Λένα Πλάτωνος

γιατί έχουμε ξαναπεί ότι η μουσική είναι μεγάλο ταξίδι για μεγάλα παιδιά. Για τη Λιλιπούπολη. Γιατί έχω συνάχι και είμαι γκρινιάρα. Γιατί έξω βρέχει και μετά δε βρέχει και μετά ξαναβρέχει και μου θυμίζει κάτι που έγραψα μια μέρα που λέει για μια μέρα που θα έχει πέσει όλη η βροχή του κόσμου, και μετά; και μετά; Μια άλλη φορά...Γιατί η Λένα Πλάτωνος υπήρξε μοναχικό κορίτσι κι η διάθεσή μου είναι κάπως έτσι απόγευμα Σαββάτου. Για το παρακάτω. Και το παρακάτω προέκυψε γιατί βλέπω πολλή ερημιά γύρω μου, γιατί είστε μόνοι;

Θα 'ρθεις

Στίχοι: Λένα Πλάτωνος
Μουσική: Λένα Πλάτωνος
Πρώτη εκτέλεση: Σαββίνα Γιαννάτου

Έριξε χιόνι
και η μυτούλα μου παγώνει
στα παράθυρα.

Πότε θα`ρθεις; θα`ρθεις; θα`ρθεις;

Σκούρο σεντόνι
κι η εκπομπούλα μου γεμίζει
παράσιτα.

Πότε θα`ρθεις; θα`ρθεις; θα`ρθεις;
Καθηλωμένη ανεξήγητα
δεν μπορώ ούτε να πάρω το αυτοκίνητο
για να σε ψάξω.

Πάω ν`αλλάξω
να ντυθώ μπαλαρίνα
να μπω σ`εκείνο το κουτί
για να χορέψω όταν θα`ρθεις
και του βάλεις μουσική.

Γιατί θα`ρθεις.
Δε μπορεί...
θα`ρθεις.


Ακούω φυσικά Λιλιπούπολη που τη θυμήθηκα εξ αφορμής ανιψιού Γρηγόρη, Το ροζ χρώμα (1980) Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή Μουσική: Λένα Πλάτωνος Πρώτη εκτέλεση: Λένα Πλάτωνος  
Διαβάζω στίχους της Λένας Πλάτωνος.

άνοιξη ή άνοιξε πόρτα;

Επειδή Κυρίες και Κύριοι εκείνο που μας προσάπτουνε τα χελιδόνια η Άνοιξη που δε φέραμε είναι ακριβώς η αγνότητά μας, κάπως έτσι το είπε ο ποιητής (Οδ. Ελύτης) στη Μαρία Νεφέλη, κάπως έτσι μου 'ρχεται καμιά φορά. Ας κάνει κάτι και κανάς άλλος πια!

Άνοιξη, σα να μπήκε δηλαδή σήμερα, αλλά σιγά που μπήκε, πάλι θα ανοίξουν οι κρουνοί του θεούλη και θα ξαναβάλουμε γαλότσες, αδελφές μου - παρεμπιπτόντως, αδελφές μου, μην παρασύρεσθε: η γαλότσα εξυπηρετεί αυστηρά και μόνο όταν βρέχει. Όταν δε βρέχει, δε φοράμε γαλότσα, end of story. Σήμερα φόρεσα σαγιονάρα, η πρώτη σαγιονάρα του 2010 σε ελληνικό έδαφος, μεγαλεία...

Άνοιξη. Δηλαδή, εγώ τώρα δε θα αρχίζω πάλι να λέω για νεραντζιές και άνθη κομματιαστικά. Όχι, αυτά τα είπαμε πέρυσι, άρα έχουν ειπωθεί. Θα πω άλλα. Πως με μία ανεπαίσθητη αλλαγή του καιρού αλλάζουν οι διαθέσεις των ανθρώπων. Συνεπώς και της πόλης τους. Η Αθήνα απόψε έχει κάτι από άνοιξη, οι Αθηναίοι επίσης. Ανοιχτά αμάξια, ανοιχτά σπίτια, ανοιχτές καρδιές; Μπα, μην τα παραλέμε.

