αφίξεις

κάποτε το ταξίδι τελειώνει απρόσμενα, ή τουλάχιστον κάνεις μία παύση γιατί έχει ομίχλη, λόγω μηχανικής βλάβης, γιατί κάποιος απεργεί, γιατί ίσως έχασες μία πτήση, γιατί το ξυπνητήρι δε χτύπησε ποτέ, γιατί αποφάσισες να πας ή έτυχε να βρεθείς κάπου αλλού, δεν έχει σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι εκτός από την αναχώρηση, υπάρχει και η άφιξη της επιστροφής. Και με αυτό κατά νου, μετά από καιρό, και χωρίς να σχετίζεται με αυτό, μοιράζομαι αυτό που ακούω: 

Κι αυτό που διαβάζω, Jeffrey Eugenides, The Marriage Plot, για τη ζωή που δε συμβαίνει καταπώς σε βολεύει. Έρχεται οσονούπω στα ελληνικά και είδα ότι το ARB έχει και αφιέρωμα στο Jeffrey, θα σπεύσω.

το καλοκαιράκι που θα ξανάρθει κάποια στιγμή

 Και επειδή αυτή είναι η εποχή που θ' αρχίσουν να σκάνε οι νεραντζιές, κανέναν δε θα συγκινήσουν πια, καλά να πάθουν, θα γίνουν γλυκό του κουταλιού, τα νεράντζια των Πατησίων, καλή όρεξη.

ΑΘΗΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΕΤΡΑ

Διότι αποφάσισα στους προορισμούς να συμπεριλάβω και το κλεινόν (το ποιό;). Εξάλλου είναι σα να γύρισα σε άλλη πόλη, αλλουνού, πως το λένε, θέλω καιρό να συνηθίσω πάλι που οι δρόμοι είναι στενοί, οι άνθρωποι όχι τόσο ευγενικοί - λυπάμαι, αλλά ισχύει - τα αυτοκίνητα καταλαμβάνουν όλο το χώρο, παρκαρισμένα, κολλημένα ή εν κινήσει, οι πολυκατοικίες κλείνουν τον ορίζοντα και τι να τον κάνω χρυσέ μου το Λυκαβηττό άμα μπροστά μου ορθώνεται το έκτρωμα σε μορφή πολυκατοικίας;

Δεν είμαι σε ευφρόσυνη διάθεση, όπως κάθε φορά που επιστρέφω από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και είναι ζήτημα κλίμακας: οι άνθρωποι έχουν χώρο και χωράνε όλα και όλοι, εξου και γίνονται όλο και πιο χοντροί, γιατί δεν έχουν θέμα: χωράνε. Εμείς πάλι καλό είναι να προσέξουμε λιγάκι γιατί σε λίγο δε θα χωράμε πουθενά, όρα Τρύπες, παλιό, καλό, πάντα αγαπημένο, και ναι, "τι κρίμα, τι κρίμα"...

Τρίτη έχω μάθημα, ταιριαστό το θέμα με την κατάστασή μου: ο χώρος του τουρίστα vs. ο χώρος του περιηγητή. Τί υπήρξα επί έναν μήνα σχεδόν; Κάτι ανάμεσα. Ή κάτι ολωσδιόλου άλλο: τέως κάτοικος.

Αθήνα λοιπόν, πάλι λοξοδρόμησα. Πού να πάτε; Εγώ απόψε θα πάω Ποτοπωλείο, χρόνια έχω ν' ανηφορίσω κατά Πανόρμου μεριά, ελπίζω να μην είναι τίγκα, θυμάμαι παλαιά που δεν το είχανε μάθει όλοι οι καλοί άνθρωποι κι ήταν χαλαρό, πήγαινες τύπου "είδα φως και μπήκα", τώρα κομμένα αυτά, ασφυκτικά γεμάτο από μια ώρα και μετά, και ελπίζω να προλάβω τις ορδές αφενός και να αλλάξανε κατάλογο κρασιών αφετέρου.

Μη βρέχει, παρακαλώ, στην Αθήνα, την ασκημαίνει ανεπανόρθωτα. Μόνο ήλιος και ολίγος βοριάς να καθαρίζει. Το αττικό τοπίο μας άφησε χρόνους, αν συνεχίσει έτσι, για ποιον θα χτίζουν όλα αυτά τα σπίτια, αφού κανείς δε θα θέλει να τα κατοικήσει;

Δεν κατέβηκα ακόμη κέντρο και μου έχει μείνει η εικόνα του τρόμου: πατάω σε σπασμένα γυαλιά, μυρίζω αποκαΐδια, βλέπω ανθρώπους φοβισμένους, φοβάμαι κι εγώ, άσχημες προσόψεις τραπεζών ακόμη πιο άσχημες με συνήθως άκομψα, σπανίως ευρηματικά συνθήματα - και απορείς που τόση ενέργεια ξοδεύει η υποτιθέμενη νεολαία των εξεγερθέντων, λίγη φαιά ουσία δε βρέθηκε ποτέ, πουθενά; μαζί με λίγο χιούμορ που εντάξει, το ξέρουμε, απουσιάζει χρόνια απο τη χώρα αυτή.

