Κύπρος...

...ου μ' εθέσπισεν...,
ενδέχεται κάποιοι να το θυμούνται απ' το Σεφέρη, αρχικά από την Ελένη του Ευριπίδη.

Κύπρος, όπου πήγα για πρώτη φορά εν έτει 1997, φοιτήτρια της ενδόξου Φιλοσοφικής Αθηνών - την πέρασα ένα κομψό χεράκι στην "Ελεγεία", αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ.

Θα ασχοληθώ όμως με την Κύπρο. Το 1997 περιοδεύσαμε - δε θυμάμαι και πολλά.
Θυμάμαι το Κούριον, το φως στο αρχαίο θέατρο κι από κάτω θάλασσα, θυμάμαι τη διαδρομή προς Πάφο, το φως κι από κάτω θάλασσα, θυμάμαι Απρίλιος ήταν και καήκαμε λιγάκι από τον ήλιο και πολύ από τα νιάτα μας τα μαρμαίροντα, αυτό.

Ξαναπήγα το Σεπτέμβρη του 2008 για συνάντηση καθηγητών του ΑΠΚυ και το Σ-Κ της Πρωτομαγιάς για τον ίδιο λόγο. Το αεροδρόμιο της Λάρνακας έχει κάτι από Ελληνικό, που πολλάκις έχω δηλώσει ότι νοσταλγώ για πολλούς λόγους, καίτοι ομολογουμένως το ΕλΒενιζέλος με εξυπηρετεί, ειδικά τώρα με το δεύτερο περίπτερο Κορρέ και τον αντίστοιχο Ελευθερουδάκη προς τις εξόδους Α, οπότε και δε χρειάζεται να τρέχεις από την άλλη πλευρά.

Στην Κύπρο είχε ζέστη και τις δύο φορές, ειδικά τώρα που εδώ είχε κρύο, πολύ κρύο. Όταν πας Κύπρο, να θυμηθείς, ζήτα παράθυρο στο αεροπλάνο, μόνο παράθυρο, η διαδρομή πάνω απ' το Αιγαίο είναι φανταστική και οι μέρες συνήθως καθαρές, οπότε και τα περιγράμματα των νησιών στη διάθεσή σου για να θυμηθείς που είχες πάει με ποιον, τις παραλίες να τις μετρήσεις μία-μία, να νιώσεις στο πετσί σου ζεστά αχνιστά μεσημέρια αποχαύνωσης καλοκαιρινής και κάπως έτσι να περάσει η μία και μισή περίπου ώρα που διαρκεί η πτήση και να φτάσεις. Και να βλέπεις και τα καράβια να περνούν από κάτω και να θυμάσαι ότι δε θ' αργήσεις να βρεθείς κι εσύ επιβάτης με προορισμό κάπου στο αρχιπέλαγος.

Η Λάρνακα δεν είναι μακριά απ' τη Λευκωσία. Η διαδρομή δεν είναι ιδιαίτερη, αυτή τη φορά δε ήταν κάπως πράσινη, εν αντιθέσει με την τρομακτική ξεραΐλα του Σεπτέμβρη. Και παντού οι καφέ πινακίδες προς αρχαίους τόπους, για να μην ξεχνάς ότι αυτό το νησί δεν είναι αρχαίο, είναι πανάρχαιο.

Λευκωσία: εμένα μου αρέσει. Το Αρχαιολογικό Μουσείο, να πάτε, δεσμοί συγγένειας πολιτισμικής πάντοτε υπήρχαν, ωστόσο οι κυπριακές αρχαιότητες έχουν κάτι ιδιαίτερο - παρεμπιπτόντως, προσφάτως άνοιξε και η πτέρυγα κυπριακών αρχαιοτήτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ναι, αυτό της Πατησίων, να πάτε, ωραία οργανωμένη έκθεση, μπράβο στους επιμελητές.

Λευκωσία πλέον ίσον Οκτάνα. Οίκημα παλαιό και πανέμορφο. Όνομα που παραπέμπει σε Εμπειρίκο, όχι τυχαία, λατρεύεται ο Εμπειρίκος εδώ. Κι εμείς που τον αγαπάμε, χαιρόμαστε.
Ισόγειο, βιβλία, όσα θες, κυρίως Άγρα, που έχω μια προτίμηση, ψέματα δε θα πω, τραπεζάκια, ημίφως κλπ.
Ξύλινη φαρδιά σκάλα σε ανεβάζει στον όροφο, δωμάτιο ελάχιστο με παράθυρα μεγάλα, οντάς της Λωξάντρας, ας πούμε, πάγκοι και μαξιλάρες, ναργιλές με άρωμα μήλου και θυμάσαι τον κήπο του Μάριοτ στο Κάιρο πριν κάτι χρόνια, ανυπέρβλητες σαλάτες, τα ωραιότερα Κοσμοπόλιταν της Μεσογείου διά χειρός Κυριάκου, ζητήστε τα και πείτε ότι σας στέλνω εγώ, κρέπες θεϊκές, ωραίες μουσικές, χαλάρωση, πως το λένε.

Κι αν σας πιάσει μια ανεπαίσθητη υπογλυκαιμία; να πάτε στην Πραλίνα, ό,τι πάρεις συνοδεύεται από απολαυστικές πραλίνες και ο πληθυσμός του μαγαζιού είναι χάρμα ιδέσθαι στιλιστικώς μιλώντας και ο νοών νοείτο.

Λένε ότι η καλύτερη ταβέρνα της πόλης είναι η Λυσιώτικη Σούβλα. Εμένα είχε ενσκήψει η αλλεργία μου και δεν ήμουν σε θέση να εκτιμήσω.

Ακούω Tindersticks, Raindrops, I've been loving you too long, My oblivion πρωτίστως και τόσα άλλα. Αφορμή το Salero, αυτό στα Εξάρχεια, έχω ξαναγράψει γι' αυτό, δες σχετική ανάρτηση, Κυριακή άμα τη επιστροφή για τη γιορτή της Μαίρης, Cava, κουβέντα, Stuart στο βάθος, ποιότητα ζωής το ονομάζω αυτό.

Διαβάζω "Σύγχρονη Άποψη" για να ενημερώνομαι για όσα συμβαίνουν στην Κύπρο και όσα την αφορούν. Κυρίως τα πολιτιστικά. Διάβασα σε παλαιότερο τεύχος συνέντευξη του Roderick Beaton, ελληνιστή, σεφεριστή, αν μου επιτραπεί ο όρος. Διαβάστε, αν θέλετε, το "Waiting for the Angel", έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά πριν δυο-τρία χρόνια, η βιογραφία του Σεφέρη διά χειρός Μπήτον, τη διάβασα το καλοκαίρι του 2004, Σεπτέμβρη συγκεκριμένα στα Κύθηρα, στην ανάπαυλα μεταξύ Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών, Κύθηρα και Σεφέρης, ωραία ζωή.

Ακούω, τώρα τα πουλιά στο μπαλκόνι μου που τα χτύπησε η άνοιξη και κορυβαντιούν, χτες που ουσιαστικά έγραψα την ανάρτηση και έβρεχε σα φθινόπωρο πες και αποπροσανατολίστηκα λιγάκι, Tindersticks, My Oblivion.

Και κρατώ το στίχο ότι "the good days are back". Ή, αν θες, δεν έφυγαν ποτέ.
Η χυδαιότης δε μας αγγίζει σε όποια έκφανσή της κι έχει πολλές. Υπενθυμίζω το σεφερικό "ποιος πάει για το καλύτερο...", οψόμεθα.