ΔΙΑΚΟΠΕς ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ

Το καλοκαίρι επισήμως μας αποχαιρετά εξ ου και το ως άνω επιτύμβιο, εντοιχισμένο στη Χώρα της Αμοργού - δες προηγούμενη ανάρτηση για να το εμπεδώσεις. Σκασίλα μας. Εμείς θα το συνεχίσουμε. Αποφάσισα. Κουράστηκα να πέφτουν όλοι σαν ακρίδα, πες, σα λαίλαπα, σαν κάτι κακό πάντως, εγώ θα πάω εδώ, εγώ θα πάω εκεί, στη νήσο, αδελφές μου, στη νήσο ή "θάλαττα, θάλαττα" ανάλογα αν σου αρέσουν οι αρχαίοι ή είσαι της ρωσικής λογοτεχνίας. Εν πάση περιπτώσει, κουράστηκα. Ναι, πήγατε, πήγαμε κι εμείς, πήγαμε όλοι, μπράβο μας.

Τώρα που γυρίσατε - ερώτημα: αν τόσο δε σας αρέσει αυτή η ρημαδοπόλη, γιατί επιστρέψατε; - μη μας τους κύκλους ταράσσετε - στο φμπουκ φυσικά - με δηλώσεις τύπου "πάει η αγάπη μου, πάνε οι διακοπές μου, άτιμη κοινωνία, μου φάγαν το μπιφτέκι μου" κλπ. Κουράστηκα, το ξαναείπα, ε;

Σταματώ τη γκρίνια, τα ' πα και ξεθύμανα η γυναίκα, και έρχομαι στο θέμα μου: το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι μας γονάτισε φέτος, μια υγρασία, μια άπνοια, μια απελπισία, γιατί τα 'καψες τα δέντρα, γιατί κακό παιδί; Αλλά δε μου έφτασε, ήταν λίγο. Ήταν βασανιστικό και λίγο. Άτιμο καλοκαίρι και τώρα σα να νυχτώνει μια ιδέα - και δύο - νωρίτερα.

Και πέρασε κι η πανσέληνος του Αυγούστου - σκασίλα μας. Πέρνα κι εσύ, βαρεθήκαμε. Έχει κι άλλο καλοκαίρι, με ένα διαφημιστικό διάλειμμα ψύχους πενθήμερο - θα περάσει, θα τσιτώσει και το δέρμα και μετά λέω να το συνεχίσω το καλοκαίρι.

Κι ένα ταξιδιωτικό: πήγα στο χωριό μου, είχε ζέστη, υγρασία, άπνοια κλπ., απεγνωσμένη μία μέρα πήγα για μπάνιο στο ποτάμι, εκεί που παλιά πλένανε, τραγουδάγανε τους καημούς τους, γκομενίζανε υποθέτω κλπ. Εγώ για ένα μπάνιο πήγα κι αυτό χλιαρό. Το ποτάμι ήταν χλιαρό, τι να λέμε τώρα...Στο Βαλτσόρεμα άμα θες να πας, αλλά να είσαι καλό παιδί γιατί λίγοι πάμε και μην το κάνουμε σαν τα μούτρα μας κι αυτό, ξέρεις εσύ, σκουπίδια κλπ. σε σακουλίτσα και δρόμο. Έχει την κοσμική παραλία, που κατεβαίνεις με το αμάξι και στήνεις και ομπρέλα άμα λάχει - το είδα, το αναφέρω - έχει και την κακοτράχαλη, αυτή που πήγαμε εμείς, γιατί είχαμε βάλει ένα ψιλοστοίχημα του είδους, που έχει όμως κάτι νερά που τρέχουν με ορμή και κάνεις κι ένα τζακούζι στα μεγάλα κέφια - αυτό το είχα ξανακάνει, παραπέρα στο ποτάμι, γι' αυτό το ξεφτιλίζει κάπου η Λένα στο σαγράδα, σε περίπτωση που σας θυμίσει κάτι.
Πάρτε λίγο ακόμη ποτάμι να σας βρίσκεται:

Επίσης, εγώ τώρα που γράφω φοράω ένα απολύτως βρωμερό patch (επίθεμα, κόρη μου, επίθεμα) σιτρονέλλας παρόλ' αυτά με τσιμπούν κουνούπια και σκνίπες, γιατί; Ένα κομμάτι του καλοκαιριού που δε λυπηθώ να χάσω είναι τα ιπτάμενα μοβόρικα όντα, μετά Νείλου ή άνευ, με έχουν κάνει πιτσιλωτή φέτος.

Προς τι η θυμηδία; Είναι μάλλον που διάβασα χθες τον τελευταίο Μάτεσι, ναι, το γκραφίτο, ξεσαλώνει ο Μάτεσις, δε χρωστάει τίποτα σε κανέναν και δίνει τα ρέστα του, από τη Μητέρα του Σκύλου είχα να τον απολαύσω τόσο, θαλερός ανεξαρτήτως ηλικίας εν αντιθέσει με τον μέχρι πρότινος αγαπημένο Τσόκλη που κατέρριψε την αγάπη μου εν μιά εκπομπή. Ο καθένας δικαιούται να καταλήξει στα συμπεράσματά του.

Αυτά, αποχωρώ, βιάζομαι, τι πρωτότυπο! φωτό αργότερα. Καλό φθινόπωρο. Και ναι, έβαλα φωτό, αργότερα μεν, έβαλα δε. Καλό απόγευμα Κυριακής.

Αμοργός

Μὲ τὴν πατρίδα τους δεμένη στὰ πανιὰ καὶ τὰ κουπιὰ στὸν ἄνεμο κρεμασμένα 
Οἱ ναυαγοὶ κοιμήθηκαν ἥμεροι σὰν ἀγρίμια νεκρὰ μέσα στῶν σφουγγαριῶν τὰ σεντόνια 
Ἀλλὰ τὰ μάτια τῶν φυκιῶν εἶναι στραμένα στὴ θάλασσα 
Μήπως τοὺς ξαναφέρει ὁ νοτιᾶς μὲ τὰ φρεσκοβαμένα λατίνια 
Κι ἕνας χαμένος ἐλέφαντας ἀξίζει πάντοτε πιὸ πολὺ ἀπὸ δυὸ στήθια κοριτσιοῦ ποὺ σαλεύουν 
Μόνο ν᾿ ἀνάψουνε στὰ βουνὰ οἱ στέγες τῶν ἐρημοκκλησιῶν μὲ τὸ μεράκι τοῦ ἀποσπερίτη 
Νὰ κυματίσουνε τὰ πουλιὰ στῆς λεμονιᾶς τὰ κατάρτια 
Μὲ τῆς καινούργιας περπατησιᾶς τὸ σταθερὸ ἄσπρο φύσημα 
Καὶ τότε θά ῾ρθουν ἀέρηδες σώματα κύκνων ποὺ μείνανε ἄσπιλοι τρυφεροὶ καὶ ἀκίνητοι 
Μὲς στοὺς ὁδοστρωτῆρες τῶν μαγαζιῶν μέσα στῶν λαχανόκηπων τοὺς κυκλῶνες 
Ὅταν τὰ μάτια τῶν γυναικῶν γίναν κάρβουνα κι ἔσπασαν οἱ καρδιὲς τῶν καστανάδων 
Ὅταν ὁ θερισμὸς ἐσταμάτησε κι ἄρχισαν οἱ ἐλπίδες τῶν γρύλων
Ν. Γκάτσος, Αμοργός


ολόκληρο το βρίσκετε εδώ.


