λέξη "καλοκαίρι" από το ανυπέρβλητο Σαββοπούλειο έως τον ύμνο των Beach Boys και ονειρευόμαστε ότι αυτό το καλοκαίρι θα κρατήσει για πάντα, κι ας ξέρουμε καλά ότι "όταν του φθινοπώρου η πόρτα ανοίξει..." θα κληθούμε να επιστρέψουμε.

Κι επειδή πολύ ζαλίζουμε ο ένας τον άλλον με νησιά, θάλασσες και ακτές, αν δεν εκδράμετε, ποσώς να σας απασχολήσει, όλα στο μυαλό μας είναι.

Καλό καλοκαίρι!

Υ.Γ. Η χειραποσκευή δε με εξυπηρέτησε αυτή τη φορά. Ζητώ έλεος, θα διαπράξω το έσχατο αμάρτημα του ταξιδιώτη: βαλίτσα επικών διαστάσεων...

ΣΠΕΤΣΕΣ

Σύμφωνα με τις προγραμματικές μου δηλώσεις, στην ανάρτηση για το Λονδίνο, εμείς τα καλοκαίρια τα περνάμε στα νησιά - όχι εξ ολοκλήρου, φευ, αλλά, όταν, όποτε και για όσο μπορούμε.

Στα νησιά τα οποία πληρώνουμε χρυσά για υπηρεσίες αμφισβητούμενες έως απαράδεκτες ενίοτε, αλλά επειδή είμαστε μοντερνιστές στο πνεύμα και κολλημένοι στην ιδέα μας περί νησιών μέχρι σημείου ιδεοληψίας, επιμένουμε.

Σπέτσες, λοιπόν. Οι Σπέτσες είναι νησί του Αργοσαρωνικού, απέναντι από το Πόρτο Χέλι, σε περίπτωση που διακατέχεστε από περιέργεια αβάσταχτη. Ήταν νησί καταπράσινο παλαιά, την προτελευταία δε φορά που πήγα, ήταν κατά το ήμισυ πράσινο, τα λοιπά πεύκα εκάησαν και το θέαμα ήταν τουλάχιστον αποκαρδιωτικό.

Πήγα ξανά, θέλαμε Τζια, δεν προέκυψε, και καταλήξαμε Σπέτσες, δεν κλάψαμε κιόλας...Φεύγεις από Πειραιά, σε δύο ώρες και κάτι έφτασες, κι αν εξαιρέσουμε τα ρυπαρά καθίσματα και τις μηδενικές παροχές του flying dolphin στην προσιτή τιμή των 35 ευρώ απλή διαδρομή, δεν είναι και δύσκολη η πρόσβαση.

Προσωπικά, οι Σπέτσες μου αρέσουν περισσότερο από την Ύδρα και σόρι κιόλας. Το λιμάνι το συμπαθώ, το πρώτο πράγμα που αντικρύζεις είναι η Ντάπια, υπό φυσιολογικές συνθήκες, υπό συνθήκες παραμονών Ευρωεκλογών, το πρώτο πράγμα που αντικρύζεις είναι ακαλαίσθητα κομματικά περίπτερα και αναλόγου αισθητικής τεράστια πανό.

Πλέον, το ξενοδοχείο Ποσειδώνιο, ιστορικό κτήριο, άρτιας αισθητικής, ανακαινίζεται εκ βάθρων. Θα λυπηθώ, δεδηλωμένα μου αρέσουν τα ερειπωμένα κτήρια που αντηχούν παλαιά κλέη και τώρα χάσκουν αδειανά. το Ποσειδώνιο δε χάσκει πια, ανακατασκευάζεται σε μεγάλη κλίμακα με ρυθμούς ιλίγγου για να προλάβει. Θα το επισκεφθώ όταν έρθει η ώρα και θα σας ενημερώσω δεόντως.

Εμείς μείναμε στο Αρμάτα, δηλώνει boutique hotel, είναι συμπαθέστατο, με τιμές φυσιολογικές, πισίνα ωραία, ασφυκτικά στενό χώρο για ξαπλώστρες και ευγενικό προσωπικό. Πεντακάθαρο, ωραία θέα, ήσυχο, τέλειος κήπος, γενικώς φροντισμένο, παράπονο δεν έχω.

Στις Σπέτσες έχει πολλά ταξί, όχι δρόμου, αυτά είναι λίγα, θαλάσσης, που εκτελούν δρομολόγια κανονικότατα. Και λίγες άμαξες, με καροτσέρη, καροτσέρη κλπ. Έχει τη χάρη του κι αυτό, μην το γελάτε, ας είναι (καρα)φολκλόρ. Να πάρετε την άμαξα να σας πάει Αγία Μαρίνα, βλ. παρακάτω. Να μην την πάρετε από Ντάπια προς Παλιό Λιμάνι και τούμπαλιν, να περπατήσετε, είναι πανέμορφη η διαδρομή και, επιτέλους, το έχω ξαναπεί, περπατάμε!