Σκέφτομαι πως καμιά φορά νομίζεις ότι τα έχεις όλα, αυτό το βλέμμα θριάμβου. Τη στιγμή δε, σε ανύποπτο χρόνο, που αντικαθίσταται απ' το βλέμμα της συντριβής, εκεί στην αφέλειά του φανερώνεται ο άνθρωπος. Η άνοιξη μπορεί να σε κάνει να νομίσεις ότι τα έχεις όλα. Μπορεί να μη φταίει η άνοιξη βέβαια. Ας πούμε, να είναι τέτοια η συγκυρία και να τύχει και η άνοιξη. Άνθρωπος είσαι.

Το ερώτημα εσχάτως είναι τι με αφορά. Ας το σκεφτούμε, τι μας αφορά; Κι ό,τι τελικά μας αφορά, αυτό να κρατήσουμε. Τα λοιπά περιττά.

Και αφού το έγραψα αυτό κάτι μεσολάβησε που με έκανε να θυμηθώ εκείνο το παλαιό που είχα  γράψει στην "Ελεγεία", τότε παλαιά, ότι "ο κόσμος δεν είναι μικρός, είναι απλώς κυκλικά κινούμενος γι' αυτό πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον". Όμορφα πράγματα, έτσι να συνεχίσουμε, χωρίς να σκοντάφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον - ξέρετε εσείς.

Καλό σας βράδυ.

Ακούω Πέρασ' ο καιρός, Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, ερμηνεία Γιώργος Μαρίνος. Ίσως και να το ξανάκουσα από δω, ίσως και όχι, πέρασε καιρός σε τούτο το ιστολόγιο και ενδεχομένως επαναλαμβάνομαι. Δεν πειράζει, μήτηρ μαθήσεως γαρ. "μ' όλες τις φωνές, ποτέ δεν έμαθα τι σ' έκανε να κλαις", τι λες τώρα; και σκέφτομαι, "μια κούκλα στα σκαλοπάτια" ή "τρενάκι που δεν πρόκειται να φύγει"; Ας κάνει κάποιος τη διανομή για πάρτη μου, παρακαλώ.

Διαβάζω κάτι άσχετα και άκυρα καμιά φορά, έτσι για να λαχταράω τα αναγνώσματα που με αφορούν ακόμα πιο πολύ. Και τώρα μου 'ρθε και το Νύχτα σπαρμένη μάγια, ας ξαναχειμωνιάσει, δε με βλέπω καλά, είναι νωρίς ακόμη, μ' ακούς; που θα 'λεγε κι ο ποιητής (μην παρασύρεσθε, το σ' αγαπάω μ' ακούς το 'πε κι ο Σαλαμπάσης, Στίχοι: Θεόδωρος Άγγελος Μουσική: Νίκος Μπαξεβάνης), για να ξεμυαλισθώ με την απάτη ότι έρχεται το καλοκαίρι. Δεν έρχεται, έχει άλλες δουλειές, όπως κι εγώ. Καλή διασκέδαση με το άσμα, χαλάλι σας!

Τελευταίο, ορκίζομαι, εαυτέ μου φυτό, τελευταίο και επιστρέφω στ' άρματα, στ' άρματα, εμπρός στον αγώνα, όχι στο γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί, παρά στο στυλό, το λάπτοπ, τον εκτυπωτή. Α, το θυμήθηκα: είδα Αμπιγιέρ, λατρεύω Στέργιογλου, σας το 'χω ξαναπεί; Λατρεύω, λέμε. Κωνσταντίνου, ναι. Βασιλιάς Ληρ όλα τα λεφτά. Τρελή φυσιογνωμία. Έχω κάτι ενστάσεις τύπου σκηνοθετικού, αλλά μέχρι να με καλέσουν να αναλάβω το Εθνικό, λέω να τις κρατήσω για τον εαυτό μου.

Ο ομφαλός της γης...

...και άλλες περιπέτειες ταξιδιωτικού πάντα τύπου, άλλως πως Δελφοί, κυρίες και κύριοι. Σωτήριον έτος 2010, περί τα εννέα χρόνια αργότερα, Θεέ μου, πώς πέρασαν τόσα χρόνια, σε ένα εκδρομικό πούλμαν, τότε με την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών φοιτήτρια, τώρα με το ΑΠΚυ καθηγήτρια και δικούς μου φοιτητές. Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στα παιδιά της ΑΣΚΣΑ, που εκδράμαμε δεξά κι αριστερά την περίοδο 2001-2002.