Αμοργός ίσον νησί των Κυκλάδων, λίγο πιο κάτω από τη Νάξο, όπου φτάνεις μετά από 9 ώρες αφού περάσεις Σχοινούσα, Ηρακλειά και Κουφονήσι - η πρότασή μου να τους ρίχνουμε με ένα σωσιβιάκι καθοδόν δεν εισακούσθηκε κι έτσι σταματήσαμε και στα τρία νησιά. Τη Δονούσα τη γλιτώσαμε καθότι κομμάτι παραπάνω, δες και κανά χάρτη:

κουραστικό το καράβι για ανυπόμονους σαν και του λόγου μου, η πρώτη φωτό της ανάρτησης από κει, τα αθλητικώς ενδεδυμένα πόδια δεν είναι δικά μου, το scrabble ούτε, τα πόδια ανήκουν σε φίλτατη φίλη, το scrabble επίσης. Το καράβι ήτο το Blue Star κάτι (Νάξος;), ωραία περάσαμε, κάποια στιγμή έγιναν άθλιες οι τουαλέτες, το επεσήμανα κι αμέσως διορθώθηκε: ηθικό δίδαγμα, συν Αθηνά και χείρα κίνει.


Αμοργός: φτάνεις δυόμιση τη νύχτα στα Κατάπολα και περιμένεις τον κύριο Δημήτρη (εμείς) που θα σε πάει στο δωματιάκι σου να ξαποστάσεις. Έχει δημοτικό πάρκινγκ, αφήνεις το αμάξι, ανεβαίνεις κάτι σκαλιά δεν είναι πολλά, συνεχίζονται σου λέει ως τη Μινώα, αλλά εσύ σταματάς πολύ παρακάτω, πλην μέσα στη μαύρη νύχτα πολλά σου φαίνονται. Έχει και μία κρεπερί κλπ. μπροστά απ' το καράβι που έχει wifi, κι ένα σφύριξα κι έληξες από  youtube στο κινητό επίσης νύχτα το αποζητάς όσο να 'ναι - δε φταίω εγώ, το καράβι έχει παρενέργειες στην ψυχοσύνθεσή μου, αεροδρόμιο δε σας βλέπω να φτιάχνετε, με μπρατσάκια και βατραχοπέδιλο θα έρθω την επόμενη φορά.


Ξυπνάς το πρωί κατά το μεσημέρι, ω, μέρα λαμπρή, καύσωνας στην Αθήνα, αέρας στην Αμοργό. Παίρνεις την ανηφόρα για τη χώρα, γιατί, όπως θα δεις, όπου και να θες να πας, αυτή την ανηφόρα θα την πάρεις, δεν το συζητώ. Εκεί θα βρεθείς στο σταυροδρόμι, στο σταυροδρόμι που λέει και το αλησμόνητο άσμα. Πήγαινε όπου θες, εγώ θα σου πω τις επιλογές σου και κάνε ό,τι σε φωτίσει η Χοζοβιώτισσα.


Χώρα: ωραία χώρα, ακολουθεί τον τύπο κάστρο Κυκλάδων, μου θύμισε χώρα Φολεγάνδρου, σοκάκια, στενάκια, εντοιχισμένα αρχαία μέλη, μέχρι επιτύμβιο ανάγλυφο κομψότατο εντόπισα, μαγαζάκια, μπουκαμβίλιες τεράστιες, ω, τι καημός, γιασεμιά και βασιλικοί, λειτουργεί τώρα κατευναστικά ο βασιλικός στο στομαχόπονο; Εμένα πάντως πολύ με παρηγόρησε μία γλάστρα που αγκάλιασα και μύριζα μέχρι να με μαζέψουν μία μέρα που στομαχοπονούσα - επόμενη κραιπάλης, θα τα πούμε σε λίγο.


Που να κολυμπήσεις: ου, που να στα λέω, άπειρες παραλίες.

Μούρος: ομόφωνα κηρύχτηκε number 1. Κατέβα το σκαλί-μονοπάτι, μόνο σ' εξορκίζω, μην ξεχάσεις τίποτα, θα το ξανανέβεις στη ντάλα, τρεις φορές το ανεβοκατέβηκα σε μια μέρα και ούτε πόντος δεν απωλέσθη, ω άδικε ντουνιά, αλλά δεν έπαθα και ηλίαση, οπότε μία η άλλη. Ο Μούρος έχει μία εκπληκτική άνωση, πεντακάθαρα βαθιά νερά και βότσαλο ολέ, άσε που έχει και μήκος, οπότε δεν παίζεις με τα πατουσάκια του διπλανού σου - παρεκτός κι αν το επιθυμείς στην οποία περίπτωση ποια είμαι εγώ να σου το απαγορεύσω; Έχει και μία μυστική παραλία πίσω από έναν βράχο, εντάξει δεν είναι και απόρρητη, τη βρίσκεις, μην το κάνουμε θέμα, αλλά έχει πλάκα, έχει και κάτι σπηλιές, τι να λέμε τώρα, απ' όλα έχει... φαΐ δεν έχει, νερό δεν έχει, σκιά πολλή δεν έχει, πλην είναι από τις ελάχιστες παραλίες της Αμοργού που μπορεί να σταθεί η ομπρέλα σου, οπότε οπλίσου με κουράγιο και αξεσουάρ και κατέβα τα σκαλιά που λέγαμε.


Πάμε παρακάτω: τα νησάκια. Η Αμοργός είπαμε, είναι νησί. Πέριξ τώρα της Αμοργού βρίσκονται κι άλλα νησίδια. Δύο εξ αυτών είναι προσβάσιμα με καΐκι και μπορείς κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ να κολυμπήσεις εκεί. Τα δε ονόματα αυτών Νικουριά και Γραμβούσα - έχει και στο νομό Χανίων μία, μη μπερδευτείς και το κόψεις όλο νότια, μείνε στην Αμοργό προς το παρόν.

Το εκκλησάκι βρίσκεται στη Νικουριά μεταξύ πρώτης (μεγάλης) και δεύτερης (μικρής) παραλίας, είναι αφιερωμένο στην Παναγία και πας από μονοπάτι σε ένα δεκάλεπτο από την πρώτη παραλία. Έχω και σχετικό βίντεο, αλλά λέω να το κρατήσω προς το παρόν. Στην πρώτη παραλία λειτουργεί μικρό, αλλά θαυματουργό σε φάση έχω αφυδατωθεί μπαράκι.


Η Γραμβούσα έχει δύο παραλίες: μία μεγάλη που χωρίζεται και σε άλλες μικρότερες και μία πιο ιδιωτική στα αριστερά όπως σε αφήνει το καραβάκι, πλην όταν πήγαμε εμείς είχε κύμα και πολύ επικράνθην γιατί δε μπορούσες να κολυμπήσεις σαν άνθρωπος. Κατά τα λοιπά blue lagoon κι άμα βρεις σκιά να μου τρυπήσεις τη μύτη.

Μαλτέζι: επίσης με καραβάκι, εκτός αν το κόψεις με τα πόδια απ' τα Κατάπολα και κάποια στιγμή θα φτάσεις. Δίπλα έχει κάτι επίπεδους βράχους που τους λένε Πλάκες και μπορείς να κολυμπήσεις κι εκεί, πλην το Μαλτέζι είχε beach bar, ξαπλώστρες, Κώστα Δήμο και Έμιλυ κι εμείς κολλήσαμε εκεί. Θάλασσα ιδανική για πέρα-δώθε, έστω για αργά πέρα-δώθε. Από το πολύ πέρα-δώθε δε μου βγήκε το παρατσούκλι Σκοπελίτης slow κατά το Σκοπελίτης express - δε με λες και κορίτσι-αστραπή. Απέναντι απ' τα Κατάπολα για να καταλάβεις.