Παραλίες: θα σας πω το μυστικό, η παραλία του Γαρύφαλλου, στο δρόμο για την Αγία Μαρίνα, την "κοσμική" παραλία του νησιού. Η Αγία Μαρίνα δεν έχει ιδιαίτερη θάλασσα, έχει ξαπλώστρες (μόλις 5 ευρώ εκάστη!), beach bar, που κάποτε έκανε ωραία πίνια κολάδα, τώρα δεν ήπια, ήπια μοχίτο, πολλή ζάχαρη, αν πάρετε ζητήστε ζάχαρη με ρέγουλο.
Η άλλη πάλι δεν έχει ξαπλώστρες, δεν έχει μουσική, δεν έχει beach bar, δεν είχε δε και κόσμο και πολύ το χαρήκαμε. Πάρτε το αμαξάκι να σας αφήσει πριν το μονοπατάκι, μικρό μονοπατάκι, δε θα κουραστείτε, πάρτε νερό, αν δεν πάρετε ομπρέλα, λίγο πιο πέρα ειναι μία μικρότερη παραλία με βράχο σκεπό για τους μη ανεχόμενους τον ήλιο. Θάλασσα τέλεια, ηρεμία, πασχαλίτσες να περπατούν επάνω μας - δεν εκστασιάστηκα κιόλας, αλλά από μυρμήγκια, κάλλιο. Λένε ότι φέρνουν καλοτυχία, ίδωμεν...Τις προάλλες βρήκα μία να περιεργάζεται ένα από τα φυτά μου, πασχαλίτσα στην Αθήνα, pas mal.

Σπέτσες ξανά. Τα καϊκάκια δεν πήγαιναν, έτσι μας είπαν. Βέβαια σε κατάσταση αποχαύνωσης στο Γαρύφαλλο είδαμε καναδυό, αλλά δεν το κάναμε θέμα, εμείς μια χαρά ήμασταν εξάλλου. Αγαπημένη παραλία, όταν πηγαίνουν τα καΐκια, οι Άγιοι Ανάργυροι με τη σπηλιά του Μπεκίρη, η τη σπηλιά "Τζένη-Τζένη", όπως τη λέμε εμείς. Την επισκέπτεσθε δε είτε από ξηράς, από μικρό μονοπάτι που ξεκινά από την παραλία και καταλήγει σε σκαλάκια, είτε κολυμπώντας ως εκεί, δεν είναι δα και η διάσχιση του τούνελ της Μάγχης, αφού το έκανα εγώ (δις), μπορούν όλοι! Το νερό στη σπηλιά είναι ρηχό, κάτω έχει βότσαλα και όχι προϊστορικά τέρατα, όπως νόμιζα την πρώτη φορά που έφτασα εκεί, στην αρχή είναι σκοτεινά, αλλά μετά συνηθίζεις και, όπως κάθε σπήλαιο που σέβεται τον εαυτό του, έχει μία απόκοσμη ησυχία και για λίγο, μέχρι να ξαναπάς στην ξαπλώστρα σου, είσαι κάπου αλλού. Το καραβάκι της επιστροφής είναι όλα τα λεφτά, όταν πέφτει ο ήλιος κι έχεις τσουρουφλιστεί και αυτή η δροσιά σου αρέσει, κι όταν κουνάει, βρέχεσαι κιόλας, μεγαλεία.

Μετά το μπάνιο, ο κόσμος πεινάει, και πριν και κατά τη διάρκεια, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Πού να φάτε; "Οι Σπέτσες είναι ακριβή", για να παραθέσω ιδιοκτήτη εστιατορίου του νησιού, όσπερ χρέωσε 4.5 ευρώ ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό, που το αφήσαμε μισό, ήτοι 2.25 ευρώ νερό πήγε χαμένο.

Εμείς φάγαμε στο Μουράγιο, μας άρεσε, μας περιποιήθηκαν δεόντως, μας έστειλε ο ξενοδόχος μας, το φαγητό είναι καλό, η ατμόσφαιρα και η εξυπηρέτηση καλύτερη ακόμη. Κατά τα λοιπά, ταβέρνες πολλές, το φαγητό λίγο-πολύ ίδιο, επιλέξτε.

Για σουβλάκια και μαγειρευτά στην πλατεία.

Κάποτε δε υπήρχε το εστιατόριο "Βράχος", όπου είχα πάει με τη μαμά μου, παλιά, πολύ παλιά. Έκλεισε δυστυχώς. Δε θα ξαναπάω, κρίμα.

Η θάλασσα δεν ήταν κρύα, ήταν ιδανική, εγώ, ως συνήθως κοκκίνισα, παρά μαύρισα, και πάνω που άρχιζαν τα ωραία, φύγαμε.

Τα εισιτήρια είναι ένα ακανθώδες ζήτημα, διότι τα καβαντζάρουν οι ντόπιοι για πάρτη τους. Κλείστε από νωρίς, πολύ νωρίς, ή απευθυνθείτε σε κάποιο τοπικό πρακτορείο να σας τα κρατήσει από κει.

Μετά, φτάσαμε στον Πειραιά, αφού παραλάβαμε άνθρωπο τραυματισμένο στον αυχένα, ήτοι αναγκαστικά ακίνητο, από Ύδρα. Δέσαμε, λοιπόν, κι ενώ το ασθενοφόρο περίμενε απέξω, ο ακίνητος δε μπορούσε να κουνηθεί έτσι κι αλλιώς, άρχισαν να βγαίνουν τα στίφη περνώντας κυριολεκτικά πάνω από τον ακίνητο. Έτσι ζούμε το μύθο μας στην (τουριστική) Ελλάδα, για να μη λέμε μόνο τα φαιδρά ή τα ειδυλλιακά ή και τα γραφικά.

Από δω και πέρα, περιμένω feedback, σε ποια νησιά θα πάτε, σε ποια θα θέλατε να πάτε, που δε θα ξαναπατήσετε το πόδι σας και άλλα όμορφα.

Καλό καλοκαίρι, επισήμως μπαίνει τη Δευτέρα κι εγώ εκτάκτως μάθημα. Μαζί θα το υποδεχθούμε, φοιτητές μου, μαζί θα το ξεκινήσουμε και από κει και πέρα ο καθένας το δρόμο του, το δισάκι του, τη βαρκούλα του, θα αρμενίζουμε όλοι στα ίδια πελάγη για το επόμενο τρίμηνο έως τετράμηνο και είθε να συναντηθούμε κάπου.