Το δελφικό τοπίο είναι λατρεμένο και δεν περιμένει εμένα να το λατρέψω. Αλλά εγώ το λατρεύω έτσι κι αλλιώς. Και καθ' οδόν, η ακρόπολη του Ορχομενού, μη με κοιτάς εμένα απειλητικά χρυσή μου βουνοκορφή σε ανέβηκα κάποτε και περπατούσα στα ριζά όλο χαρά και χάρη, take that!

Και άλλα τινά, όπως η σκέψη ότι κάπου μέσα μου κατοικεί μία ανεπίδοτη συγγνώμη, θα μου πεις από την άλλη δικιά μου είναι, άμα γουστάρω την επιδίδω κιόλας...Εν πάση περιπτώσει, στους Δελφούς επέστρεψα μετά από χρόνια με αφορμή ένα συνέδριο, στο δελφικό τοπίο μίλησα για την ιδέα του τοπίου με αφορμή το μύθο της Αρκαδίας, τρέχα γύρευε.

Οι Δελφοί είναι το ιερό βεβαίως του Απόλλωνος και από την κάτω πλευρά του δρόμου της Αθηνάς, ναι αυτό το μισό στρογγυλό κτηριάκι που αντικρύζετε και έχετε αντικρύσει πολλάκις σε γραμματόσημα και αφίσες του ΕΟΤ, αυτό. Ήταν μαντείο περίλαμπρο, πήγαινε κόσμος και ντουνιάς μια φορά κι έναν καιρό, μας τα μαρτυρά ο Ηρόδοτος ο καλός μου, αργότερα το ήλεγξαν και οι Αιτωλοί τα χρυσά μου, στήσανε και τρόπαιο άμα τη αναχαιτίσει των Γαλατών, αμέ, τώρα είναι κλειστός ο αρχαιολογικός χώρος από το πολυγωνικό τείχος του ναού και πάνω ένεκα σεισμικών δονήσεων και τρελών κατολισθήσεων.

Είναι και η Κασταλλία μες στην τούρλα του Σαββάτου δεν πρόκαμα να τη δω αυτή τη φορά και για δυνατούς λύτες είναι και το Κορύκειον Άντρον, σπηλιά διόλου κακή καταβουνού, αν είστε της ανάβασης, να πάτε, κατά προτίμηση όχι καταχείμωνο.

Οι Δελφοί αυτή τη φορά ήταν αμυγδαλιές, ομίχλη απ' αυτή που κόβεται σαν καμαμπέρ, Αράχωβα, περαστική μόνο, δε μπόρεσα καλή μου Αράχωβα να σε τιμήσω, σόρι κιόλας. Οι Δελφοί ως χωριό είναι κατά πολύ συμπαθέστερο της Αραχώβης, ας μου επιτραπεί bitte, και προσκολλημένο στην υπέροχη, ανυπέρβλητη δεκαετία του 1970, σε σημείο να περιμένω εναγωνίως το Βόγλη να ροβολάει τις πλαγιές για να μου προσφέρει μύγδαλα, αναφωνώντας στάσου. Δε φάνηκε, μην και τον είδατε πουθενά;

Που να φάτε: όπου βρείτε, δεν έχει το τρελό φαί, εκτός από ένα σούπερ τουριστίκ με φολκλόρ μουσική, λατρέψαμε το φολκλόρ και θυσιάσαμε ώρες ολόκληρες στο βωμό του τον σκεπασμένο με κιλίμια χειροποίητα. Αυτό τώρα που δεν ενθυμούμαι η τάλαινα πως το λένε είναι από την άλλη άκρη του χωριού, δηλ. πρόσεξέ με, το 'χω: περνάς τον αρχαιολογικό χώρο, φτάνεις στο χωριό, περνάς όλο το χωριό, φτάνεις στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο, περνάς το ΕΠΚ, φτάνεις στον επαρχιακό δρόμο, προσεύχεσαι μη σε κόψει κανά διερχόμενο πούλμαν και φτάνεις στο εν λόγω εστιατόριο που είναι τεραστίων, δεν το χάνεις δηλ. και κάθεσαι και τρως υπέροχα και ρίχνεις και κανά χορό. Εγώ ζήτησα παραγγελιά απ' το συνάδελφο Αντώνη το "ούλα χαλάλι σου", άβυσσος η ψυχή του πιωμένου ανθρώπου, τι να λέμε τώρα...