Αιγιάλη: το δεύτερο λιμάνι του νησιού, σαφώς τουριστικότερη των Καταπόλων, εμένα μου θύμισε Ίο και σκιάχτηκα λίγο, το χύμα δεν το έχω ιδιαίτερα, σόρι κιόλας. Παραλία μπροστά στο δρόμο, με δίχτυ για beach volley, περί ορέξεως...Έχει πλήρως εξοπλισμένο φαρμακείο ωστόσο - και δεν εννοώ φάρμακα, εννοώ καλλυντικά, γεγονός που εκτιμήθηκε δεόντως.


Τώρα βέβαια η τελειότερη παραλία βρίσκεται κάτω από τη Χοζοβιώτισσα, πλην είναι προσβάσιμη από το Μπεσόν (Grand Bleu) και τους σκαφάτους, δηλ. όχι εμάς. 

Η Χοζοβιώτισσα (αρκετά κολύμπησες, ώρα για ιστορία, έτσι θα σε άφηνα; όχι, ποτέ δε χάνουμε τη φυτίασή μας, jamais) είναι μονή σκαλισμένη στο βράχο, ένας άσπρος μικρός σχετικά όγκος (την περίμενα πολύ μεγαλύτερη από τις φωτό) στο καφέ φόντο, έχει άπειρα σκαλιά, αν κάνεις το ολέθριο να την ανέβεις ντάλα μεσημέρι θα καταλάβεις τι εννοώ, και μέσα τρελή δροσιά τόσο που λες τι είναι ο άνθρωπος, όλα μάταια, ας μείνω εδώ, πλην είναι αντρικό το μοναστήρι, το νεράκι σου και έξω απ' την πόρτα. Λουκούμι δεν είχε και πολύ επικράνθην, είχε όμως ψημένη, θα σας πω σε λίγο τι είναι, πλην δεν ηδυνάμην, λύγισα απ' τη ζέστη. Να φροντίσετε να μην πάτε με μπραζίλιαν, ρίχτε κάτι πάνω σας, μοναστήρι είναι και έχει και dress code, εγώ, π.χ. κατέβασα τη μπλούζα ως τη μέση των γοφών, κατέβασα αναλόγως τη φούστα ως τη μέση της γάμπας (ήτο μίνι αρχικώς), έβαλα κι ένα φουλάρι τερατωδών διαστάσεων ως μαντήλι-παύλα ημίμπλουζα και ανέβηκα κυρία. Κατέβηκα δε τρέχοντας και αποχωριζόμενη ιμάτια καθώς απομακρυνόμουν από τη μονή.


Που να φάτε, πείνασα, τόση ώρα γράφω και κάπως μου 'ρθε: λοιπόν,
στα Κατάπολα, Καπετάν Δήμος. Μην πάρετε για κυρίως δύο σαλάτες (το έκανα, αλλά είχα πιει, δεν είχα επίγνωση), δε θα τις παλέψετε. Πάρτε ό,τι οι φυσιολογικοί άνθρωποι. Είναι κι άλλη μία που φάγαμε τα ψάρια προς το λιμάνι, κορίτσια, βοηθάτε, πως τη λέγανε;;;;;;;;;;;
στο Ξυλοκερατίδι, ήτοι από Κατάπολα κόψτο όλο δεξιά, ουσιαστικά η προέκταση, και στο τέλος κάτι σε μικρή Βενετία: Βιντσέντζος, μα ένα παπουτσάκι!!!
Τιπ: τη χωριάτικη με ξινομυζήθρα απαρεγκλίτως, αποχαιρετήστε τη φέτα για λίγες μέρες, μπορείτε.
Χώρα: Λιοτρίβι, εγώ δυστυχώς την έβγαλα με μακαρόνια (που απεχθάνομαι) με τυρί, ένεκα στομαχόπονου, βλ. παραπάνω. Τα κορίτσια διονυσιάστηκαν. Εγώ ακόμη κλαίω καμιά φορά που θυμάμαι τους κεφτέδες που δεν έφαγα.
Μούρος: έχει ταβέρνα ακριβώς από πάνω. Φάγαμε αργά, δεν είχαν μείνει και πολλά πράγματα. Καλό φαΐ κι άμα πεινάς και διψάς, σου κάνει κατάσταση (πάγο, κλπ.) και για παραλία.
Κι άλλη μία σ' ένα χωριό μια μέρα που γυρίζαμε από κάπου και εν πάση περιπτώσει, άμα έχεις το μπλογκ μου τι να τον κάνεις τον ταξιδιωτικό οδηγό, τέτοια ακρίβεια στην περιγραφή. Αλλά: κάνει κάτι κεφτέδες, θα τη βρω και θα σας πω ποια ήταν και κυρίως που.
Και τέλος στο ορεινό χωριό Θολάρια, πάνω από την Αιγιάλη, δεν πας και στον Όλυμπο, χαλάρωσε, μαστ ταβέρνα Πανόραμα με τον αειθαλή παππού να τραγουδά και να λέει προστυχιές αριστοφανικού τύπου. Τραγουδούσε κι ένας άλλος, απόγονος μάλλον, που μας θύμισε κάποιον και γελάσαμε πολύ, αλλά δεν το μαρτυράμε. Το φαΐ θεϊκό, αλλά τους είχε τελειώσει το κοκορέτσι, γιατί;
Πρωινά: στη χώρα, Γιασεμί, αργοί ρυθμοί, αν πάτε χωρίς καφέ και τον θέλετε κατεπειγόντως, ξεχάστε το. Χαλαρώστε, η μουσική βοηθά σ' αυτό, και θα σας έρθει κι ο καφές. Προτείνω γαλλικό, έχουν καλό χαρμάνι και τον φχαριστιέσαι.
Στα Κατάπολα κατά μήκος του λιμανιού: αν πάρετε πίτσα μαργαρίτα για πρωινό (μη ρωτάς το γιατί) να επιμείνετε να είναι καλοψημένη. Κατά τα λοιπά, αυγά σε άπειρους συνδυασμούς, έχω πλέον να καυχώμαι ότι μία μικρή Βέττα σε ένα μικρό καφέ απέναντι απ' το φαρμακείο στη Χώρα έμαθε να κάνει αυγά μάτια.


Που να πιείτε: στο μπιτς μπαρ στη Νικουριά ψημένη ρακή. Τι είναι αυτό; Ρακή που βράζουν με αρωματικά βότανα, εμένα μου θύμισε λιγάκι τεντούρα - μη με πετροβολάτε, ψυχραιμία και οι μεν και οι δε, πιστεύω ότι ήταν το κανελλογαρίφαλο που με οδήγησε σε αυτή την ατραπό. Εγώ την πίνω με έξτρα πάγο κι όταν λέω έξτρα εννοώ ένα έξτρα ποτήρι με παγάκια (ή πιατάκι, αναλόγως). Στο μπιτς μπαρ στο Μαλτέζι της Παναγιάς τα μάτια, Κώστας rules, ζητήστε πειραγμένο cuba libre, τόσα χρόνια, κάτι μάθαμε, χαχαχαχαχα. Στο γιασεμί κοκτέιλ, και σε ένα άλλο δίπλα στο γιασεμί κατά το σούρουπο, μα πάλι να μη θυμάμαι πως το λένε; what is my problem?
Στα Κατάπολα στην Αυλή τζιν τόνικ κάργα. Και ψημένη όπου βρεθείτε κι όπου σταθείτε.
Τώρα εγώ όλο και κάτι θα έχω ξεχάσει, έτσι συμβαίνει, εν κατακλείδι, ωραίο νησί η Αμοργός, η άλλη σου λέει έχει πάει έξι φορές. Μη σκιστείτε στο packing, ούτε τα μισά δε θα φορέσετε.

Οι τελευταίες φωτό από τη Χώρα.