Basta με τη γκρίνια, είναι Σάββατο, μαζί με τους υπό πενθήμερον ζυγόν, βγαίνω κι εγώ, περισσότερο σαν ξένος, παρά ως κάτοικος απόψε, θα μεταμφιεστώ σε επισκέπτη για να περάσει από πάνω μου ακροθιγώς η πόλη, σαν να μη με αφορά, σαν να είναι να φύγω ανά πάσα στιγμή.

Βιβλίο: T. Bent, Cyclades or Life among the Insular Greeks. Γιατί υπήρξε αλλιώς το Αιγαίον. Και τα νησιά κάποτε ενέπνεαν κι άλλους πλην εργολάβων.

Τραγούδι: Μπάμπης Στόκας, επιλέξτε όποιο θέλετε κι ακούστε το. Ο Μπάμπης πραγματοποίησε το "άλμα μεγαλύτερο απ' τη φθορά". Κι επέτυχε. Άντε, και στα δικά μας. Εμένα μ' αρέσει αυτό με το φεγγάρι και την πόλη, α, ναι, και το μπαλκόνι. Αλλά θα το συνδέσω μια άλλη φορά.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Με ελληνικούς χαρακτήρες, επιτέλους, ολίγα χρέη, όπως
Granville και Mt. Vernon, δύο πολίχνες κοντά στο Gambier.
Εστιατόριο Nona's στο Granville, τίποτα στο Mt. Vernon. Υπάρχει παρακμιακό τι μπαρ καραόκε, αλλά δε με πήγε κανείς, κλαψ...Ως και στριπτιτζάδικο με στριπτιτζού με ένα πόδι φημολογείται, δεν το εξέτασα προσωπικώς, δεν ορκίζομαι κιόλας.

Village Inn, the V.I. για τους φίλους, το ένα και μοναδικό μπαρ του Gambier. Αν σας βγάλει ποτέ ο δρόμος, λέμε τώρα, μην πέσετε πάνω στο Jordan, 22, απεβλήθη από το σχολείο για ανθρωποκτονία, δεν αστειεύομαι καθόλου, μέγιστη κατίνα και αντιπαθέστατος. Να πέσετε πάνω στον Alex, δεν έχει σκοτώσει κανέναν και φτιάχνει τις καλύτερες Bloody Marys της υφηλίου, ναι, στο Οχάιο.

Το ψύχος συνεχίστηκε δριμύ, το JFK είναι υπό κατάρρευση, άδειοι οι πάγκοι των καλλυντικών στο Duty Free, δες κάτι πράγματα, χιόνι στο Μανχάταν κι εγώ μόνο από ψηλά αξιώθηκα να το δω, αυτό κι αν είναι skyline μια φορά, το Empire State να δεσπόζει, από χιλιόμετρα μακριά και φάτε τη σκόνη του Dubai και λοιποί εξωτικοί αρχιτεκτονικοί προορισμοί.

Αεροπλάνο μισοάδειο έως εντελώς άδειο, δύο θέσεις παράθυρο για την πάρτη μου, μεγαλεία. Ανοίγω βαλίτσα και διαπιστώνω ότι μαζί με την κάπα μου, πήρα και κουβερτούλα αεροπλάνου, αυτά είναι...

Άμα τη αφίξει, μπαίνω στο ταξί, ο ταξιτζής ώρα 8η πρωινή άκουγε "γέλα κυρία μου, γέλα καλή μου", γέλασα η γυναίκα, τι να έκανα; Ελλαδάρα.

Ενώ δίπλα στο σπίτι μου, η μπουλντόζα δίνει τη μάχη της. Μα καλά, ένα μήνα σχεδόν έλειπα, δεν τα ξεμπάζωσαν όλα; Πάντοτε απότομη η επιστροφή, είναι ωραία η κατάσταση μεταιχμίου, που είμαι τώρα, τι ώρα είναι, γιατί η θερμοκρασία είναι 16 και όχι -26 και τώρα τι θα κάνω το καινούργιο μου παλτό, μουσταρδί ασορτί με την κα. Ομπάμα; Ήτο σύμπτωσις, ορκίζομαι.

Το ταξίδι θα συνεχιστεί. Με άλλα ταξίδια. Το μπλογκ θα συνεχιστεί. Στην Αμερική θα ξαναπάω, ενδέχεται δε και στο Gambier. Μου οφείλεται να δω τι χρώμα έχει το έδαφος, εκτός από άσπρο χιονί, αυτό το εμπέδωσα, δε θέλω άλλο.

Καλώς σας βρήκα!