Που να μείνετε: αν δε σας φιλοξενήσουν στο ΕΠΚ, όπως εμάς, που παρεμπιπτόντως εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου που έδωσε ο εγκέλαδος πιστοποίησα ότι είναι και αντισεισμικό, μείνετε στο Βούζα, άκομψο όνομα, στοιχειωδέστατες υποδομές, η καλύτερη θέα έβερ στους Δελφούς.

Αυτά και εις άλλα με υγεία.

Ακούω Του Αιγαίου τα μπλουζ, για το έλα Απόλλωνα έλα, στίχοι-μουσική-ερμηνεία Κ. Μπίγαλης.
Δε διαβάζω η έρμη, διορθώνω -εξετάσεις και παρεμπιπτόντως γράφω καμιά ανάρτηση, για να μην ξεχνιόμαστε...

ΠΑΓΩΝΩ, ΠΑΓΩΝΕΙΣ, ΠΑΓΩΝΕΙ

"κι εγώ θα νιώθω πως παγώνω", λέει η Βούλα Σαββίδη σ' ένα λατρεμένο άσμα, βλ. παρακάτω, κι εγώ παγώνω, δεν το νιώθω απλώς.

Οι τελευταίες μετακινήσεις έφεραν σεισμούς, μετασεισμικές δονήσεις και πολύ κρύο: 6 ώρες στην Πάτρα και 4 στην Πανεπιστημιούπολη εδώ, κρυώσαμε επιτέλους, φτιάξτε τα κλιματιστικά. Προβλέπεται, δε, πολύ περισσότερο κρύο οσονούπω στους Δελφούς και μετά, μετά...

Και μιας και μιλώ για πλευρίτωμα, Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα, Θέατρο Μαύρη Σφαίρα, Ζωοδόχου Πηγής 48, Εξάρχεια. Εξαίρετο σε υπόγειο παγωμένο. Και στη μετάφραση του Γκάτσου, υπόψιν: "Η καρδιά μου κοντεύει να εκραγεί σα ρόδι πίκρας"...

Και επίσης, Συμπόσιον ή Περί Έρωτος στο θέατρο Θησείον, ναι, του Μαρμαρινού που ξεπάρκαρε τη μηχανή του ό,τι έφτανα. Κρύο είχε κι εκεί, όπως παντού. Το έργον δεν...σόρι κιόλας. Κατανόησα τη χαρά των παιδιών που έπαιζαν και την αγωνία του δασκάλου (Δ. Λιγνάδη) για το ορθόν ή μη της μεθόδου του, πλην αυτές οι διεργασίες γίνονται μυστικά και υπόγεια και αν οδηγήσουν σε κάτι έχει καλώς, αλλιώς... Τεχνικώς άψογος ο Λιγνάδης, ευχή να επιστρέψει σ' αυτό που ξέρει να κάνει όσο λίγοι: στο θέατρο.

Και τέλος σινεμά: Στρέλλα, τώρα μου 'ρθε. Γέλασα, δεν το περίμενα. Εντυπωσιακές ισορροπίες για ελληνική ταινία, έδωσε, γλίτωσε το μελό στο παρατρίχα και πέρασα καλά.

Μιας και μιλάμε για τέλος, σήμερα τελείωσε το καθιερωμένο πια ετήσιο παζάρι του Συνδέσμου Εκδοτών στην Κλαυθμώνος, σήμερα εδέησα, ε, τα καλά είχαν φύγει, εύρηκα ωστόσο κάτι διαμαντάκια, τύπου Πικρολέμονα, ένα ωραιότατο λεύκωμα για τους Γάλλους περιηγητές εν Ελλάδι και κάτι ψιλά.