Διαβάζω την Αμοργό του Γκάτσου, ακούω την Αμοργό του Γκάτσου σε μουσική Μ. Χατζιδάκι. Και το Γιάννη το φονιά γιατί μου αρέσει και γιατί το ακούσαμε στην Αμοργό.


Σας αποχαιρετώ, όπως σας αντάμωσα, με Γκάτσο και τον απόλυτο αναπτήρα του καλοκαιριού:

Χρόνια καὶ χρόνια πάλεψα μὲ τὸ μελάνι καὶ τὸ σφυρὶ βασανισμένη καρδιά μου
Μὲ τὸ χρυσάφι καὶ τὴ φωτιὰ γιὰ νὰ σοῦ κάμω ἕνα κέντημα
Ἕνα ζουμπούλι πορτοκαλιᾶς
Μίαν ἀνθισμένη κυδωνιὰ νὰ σὲ παρηγορήσω
Ἐγὼ ποὺ κάποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μάτια τῆς πούλιας
Καὶ μὲ τὴ χαίτη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκάλιασα καὶ χορέψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στὴ θερισμένη καλαμιὰ καὶ φάγαμε μαζὶ τὸ κομένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη μοναξιὰ μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου.

ατάκτως ερριμμένα

ήτοι ένα όχι τόσο μακρύ, φευ, πλην εντελώς ζεστό καλοκαίρι. Η φωτό ανοιχτά του Μούρου στην Αμοργό, είναι σαφές ότι θα μπορούσε να έχει τραβηχτεί οπουδήποτε στο Αιγαίο την εποχή της αποθέωσής του. Και που να προλάβεις να γράψεις; έγραψα όμως κάτι την προπροηγούμενη Κυριακή, εκεί εν μέσω απεργίας ελεγκτών ενάεριας κυκλοφορίας, λευκής πολύχρωμης ποσώς με απασχολεί, η αγωνία του να φτάσω στο παραπέντε στο εξεταστικό κέντρο από υπαιτιότητα όχι δική μου αρκούσε για να μου τσαταλιάσει τα νευράκια.

Εν πάση περιπτώσει, άλλο έγραφα και ιδού σε αντιγραφή-επικόλληση:

Είναι λοιπόν η ώρα 7:20 το πρωί ασφαλώς  
της Κυριακής
δυστυχώς. Και γράφω οποία πρωτοτυπία  
καθισμενη
και δεμένη εδώ και 40 λεπτά μέσα στο  
αεροπλάνο.
Όπου:
α. Έχω πουντιασει
β. Έχω νυσταξει
γ. Έχω πεινασει
δ. But certainly not least έχω σιχτιρισει.
Ο τελευταίος μήνας υπήρξε άκρως  
συναρπαστικος
και κυρίως άκρως των μετακινήσεων.
Ας αρχίσουμε από τις αφίξεις:
Τρίτη και 13 μηνός ιουλίου αφίχθη εκτάκτως κ  
πραξικοπηματικα
η ανιψιά μου. Το πρώτο κοριτσάκι της  
επόμενης
γενιάς της οικογένειας. Την υποδέχτηκα  
αρμοδίως
με ολοσωμη φόρμα hello kitty και δη I love nerds hello  
kitty:

Επιτέλους τα φυτά δικαιωνομαστε ω  
άδικη ζωή! επιτέλους θα έχω άλλοθι για να
αγοράζω όλο και περισσότερες hello kittες.Αφίχθη δε η ανιψιά πανηγυρικά σε ολοκαίνουργιο  
μαιευτήριο απαστραπτον με δάπεδα laminate  
μεν παρκέ δε με γηινα χρώματα και  
reproduction κατευναστικες στους τοίχους με  
ψυκτες κ κυπελλακια για τους  
ταλαιπωρους συγγενείς κ σούπερ  
αναπαυτικους καναπέδες για να  
απλωνουμε τα τσακισμενα μας κορμιά. 
Ο αδελφός μου και περήφανος πατέρας επιθυμεί να ευχαριστήσει δημοσίως τους καλούς ανθρώπους του Γαία για την περιποίηση και την προσοχή κι εγώ καλός άνθρωπος ούσα myself δε μπορώ παρά να του κάνω τη χάρη.


Προχωρώ: εκεί λοιπόν που χρωστούσα κάτι Ισπανίες, συγκεκριμένα μία Σαλαμάνκα κι ένα Τολέδο - είπαμε, αργώ αλλά δεν ξεχνώ, προέκυψαν κάτι εγχώρια διότι ενέσκηψε εν τω μεταξύ με πολλή δυσκολία είναι η αλήθεια το θέρος. Πήγα από δω πήγα από κει κλασικά προσπάθησα για άλλη μια φορά να δειχτώ ψύχραιμη στο αφελές ερώτημα που θα πας διακοπές, η έννοια της διακοπής δε μου λέει κάτι, ο βίος μου είναι δομημένος γύρω από το διακόπτειν, άπαξ μηνιαίως σταθερά και πολλές φορές συχνότερα βρίσκομαι στο αεροδρόμιο, συνεπώς...Πήγα ωστόσο και θα ξαναπάω, έτσι για να τηρώ τις παραδόσεις.

Το πόδι, μετά την πανθομολογούμενη επιτυχία της πρώτης φωτό της σειράς "το δεξί μου πόδι", όχι στην Αμοργό, στο Ηράκλειο Κρήτης στο καπάκι μετά την Αμοργό, συνέχεια προσεχώς.


Κι άλλα πολλά μεσολάβησαν, μια προκήρυξη που έβριθε αγραμματοσύνης και όπου απουσίαζε η ιδεολογία (κι εγώ δεν απέκτησα ακόμη το Eos που αγαπώ αλλά το προσπερνώ με συγκατάβαση, δε νοσταλγώ βιαίως αυτοκίνητα που δεν έχω, καθώς επίσης άνθρωπος που δεν αγαπήθηκε θα λυσσάξει, τόσο απλά) ένας καύσωνας ντεμί αλλά μακράς διαρκείας, εγώ 9 ώρες plus σε ένα καράβι, το iphone που το απέκτησα τελευταία των Ελλήνων και το ενέδυσα και hello kitty μη χάσει, κι άλλα κι άλλα κι άλλα, τι να πρωτοθυμηθώ για σένα όμορφο χωριό. Από τώρα και για λίγο καιρό λέω να ησυχάσω και να γράψω καναδυό πραγματάκια. 


Δεν έγραψα φέτος ούτε για τοπ πετσέτες, ούτε για τι να πάρεις μαζί σου, τίποτα  τέτοιο. Το γούστο μου στην πετσέτα δεν άλλαξε, τα βασικά των διακοπών παραμένουν σταθερά, σας παραπέμπω στα αντίστοιχα του περσινού καλοκαιριού. Νέο αξεσουάρ για μακρινά ταξίδια με πλοίο: scrabble ταξιδιού, σωτήριο και άκρως ψυχαγωγικό, κυρίως όταν αντί να τηρείς τους κανόνες, η ομάδα συμφωνεί σε ένα θέμα και δημιουργεί ευφάνταστους συνδυασμούς γραμμάτων που σημαίνουν κάτι μόνο για τους ειδότες.


Διάβασα πολύ φέτος το καλοκαίρι, αν εξαιρέσουμε τη Φωνή του Χωμενίδη που μου θύμισε το Χωμενίδη στα φόρτε του και το Χρηστίδη που αγάπησα και θα αγαπώ για πάντα, δε θυμάμαι κάτι άλλο.


Ακούω "ξένα" αρχών 1990 και έχω ξεπατωθεί στα γέλια ενθυμούμενη τα δράματα που συνόδευσαν τα υπέροχα αυτά τραγουδάκια. Απολύτως αγαπημένο:
All out of love, Air Supply, βίντεο μετά στίχων για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Α, με κάλεσαν και σε ένα beach party, από πότε έχουν να με καλέσουν σε beach party? και έλειπα, οποία ατυχία!

Α, μην ξεχάσω: καλώς σας βρήκα και καλό καλοκαίρι!

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ

Η Μαδρίτη είναι το είδος της τέχνης που δε σου επιβάλλεται, αλλά σου αποκαλύπτεται. Η τέχνη της κατανάλωσης ενδεδυμένη το μανδύα της αιώνιας εικαστικής τέχνης, ήτοι το Λας Μενίνας του Βελάσκεθ (1656, λάδι σε καμβά, διαστάσεις σχεδόν 3Χ3, στο Πράδο), από το πανταχού παρόν πολυκατάστημα Il Corte Ingles (σαν το παλιό αγαπημένο καταργηθέν Μινιόν). Και η τέχνη της μουσικής, όπως αποκαλύπτεται στο δρόμο σε χρόνο ανύποπτο με μία μπάντα τζαζ που κορυβαντιοί Τετάρτη πρωί.

Η δε τέχνη του δρόμου, όπως παντού, εκφράζεται και με γκράφιτι και με τη σκεπαστή αγορά San Miguel, δίπλα στην Plaza Mayor. Το γκράφιτι εδώ χρησιμοποιείται και ως πινακίδα καταστήματος και δη φαρμακείου, η αγορά San Miguel αποτελεί τόπο συνάντησης του cool πληθυσμού τις Κυριακές τα μεσημέρια, η δε Πλάθα Μαγιόρ, όπως λέει και τ' όνομά της, είναι πλατεία και είναι μεγάλη. Και είναι και περίκλειστη, ήτοι περιβάλλεται από στοές και την ανακαλύπτεις αφού εισέλθεις σε μία εξ αυτών. Και εδράζει εδώ λοιπόν ένα εκ των πολλών Μουσείων του Χαμόν. Το Museo del Jamon δεν είναι μουσείο, είναι εστιατόριο και η χαρά του κρεμασμένου μπουτιού χοίρου, το οποίο, όπως προανέφερα, εκτιμώ και ετίμησα δεόντως.

Για να μη νομίζετε δε ότι το μόνο που έχεις να κάνεις στη Μαδρίτη είναι να καταναλώνεις συντηρημένο χοιρινό, πήγα και στα μουσεία. Στη Μαδρίτη πρωτοπήγα πριν χρόνια και δεν την αγάπησα. Τουναντίον, προσπαθούσαμε απεγνωσμένα να αλλάξουμε το εισιτήριό μας και να φύγουμε μια ώρα αρχύτερα. Είχα σφάλει. Αυτή τη φορά μου άρεσε πολύ περισσότερο. Φταίει βέβαια ότι η εμπειρία της Μαδρίτης εμπεριέχει το σχετικό ξεποδάριασμα, εγώ όμως τότε, παλιά στο Κάνσας, είχα ξεγοφιαστεί κυριολεκτικά ρολάροντας πάνω στα χαλικοστρωμένα, μη επενδεδυμένα πεζοδρόμια της Πατησίων, επί δημαρχίας Ντόρας, θυμάσαι; όταν προσπαθούσε η Ντόρα να ξαναστρώσει τα παλαιά πεζοδρόμια. Αποτέλεσμα, τράβηγμα τρανταχτό στο ύψος του ισχίου και κουτσαβλίαση ολκής. Σε μία πόλη, όπως η Μαδρίτη, με πολλές σκάλες, πολλούς δρόμους και αχανή μουσεία - my name is Prado - η μετακίνηση ήταν τουλάχιστον ταλαίπωρη. Τώρα πάλι όχι.
Ρέινα Σοφία, λοιπόν, το μουσείο της βασιλίσσης, αδερφή του δικού μας τέως, ξέρεις, φιλοξενεί τη Γκερνίκα (Guernica) του Πικάσο, που, όπως μπορείς να δεις, είναι μεγάλος, πολύ μεγάλος πίνακας. Μοντέρνα τέχνη,  ως επί το πλείστον, τα εξωτερικά ασανσέρ τα μίσησα, γυάλινοι κλωβοί που εγκλωβίζουν επισκέπτες σε θερμοκρασίες απελπιστικά υψηλές, έλεος πια με το γυαλί! Αυτή τη φορά το πετύχαμε σε φάση εκτεταμένης ανακαίνισης, ευτυχώς, γιατί δεν προλαβαίναμε να τα δούμε όλα.

Άλλο:
Το Πράδο, το αγαπημένο παλαιάς σχολής, δύσκολο στην πλοήγηση, μαγικό, άλλης εποχής, Πράδο.

Τεράστιο, τίγκα στα δωματιάκια και υποδωματιάκια, με το χάρτη στο ένα χέρι και την έκσταση σίγουρη σε κάθε γωνιά, όλη η ευρωπαϊκή ζωγραφική που θέλησες ποτέ να δεις εδώ: εδώ ο Βελάσκεθ, εδώ ο Τιτσιάνο, εδώ ο Ελ Γκρέκο ο αγαπημένος, σε δική του αίθουσα, τόσο μικρή για να αναδείξει το μέγεθος των έργων που φιλοξενεί. Εδώ και οι εσωτερικές σκάλες του και το σώμα στη θύμηση του πόνου της προηγούμενης φοράς, άρχισε να τραβάει εκεί στο ύψος του ισχίου, τι λες; Εδώ και το gift shop, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου αυτή τη φορά, ήθελα κι άλλες Μενίνας, αλλά ευτυχώς τις απέκτησα αλλού, βλ. παρακάτω.
Απέναντι δε από το Πράδο βρίσκεται το ιδιωτικό Τίσεν, θαυμάσιο μουσείο, φιλικό προς το χρήστη, συνιστάται επίσκεψη καπάκι μετά το Πράδο, μετά το πολυδαίδαλον του Πράδο, η ανάσα δροσιάς της απλής διάταξης του Τίσεν. Συλλογή; Απ' όλα έχει ο μπαξές, όλοι όσους πρέπει να δεις είναι εδώ, ίσως όχι τα αριστουργήματά τους, αλλά μία αξιοπρεπέστατη ιδιωτική συλλογή με εύρος θεματικό και χρονολογικό σ' έναν όμορφο χώρο με όμορφο κήπο.

Η τέχνη στη Μαδρίτη είναι και δημόσια: ιδού τι βρίσκεται δίπλα στους κρεμαστούς κήπους της προηγούμενης ανάρτησης:

Και αλλού μία ζωντανή τέχνη και πέρα από την περί αισθητικής συζήτηση και τα περί αρχετύπου και κακεκτύπου που δεν είναι της παρούσης, ιδού το Φιλί του Rodin από δύο ολοζώντανους ανθρώπους και εμφανώς σε καλή φυσική κατάσταση - πολύ αβολη στάση, παιδιά:

Η Μαδρίτη είναι πλατείες που ο κόσμος κυκλοφορεί, τρώει και πίνει φτηνά και ποιοτικά, έτσι θα το ξαναπώ για να το εμπεδώσουμε. Και σε μία απ' αυτές, στη Sol, δεσπόζει το εξής, μιας και μιλάμε για φαΐ, διαφημίζει βέβαια μπίρα, αλλά εμάς μας πάει αλλού, όχι πολύ μακριά, πολύ βολικά μετά από κραιπάλη:

Η Μαδρίτη είναι ο μαγικός εκείνος τόπος όπου η αγαπημένη Hello Kitty δεν είναι πια μόνη: ντυμένη νύφη στα στιβαρά μπράτσα του εξίσου αστόματου Hello Κίτου, έτσι, ένας ιππότης για τη Βασούλα. Και στο μαγαζί της Χαλόου Κίτυς βρήκα την Ινφάντα Μαργαρίτα που χρόνια αναζητούσα...(απέναντι απ' το Πράδο, ντουγρού).