Και είδα και άστεγους στην Κοραή, απέξω απ' τις τράπεζες ακριβώς, οποία ειρωνεία, πρώτη φορά είδα άστεγους σε τόσο εμφανές σημείο. Είδα και τους κίονες της πρόσοψης της Ακαδημίας να γράφουν RESIST με μαύρο σπρέι, κίων και  γράμμα, και κάπως πρώτη φορά δεν εξοργίστηκα με το γκράφιτι στην τριλογία των αδελφών Χάνσεν, σαν αρμόττον το βρήκα: αντισταθείτε αισθητικά, γιατί χανόμαστε, ας πούμε. Είδα και τη νέα συλλογή της Prada λίγο πιο πέρα, στη Βουκουρεστίου: διότι αυτό είναι το ταξίδι στην πόλη, τα πάντα όλα.

Ακούω, λοιπόν, Το Μάη λένε πως θα βρέξει, ερμηνεία Βούλα Σαββίδη, Μουσική/Στίχοι: Γιώργος Αρσενίδης /Ηλίας Κατσούλης. Το ωραίο του πράγματος είναι ότι το ψάχνω μέρες στο youtube.com κι ανέβηκε μόλις χθες. Διαβάζω τις Μυθολογίες του Roland Barthes και το Εν Λευκώ του Οδυσσέα Ελύτη - εκεί που μιλάει για την τέχνη των αρχαίων, απόλαυση. Και παίρνω τα πάνω μου.

Die Dreigroschenoper

ήτοι η Όπερα της Πεντάρας και δη από το Berliner Ensemble, στο Παλλάς, για λίγο. Λατρεμένο.
Ακούστε:
http://www.youtube.com/watch?v=QGdwQf2a0W0&feature=related
και
http://www.youtube.com/watch?v=XpkCazstUhM
και
http://www.youtube.com/watch?v=7AuMcY-ArlA
και τέλος
http://www.youtube.com/watch?v=_QXJ3OXWaOY
η επιλογή δική σας. Καλή διασκέδαση!

Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΦΑΡΑΩ (ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΛΗΓΩΝ ΤΟΥς)

Δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στην Αίγυπτο - όχι. Άνοιξη έτους Κυρίου 2006 πήγα πρώτη φορά ως αποτέλεσμα παρόρμησης και πολύ καλό μου ΄κανε - εξ ου και αποφάσισα να ξαναπάω. Έπεφτε μακριά η Αγία Πετρούπολη, ούτε καν πρώτη επιλογή δηλαδή η χώρα των Φαραώ.

Κάιρο, μου άρεσε και τις δύο φορές. Πόλη των καμιά  εικοσαριά εκατομμυρίων κατοίκων, μεγα-πόλη, αναλογιστείτε το λιγάκι, επίσημες απογραφές δεν...αυξάνονται ιλιγγιωδώς άνθρωποι, αυτοκίνητα και πρόβατα μαζί σ' αυτή την αχανή, παμβρώμικη, θορυβώδη και απίστευτα γοητευτική τερατούπολη στην όχθη του Νείλου. Πιο ωραία ήταν όταν έφτασα μαύρη ειν' η νύχτα στα βουνά και φαίνονταν μόνο τα κόκκινα φώτα στους αυτοκινητόδρομους κι ο Νείλος απροσδιορίστου. Τη μέρα είναι απλά βρώμικος. Στο Κάιρο να μείνετε στο Μάριοτ στο Ζαμάλεκ, διότι είναι παλιό παλάτι και κοινώς τα σπάει, και έχει και κάτι κήπους που κάποτε ήταν μία πολλά υποσχόμενη άνοιξη προπαραμονές Πάσχα, κοινώς ξέχνα το, ο καιρός περνά. Να ζητήσετε δωμάτιο ψηλά σε έναν από τους δύο πύργους με θέα το ποτάμι. Και τις φελούκες εντός του. Και τα πέριξ ξενοδοχεία. Και κυρίως την τεράστια ομίχλη που καλύπτει τα πάντα και το αεροδρόμιο και παραλίγο να μείνω για πάντα εκεί που Κύριος οίδε πόσο θέλησα αυτή τη φορά να γυρίσω.