Η Μαδρίτη είναι ο τόπος όπου τρως μέχρι να ξεκοιλιαστείς. Να φάτε στου Χαβιέ (Μπαρδέμ, φυσικά). Ταβερνείο είναι, μη σκιάζεστε, συμπαθέστατο, με νερό σε κανάτες, γιατί λέει το νερό της Μαδρίτης είναι εξαιρετικό, πλην παντού εμφιαλωμένο και με χίλια παρακάλια, ευγενέστατο προσωπικό και καλά μαγειρεμένο φαΐ, πλην, όπως σε όλη την πόλη, η έννοια σαλάτα δεν υφίσταται, πολλώ δε μάλλον τα ζαρζαβατικά. Φωτό της οικογένειας Μπαρδέμ παντού, ατμόσφαιρα παρέας, μια χαρά...

Διαβάζω Mrs. Dalloway, V. Woolf φυσικά, τι να πρωτογράψω, δεν είναι το θέμα, δεν είναι οι σκηνές, είναι οι λεπτότατες αποχρώσεις κι εγώ εκεί την ορίζω τη λογοτεχνία και μαγκιά της της Βιργινίας που μας έχει και παραληρούμε ακόμα.
Ακούω πολλά και προτιμώ να έχω τα αυτιά μου ερμητικά κλειστά κι άσε να βοούν, κάποτε θα βαρεθούν και θα σωπάσουν.
Εν κατακλείδι σημειώσεις και σχέδια φοιτήτριας Φωτεινής εν ώρα παράδοσης με θέμα τη Διάκριση του Μπουρντιέ, έτσι μας αρέσει να αντιστέκεται αισθητικά το γενος:

Εξυπακούεται ότι δημοσιεύονται κατόπιν αδείας, Φωτεινή, ευχαριστώ, και ώρα να αποχωρώ. Πολύ καληνύχτα σας και καλή εβδομάδα από αύριο.

Espagne

και, ως εκλεκτό μέλος των PIGS - μην προτρέχετε, κακεντρεχείς, τη συντομογραφία εννοώ, πήγα στα άλλα PIGS και έφαγα γουρούνια πλείστα όσα σε όλες τις εκδοχές τους, επιτυχείς και μη. Στη φωτό η θρυλική εκδοχή του χαμόν, jamon ισπανιστί. Η χαρά μου, μπούτια χοιρινά κρεμασμένα στα ταβάνια.
Και εξηγούμαι, PIGS = Portugal, Ireland (παίζει γερά και η Ιταλία, ερίζουν σου λέει για το ποιος είναι πιο γουρούνι απ' τον άλλον), Greece, Spain, ήτοι οι πτωχοί συγγενείς της ΕΕ. Πήγα λοιπόν στην Ισπανία με αφορμή ένα συνέδριο.
Πήγα πρώτα στη Μαδρίτη, μετά στο Τολέδο, μετά στη Σαλαμάνκα. Δηλ. στο Τολέδο πήγα και ήρθα, αλλά θα τα γράψω με αυτή τη σειρά. Το σημερινό είναι
α. εξαγγελία του τι θα γράψω μη και σας φάει η αγωνία
β. δήλωση ότι ζω ακόμα εν αντιθέσει με περίπου 60.000 καλούς ανθρώπους οι οποίοι καίτοι είχαν αποδημήσει εισέπρατταν συντάξεις. πού; στον άλλο κόσμο που θα πας; όχι, είχαν γίνει σύγνεφο τι να λέμε τώρα. Έτσι, για να τα λέμε όπως είναι: δε φταίει το κράτος καλοί μου 60.000 άνθρωποι που εισπράττατε τις συντάξεις των αποθαμένων, εσείς δηλ. δεν είστε διεφθαρμένοι; ε; ε; ε; Άντε και καλά στερνά! το προσπερνώ γιατί συγχύστηκα.

Σήμερα αγόρασα το πρώτο μου καρπούζι και ξέρω θα απορεί κανείς, τι δουλειά έχει τώρα το πρώτο της καρπούζι, σε λίγο θα μάθουμε για το πρώτο της δοντάκι κοκ. Όχι, το καρπούζι, εν αντιθέσει με το δοντάκι κι άλλες πρωτιές ενδεχομένως, το ΠΡΩΤΟ καρπούζι του καλοκαιριού σημαίνει επίσημα και πανηγυρικά την έναρξη του καλοκαιριού. Φέτος δε μου φαίνεται ιδιαίτερα πανηγυρικό. Είχε και ένα τεράστιο φεγγάρι τις προάλλες που μας διέλυσε τα νεύρα, αλλά επιβιώσαμε. Και με αφορμή το πρώτο καρπούζι οραματίζομαι θάλασσες και ακτές, αν και όχι φανατικά φέτος. Θα μου 'ρθει, δεν πειράζει. Μου τάξανε παρά θιν' αλός καταστάσεις αύριο, προσευχηθείτε μη βρέξει, δε θέλω.

Πήγα στον Πράισνερ την Κυριακή, που διάβασα μετά ότι τζάμπα ξελαρυγγιαζόμουν να προσπαθήσω να τον προφέρω Ζμπίγκνιεφ, Ζμπίγκνιου τον λένε τον άνθρωπο, μα πόσο αμόρφωτη, τσ, τσ, τς (τελικό ς, το έβαλα στο τέλος). Όπως και να τον λένε, ο Ζμπίγκνιεφ τα λέει. Lacrimosa εκ του lacrima = δάκρυ. Όπως όλα άλλωστε, και η τέχνη είναι στιγμές που μοιάζουν αιωνιότητες.

Επειδή τα πράγματα είναι αλλόκοτα και κουβάρι, πάρτε μία τσοκολάτα κον τσούρος, ήτοι το είδος της σοκολάτας-ροφήματος που την τρως με το κουταλάκι και βουτάς και τα άγευστα κατά τα λοιπά τουλουμπάκια μέσα - κόλαση - από τη Σαλαμάνκα με αγάπη, έτσι για να γλυκαθούμε μέρα που 'ναι.
Καλό καλοκαίρι με φωτό από τους κρεμαστούς κήπους της Μαδρίτης!

"εδώ, λοιπόν, εδώ

κεντάω τα βράδια", λέει η αγαπημένη Άλκηστις (Πρωτοψάλτη), σε μουσική Νίκου Αντύπα και στίχους Λίνας  Νικολακοπούλου. Τίτλος, Δράκος.
Ανάποδα σήμερα, ξεκινάμε απ' το τραγούδι, ανάποδες οι τελευταίες εβδομάδες χωρίς διαδίκτυο στο σπίτι - από σήμερα και όχι από την Πέμπτη που άρχισα να το χρεώνομαι - ξανά δικτυωμένη. Και δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω και τι να πρωτογράψω, γι' αυτό λέω να κάνω το Βούδα και να προσποιηθώ ότι ζω σε μία άλλη πραγματικότητα, όπου δε μετρώνται τα πάντα με ποσοστά και να κάνω αυτό που ξέρω και μπορώ, να γράψω τις περιπέτειές μου. Ειλικρινά με κούρασε το κόβε-ράβε-ξήλωνε των ημερών, όχι μόνο οι ανακοινώσεις των ιθυνόντων, αλλά και οι συζητήσεις του ελληνικού λαού. Φίλη είπε χθες "ευκαιρία να αδυνατίσει ο Έλληνας", είχα γράψει παλιότερα να μαζευτούμε λιγάκι, ηθικώς εννοούσα, και σκεφτόμουν αυτές τις μέρες που λόγω έλλειψης διαδικτύου είχα ανοιχτό ραδιόφωνο κι άκουγα κι αυτά που ήθελα κι άλλα που δεν ήθελα ότι σήμερα περισσότερο παρά ποτέ καθίσταται επιτακτική η ανάγκη για μία ουσιαστική και πρακτική πρακτικότατη φιλοσοφία - κρίμα που οι φιλόσοφοι μας άφησαν νωρίς. Σκεφτόμουν για παράδειγμα τον Καστοριάδη που θα έκανε πάρτυ καίριων επισημάνσεων.

Τέλος πάντων. Ας ξεκινήσω από κάπου γιατί έχω χάσει το μπούσουλα με τα πέρα-δώθε. Ηράκλειο. Κι επειδή σε γενικές γραμμές το έχουμε ξαναγράψει, θα προσθέσω ενημέρωση μόνο.
Ξανάνοιξε ο Κούλες (το ενετικό κάστρο του λιμανιού με το λέοντα της Γαληνοτάτης), εξαιρετικά συντηρημένος και καλοδιατηρημένος και του βάλανε και ξύλινες εσωτερικές πόρτες και καγκελωτά παράθυρα και κάνει περίεργα παιχνίδια το φως και κει μες στις σκιές μετριέσαι όπως πρέπει ουσιαστικά με το παρελθόν αυτού του τόπου το οποίο σε περίπτωση που το ξεχάσαμε μες στην τούρλα του Σαββάτου είναι πρώτον τεράστιο και δεύτερον υπέροχο για να υποχωρήσουμε ατάκτως τώρα.
Ποτό στο Παγοποιείον ανυπερθέτως στην πλατεία του Αγίου Τίτου, παλιό παγοποιείο όντως, εξαιρετικά διατηρημένο επίσης, ωραία κοσμοπόλιταν  - στο Ηράκλειο Κρήτης, of all places - ωραία μουσική, όλα ωραία...
Και εκτός Ηρακλείου, αν σας βρει κακός καιρός Απρίλη μήνα και δε δυνηθείτε να πάτε για κολύμπι στον Κομμό - που τόσο πολύ τον αγαπάμε, δίπλα στα γνωστότερα Μάταλα, και μπόνους άιτεμ μινωικό ανάκτορο δίπλα στην παραλία. Αν λοιπόν, αν, να πάτε στα Ανώγεια όπου ευδοκιμούν τεράστια ολόμαυρα πεντακάθαρα γυαλιστερά τογιότα με τα συμπαρομαρτούντα - ηλιοκαμένους μαυροντυμένους οδηγούς με επιθετικό ύφος και επιθετικότερη οδήγηση. Τέλεια διαδρομή μες στους εγκρεμνούς (αγαπημένη παραλία της Λευκάδας, αλλά δεν ήρθε η ώρα της, συγκεντρώσου, εαυτέ μου ταλαίπωρε), αετοί πηγαινοέρχονται πάνω απ' το κεφάλι σου και, ναι, σου 'ρχεται η επιφοίτηση: μα εδώ λίγο πιο πάνω ήταν που γαλουχήθηκε ο γλυκός μου ο Ζευς με τους Κουρήτες να χοροπηδούν γύρω τριγύρω - αριστουργηματική απόδοση της παράστασης σε αρχαϊκό κάτοπτρο στο Μουσείο του Ηρακλείου. Στα Ανώγεια θα πηγαίναμε για φαγητό, αλλά ενέσκηψαν δύο πούλμαν με παιδιά μόλις Γυμνασίου και κάπως μας ήρθε και πήγαμε για ρακές instead. Εκεί συναντήσαμε το Γιώργη - μαζί με το Μανώλης, πρωτότυπο όνομα στη νήσο Κρήτη- ο οποίος ζήτησε επιτακτικά να του πω κάτι πανεπιστημιακό και, ομολογώ, δεν είχα!
Ωστόσο, οι Ανωγειανοί, κι όταν λέμε Ανωγειανοί, εννοούμε, σκληροπυρηνική κι όχι ερασιτεχνική αντίσταση με εξίσου σκληρά αντίποινα στους Γερμανούς, και εννοούμε και Ξυλούρης και Ψαραντώνης, κι αν ξεχνώ κανέναν, σόρι κιόλας άνθρωπος είμαι και μόλις διαπίστωσα ότι στη βεράντα μου κυκλοφορούν κάτι κώνωπες κτηνώδεις. Οι Ανωγειανοί, έλεγα, μιλούν διαφορετικά, ήτοι το Λ το λένε Ρ και δη they roll their rs, ρρρρρρρρρ. Και με αξίωσε ο θεός της Κρήτης να ακούσω Αιτωρρρρoακαρνανία, καρρρρρρρά, Ερρρρράδα και άλλα τινά. Ποιότης!

Τι άλλο να κάνετε στο Ηράκλειο; Να πάτε στο Ιστορικό Μουσείο που είναι πετίτ και συμπαθέστατο και κεντρικό και είχα ξεχάσει ότι είχα πάει μέχρι που το είδα και κάπως μου 'ρθαν ένα ένα χρόνια δοξασμένα. Να περπατήσετε μέχρι να ξεποδαριαστείτε και να ακολουθήσετε την περίμετρο του τείχους με τη βοήθεια ενός απλού και ταπεινού χάρτη της πόλης. Η διαδρομή αυτή θα σας φέρει στο μέρος της πόλης που προσποιούμαι ότι δεν υπάρχει ώστε να μπορώ να δηλώνω νοσταλγικά και κυρίως ανερυθρίαστα ότι το Ηράκλειο είναι η αγαπημένη μου πόλη στην Ελλάδα μετά την Αθήνα διαμαντόπετρα, τοπ, εννοείται, εξ ου και  βρισκόμαστε εδώ και όχι, ας πούμε, στη Γουαδελούπη - no offence...Α, τη μπουγάτσα του Κιρκόρ σας την έχω γράψει; Σας την ξαναγράφω, Κιρκόρ, κάνε λίγο μεγαλύτερες τις μερίδες, αν θες βέβαια. Κατά τα λοιπά, πανδαισία.

Και εν είδει ανεκδότου: πιλότος τις ήθελε να εντυπωσιάσει προφανώς νεαρά τινα κατά την προσγείωση στο Ηράκλειο και παραλίγο η μεσογειακή κουρού του Γρηγόρη - υπέροχη, αλλά τραυματίστηκα, ποτέ ξανά, θα καταλάβεις - παραλίγο να συναντήσει τη Μεσόγειο. Προειδοποίησε, αγόρι μου γλυκό, πες "κατά την προσγείωση δέστε τις ζώνες σας, φέρτε το κάθισμα σε όρθια θέση, βεβαιωθείτε ότι το ατομικό σας τραπεζάκι είναι κλειστό και κυρίως, for the love of God, μη μασαμπουκώνετε τυρόπιτες, θα το μετανιώσετε...

Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν κάμποσες εβδομάδες, αλλά τώρα του έμελλε να εμφανιστεί. Ανειλημμένες γαρ...

δικαίωμα στο όνειρο

από το ομότιτλο του Λάκη Παπαδόπουλου. Αυτό είναι το διακύβευμα, κατ' εμέ πάντα, των ημερών: αν έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Σε μία κατάσταση φρικαλέα με την κυριολεκτική σημασία του όρου, σε μία κατάσταση όπου κανιβαλίζονται τα ιερά και τα όσια του μυστηρίου της ζωής και κυρίως του θανάτου και γίνονται πρωτοσέλιδα και ιστορίες τηλεοπτικές με συγκινητική υπόκρουση, ενώ τριγύρω αχούν τα τύμπανα του πλέον παράλογου πλην όχι ακήρυκτου πολέμου, δε μπορώ, δεν αντέχω να ζουζουνίζω για τις ταξιδιωτικές μου περιπέτειες και μόνον, παρόλο που, προς το παρόν, δεν πτοούμαι.