Αλεξάνδρεια, αποχαιρέτα για τα καλά όμως...Καμία σχέση με τη φαντασιακή εικόνα μίας πόλης που μας στοιχειώνει ως γένος Ελλήνων.

Πήγαμε στο σπίτι του Καβάφη, που έχει και δωμάτιο Στρατή Τσίρκα. Είδαμε το αέτωμα με το όνομα της πόλης στα ελληνικά στα διόδια που ορίζουν την είσοδο στην πόλη, είδαμε το λιμάνι, πήγαμε σε ένα εξαιρετικό εστιατόριο, το Fish Market, και μας φάνηκε ότι ήταν κάτι σε Πρωτομαγιά. Πήγαμε και στη βιβλιοθήκη. Οι Αλεξανδρινοί ποιητές δε μένουν πια εδώ.

Πήγαμε και στο Λούξορ. Ναός επιβλητικός φωτισμένος τη νύχτα, νυχτερινή ξενάγηση, ωραία πράγματα. Βόλτα δίωρη στην πόλη με ένα όμορφο (λέμε τώρα...) αμάξι με ένα άλογο, όπου είδαν πολλά τα μάτια μας και, εκτός των άλλων, δύο πρόβατα σε ένα ντουλάπι και μία απίστευτη απλώς αγορά για τους ντόπιους.

Ασουάν: εκεί στο νότο, δίπλα στο φράγμα, απέναντι από τα μυριάδες γρανιτένια νησάκια, Φίλαι, ο ναός που μεταφέρθηκε ως ήτο σε άλλο νησάκι, γιατί το δικό του καταποντίστηκε ελέω φράγματος, α λα Αμπου Σίμπελ, όχι δεν πήγαμε, κακός προγραμματισμός, ας πούμε. Και χωριό των Νουβίων, ήτοι νεολιθικού τύπου αρχιτεκτονική και τεχνολογία (αυτά τα πήλινα είναι ψυγεία και όντως είναι παγωμένα!), πλην ζωή υπερθέαμα, βορά στα αδηφάγα μάτια των τουριστών, όπως εμείς, η έννοια της ιδιωτικότητας δεν τους απασχολεί. Αγκάλιασα έναν κροκόδειλο και φωτογράφισα το εξής δισκάδικο:

Η άποψή μου για την Αίγυπτο είναι αμιγώς προσωπική, πλην όχι άνευ τεκμηρίωσης. Θα εκφραστώ κομψά σεβόμενη το δημόσιον του παρόντος βήματος. Από κει και πέρα, περί οριενταλισμού αιτιάσεις δε με αφορούν, γιατί ο Σαΐντ στο κάτω-κάτω έκανε καριέρα με τον Οριενταλισμό - εγώ πάλι βιοπορίζομαι άλλως πως, άρα ό,τι θέλω γράφω. Και συνεχίζω.
Η Αίγυπτος είναι η χώρα του bakshish. Μπαξίσι; Α γεια σου. Κι αυτό εμένα με εκνευρίζει. Σόρι κιόλας. Αρπακτικά βλέμματα και αρπακτικά χέρια. Και δεν είναι ότι δεν έχω εκτεθεί σε περιβάλλοντα χωρών, πως να το πω κομψά, μη δυτικών, ας πούμε, ή πτωχών, ή ελαφρώς πίσω. Όχι, τουναντίον. Όπου ανατολή και χαρά, η Βασίλω πρώτη: Εγγύς, Μέση, κάτι Αμερικές απ' τις από κάτω ξεγυρισμένες, μια χαρά. Αλλά τέτοιο χάλι, ε ποτέ.
Και η πελώρια αντίφαση: ένας φαραωνικός πολιτισμός εξωπραγματικός, από την εξόρυξη, την αρχιτεκτονική, την κοσμοθεωρία, τη θρησκεία, τις ταφικές πρακτικές, τη μνημειώδη κλίμακα της τέχνης, μέχρι και τις τεχνικές βαλσαμώματος θνητών, κι από την άλλη "σκόνη, μια χώρα μες στη σκόνη" και στα μαύρα σκοτάδια. Θλίψη.
Και η άλλη πλευρά: οι Κολοσσοί του Μέμνονος, μετά τον Ηρόδοτο εμείς, η νήσος Ελεφαντίνη, μετά τον Ηρόδοτο, εμείς, οι ναοί, η Κοιλάδα των Βασιλέων, οι πυραμίδες βεβαίως-βεβαίως, ακόμη και το γελοίο τατουάζ χέννα στο χωριό των Νουβίων, υπερθέαμα, και τι να λέει...Παρένθεση: αν ποτέ κάνετε τατουάζ χέννα και το σκυλομετανιώσετε, baby oil, μουλιάζει, πανάκι με οινόπνευμα, τρίβε, τρίβε, ε, κάποτε θα βγει.