Και αυτό επιθυμώ και δι' υμάς. Όταν έγραψα να μαζευτούμε πριν καναδυό μήνες, δεν είχα κατά νου το οικονομικό. Δε με απασχόλησε και δε θα με απασχολήσει ποτέ τι χαλάει ο καθένας και τι δε χαλάει, μαγκιά του, αρκεί να είναι δικά του...Εννοούσα να συμμαζέψουμε τα μυαλά μας και κυρίως την ψυχή μας που αναλώθηκε χρόνια τώρα, γενιές τώρα στο κυνήγι του ανώφελου. Διαφήμιση εταιρείας του συρμού, που μέσα στο λαϊκισμό των διαφημιστικών της μηνυμάτων πιάνει πάντοτε με τρόπο καίριο την ουσία της εκάστοτε κατάστασης του Έλληνα, καταλήγει ότι "μπορώ να ονειρευτώ πως είμαι πλούσιος", ότι δηλ. ακόμη και τώρα που έπεσαν οι μάσκες, και ο αυτοκράτορας αποκαλύφθηκε όχι απλώς γυμνός αλλά τουρτουρίζων και μόνος, ω τόσο μόνος, και τόσο χλευασθείς, το ζητούμενο είναι η ψευδεπίφαση του πλούτου, του υλικού πλούτου που ορίζεται με την πληθώρα άχρηστων ως επί το πλείστον αντικειμένων.

Ότι θα έφταναν οι καταναλωτικές κοινωνίες του 20ου αιώνα σε αδιέξοδο κάποια στιγμή κατά τον 21ο ήταν σαφές και αναντίρρητο, ότι θα ερχόταν τόσο γρήγορα και τόσο ξαφνικά το σκάσιμο της σαπουνόφουσκας, δε θα το πίστευε κανείς, εκτός από τους συνωμοσιολόγους, τις εποχές της τεχνητής τελικά ευμάρειας. Επιμένω, ωστόσο, ότι υπάρχει και η θετική όψη, αλλά είναι αυτή κατά την οποία θα αναδειχθεί η ατομική ευθύνη και η ατομική υπευθυνότητα, έννοιες θαμμένες βαθιά και θυσιασμένες στο βωμό των ατομικών δικαιωμάτων. Ενεργός πολίτης σημαίνει ευθύνη, ανάληψη ευθύνης, είτε για την πράξη, είτε για την ανοχή της, κι ενώ δεν είναι έννοιες ταυτόσημες το έγκλημα και η ανοχή, όμως κάπως κάπου φταίξαμε όλοι για να φτάσουμε ως εδώ.

Τις μικρές καθημερινές προδοσίες του ας αναλογιστεί ο καθένας, τις μικρές σε ανύποπτο χρόνο νοθείες του (και ήγγικε η ώρα που δόθηκε με τρόπο πικρό η απάντηση στο ηδύ ερώτημα "αλλά τι νόημα έχει τ' όνειρο χωρίς μικρές νοθείες;"), τις μικρές απανθρωπιές του, τους μικρούς καθημερινούς φασισμούς του, τις μικρές απάτες του. Κι ας τα αποτιμήσει μαζί με τις μεγάλες στιγμές του και με όρους σίγουρα όχι υλικούς.

Ναι, μπορείς κι εσύ κι εσύ κι εσύ να ονειρευτείς, αλλά όχι πως είσαι πλούσιος. Επιστροφή. Στο συναίσθημα που τσαλαπατήθηκε, εξαγοράστηκε, λεηλατήθηκε και έγινε αντικείμενο χλεύης. Σήμανε το τέλος της αγέλης - τα σπαράγματά της που απομένουν, απομένει να αποβληθούν. Οι αντιδράσεις στον εφιάλτη τον προχθεσινό ήταν σχεδόν αμιγώς υγιείς με λίγες παραφυάδες αρρώστιας, που δε μπορούν να επικρατήσουν, ήρθε η ώρα να σωπάσουν. Το τέλος της αγέλης δε σημαίνει την αρχή της μοναξιάς, σημαίνει την αρχή της ομάδας.

Ναι, υπάρχουμε αθεράπευτα ρομαντικοί, γιατί έτσι μας υπαγορεύει η φύση, η παιδεία και η καταγωγή μας και κυρίως το είδος μας. Θα συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε κι αν αρμενίζουμε τώρα σε στραβό γιαλό, κι αν καταποντιστούμε ακόμα, τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι πράξαμε ό,τι έδει.

Σας χαιρετώ με την εξής εικόνα: την ώρα της πορείας, 2 μ.μ., μπροστά στον Άγνωστο, περνούσαν οι εύζωνες, μπροστά ο μικρός αδελφός, και οι μανάδες της πορείας σκέφτηκαν τις μανούλες όχι των συμβόλων, αλλά των παιδιών που τους έμελλε να ενσαρκώσουν το σύμβολο της πατρίδας της την πιο άχαρη ώρα της. "Σιγά, η πατρίδα κοιμάται", έγραψα στο fbook, ανασκευάζω: θα ήθελα να μην κοιμάται, αλλά να ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα να τραβά. Εκείνη τη δόξα που δε συνδυάζεται με αλαζονεία τύπου "εμείς χτίζαμε Παρθενώνες", αλλά περπατά μονάχη και "μελετά τα λαμπρά παληκάρια". Ναι, γράφουμε ιστορία. Το πως θα μας γράψει η Ιστορία επαφίεται σε μας. Και ονειρεύομαι τη μέρα που θα ξαναπώ στους "ξένους" πως είμαι Ελληνίδα και δε θα με λυπηθούν.

Διαβάζω Κορνήλιο Καστοριάδη, γιατί πολύ τον αγάπησα, γιατί πολύ αγάπησε την ιδέα της ελληνικότητας και της δημοκρατίας στην ουσίας της, διαβάζω συγκεκριμένα την Άνοδο της Ασημαντότητας, διαβάστε την, αν πέσει στο χέρι σας, διατίθεται δωρεάν στην αγγλική έκδοση στο διαδίκτυο, απαντά σε πολλά κι ας μην τον ρώτησαν. Και θέτει το καίριο ερώτημα για το ρόλο της φιλοσοφίας σήμερα: να συνδέσει τα σπασμένα κομμάτια, to make sense σε έναν κόσμο κατακερματισμένο, τον επαναπροσδιορισμό του Όλου πέρα από ατομικές σκοπιμότητες, να καταλάβουμε επιτέλους ότι όλοι μαζί οφείλουμε και όλοι μαζί μπορούμε, ότι η επανάσταση ξεκινά εντός μας, η παιδεία επίσης. Αναρωτήθηκα πολύ αυτές τις μέρες για το ρόλο και την ευθύνη μου ως εκπαιδευτικού και κατέληξα ότι η μέγιστη ευθύνη είναι η τοποθέτηση εξ ου και τοποθετούμαι, καταλήγοντας στο Σεφέρη, όπως πλείστες όσες στιγμές στη ζωή μου: "ποιος πάει για το καλύτερο, ο θεός το ξέρει" και μαζί "λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα".

Ακούω Δικαίωμα στο Όνειρο και ονειρεύομαι τη μέρα που θα ξυπνήσω κι όλα αυτά θα είναι ένα κακό όνειρο και οι θυσιασμένοι δε θα έχουν θυσιαστεί αδίκως.