Να ανεβείτε σε καμήλα, έχει πλάκα. Ανέβηκα δις, στο Μωυσή, αλλέως πως "το καμήλι με το άσπρο κεφάλι" και όσοι αγαπήσατε την Αιολική Γη θα το πιάσετε το υπονοούμενο, μια άσπρη καμήλα με τατουάζ αστέρι στο μάγουλο, και ναι, ήτο η ίδια της προηγούμενης φοράς, μέσα σε μία τριετία και κάτι ο Μωυσής κι εγώ επιζήσαμε και ξανασυναντηθήκαμε, άρα, δεν ξανασυναντιούνται μόνο οι άνθρωποι μεταξύ τους, αλλά και οι άνθρωποι με τις καμήλες. Τη δεύτερη τη λέγανε Σακίρα, ουδέν σχόλιον...
Την κρουαζιέρα στο Νείλο δεν τη συνιστώ, όχι για το Νείλο, που είναι ανυπέρβλητος, αλλά για το ποταμόπλοιο που είναι επιεικώς απαράδεκτο, λίαν τουριστικό και λίαν κουραστικό. Να βρείτε φίλους και να νοικιάσετε μία φελούκα και να πλεύσετε αρμενίζοντας ανέμελα στο αιγυπτιακό ειδύλλιο.
Και μία συμβουλή: κάντε ό,τι θέλετε, αλλά, προς Θεού: μην πάρετε το τρένο, θα το μετανιώσετε.
Τι να πάρετε: πρώτον, το αεροπλάνο, δεύτερον το Μπλε Οδηγό, μετάφραση που προκαλεί θυμηδία, περιεχόμενο που έχει να ενημερωθεί απ' τον καιρό της Χατσεπσούτ (αυτή την εποχή η αγαπημένη μας Αιγυπτία βασίλισσα, διαβάστε την ιστορία της, έχει να δώσει), και γενικώς, μικρός τω μεγέθει, φτηνός και κυρίως, καλτ, σαν ταινία με το Στάθη Ψάλτη, ας πούμε, μην το χάσετε. Αν σας βρεθεί, ωστόσο, ο εξηντλημένος Blue Guide Egypt, που εξαντλήθηκα για να τον βρω και δεν τον ηύρα, σφυρίξτέ το μου, συλλέγω τους.
Σε μία ανάρτηση δε μπορεί να μεταφερθεί η εμπειρία μιας χώρας, ένα ποτ πουρί απλώς, έτσι για μια ιδέα, ας πούμε.
Διαβάζω το Τρίτο Στεφάνι, που το είχα ξεχάσει σχεδόν.
Ακούω το Μάριο (Φραγκούλη) στα τραγούδια του Μάνου (Χατζιδάκι).
Καλή Χρονιά

Καλή Χρονιά

Η πεπλοφόρος. Αν δεν έχετε πάει ακόμη στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, μπορείτε να το κάνετε τώρα - δηλαδή αύριο το πρωί.
Το τέλος του έτους, γενέθλια του παρόντος ιστολογίου, θα μπορούσε να είναι απολογισμού ώρα, δεν είναι...όπως πάντα, χάσκει μία βαλίτσα και αναμένει να κλείσει - κοινώς, δεν προλαβαίνω.
Καλή χρονιά; Αυτή που πέρασε. Κακή όχι, άρα καλή. Καλή Χρονιά! Να είναι αυτή που έρχεται. Εύχομαι να προλαβαίνω-ουμε. Αρκεί.
Με μειδίαμα, αρχαϊκό, όπως της Κόρης, ή μη.