ΤΕΛΕΝΔΟΣ

Τέως κομμάτι Καλύμνου, αποκολλήθηκε βιαίως κατά τους πρώτους μ.Χ. αιώνες - σεισμός έγινε δηλαδή, δεν έφυγε μόνη της η Τέλενδος - κι έκτοτε είναι χωριστό νησί. Είναι πολύ μικρή, ελάχιστη και συνιστά, μαζί με την Κάλυμνο, τη χαρά του αναρριχητή. Δεν ανέφερα τίποτε για τις αναρριχήσεις στην Καλυμνο, γιατί δεν το κατέχω το άθλημα και ό,τι και να γράψω θα είναι από ανακριβές έως γραφικό.
Στην Τέλενδο φτάνεις με καραβάκι από τις Μυρτιές, δες ανάρτηση Καλύμνου. Δέκα λεπτά διαρκεί η διαδρομή και έφτασες. Μπορείς και να μείνεις στην Τέλενδο, αν θες, όπως άλλωστε και στην Ψεριμο.
Πού να κολυμπήσεις: υπάρχει παραλία ακριβώς μπροστά στο λιμάνι, δε μας άρεσε, περπατήσαμε όχι πολύ, σε κανονικό μονοπάτι και βρεθήκαμε σε δύο παραλίες με ξαπλώστρες: η πρώτη για τους ντυμένους, η δεύτερη γυμνιστών. Μας άρεσε περισσότερο η δεύτερη, δεν τυγχάνουμε γυμνιστές και οι γυμνοί δε μας προπηλάκισαν, μια χαρά πας συνεπώς και ντυμένος, αρκεί να είσαι διακριτικός, αν με εννοείτε. Το δε όνομα αυτής Paradise!!!
Από την άλλη πλευρά τώρα, και στην πίσω πλευρά του νησιού υπάρχει ο Χοχλακας, υπέροχη παραλία, τρελό κύμα, μεγάλη, μεγάλες ομπρέλες, κατεβαίνεις από φαρδιά σκαλοπάτια α λα Λεγραινά, οι ομοιότητες σταματούν εκεί.
Αν πεινάσετε, ανεβείτε τα σκαλιά, θα βρείτε ένα ταβερνείο, ζητήστε σάντουιτς με ντομάτα και φέτα, θα με θυμηθείτε, ο Χαν δεν παίζεται.
Φαγητό: ταβέρνες κατά μήκος του δρόμου του λιμανιού πολλές. Μας κέρδισε ο φρεσκότατος ατομικός μουσακάς. Οχήματα δεν κυκλοφορούν, κυκλοφορούν θερμόαιμοι άνθρωποι, υπήρξαμε μάρτυρες σε καβγά τρικούβερτο, νέοι, γέροι και παιδιά κυριολεκτικά και τα σκάμπιλα σύννεφο...Φύγαμε με το ίδιο καϊκι με την αστυνομία και το συζητήσαμε λιγάκι. Στην Τέλενδο δοκίμασα φούσκα: οστρακοειδές του βυθού, πικρό πλην φρεσκότατο και είδα καθάρισμα πίνας. Αυτά είναι!

Έχει και σπηλιές, δεν ανεβήκαμε.

ΨΕΡΙΜΟΣ

Ψέριμος: περί τα 45 λεπτά με το καραβάκι από την Πόθια (της Καλύμνου). Θεαματική διαδρομή, οι βραχονησίδες καθ' οδόν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες από απόψεως γεωλογικής, θα θέλαμε να αγοράσουμε μία, πλην δεν υπάρχουν...
Κάτι που είδα και στην Κάλυμνο και περισσότερο - πολύ περισσότερο - εδώ, οι ελληνικές σημαίες, σημαίες παντού, μία μεγάλη στο βουνό πάνω από την Πόθια, α λα τουρκική σημαία στη Λευκωσία, χωρίς φωτάκια εδώ ευτυχώς. Στην Ψέριμο, η ελληνική σημαία σε υποδέχεται άμα τη αφίξει ζωγραφισμένη σε τοίχο ασβεστωμένο (δες φωτό στην αρχή). Ας θυμόμαστε πόσο κοντά είναι η Τουρκία κι αν δεν το θυμόμαστε ας ανατρέξουμε στα σχολικά χρόνια στον περίφημο χάρτη της Ελλάδας, όταν συνήθως η Ρόδος και τα πέριξ, της Καλύμνου συμπεριλαμβανομένης, δε χωρούσαν στον κυρίως χάρτη και συνιστούσαν χωριστή ενότητα κάτω αριστερά. Απέναντι λοιπόν είναι η Αλικαρνασσός (Μποντρούμ, κατά το κοινώς λεγόμενον).

Το λιμάνι της Ψερίμου είναι μία υπέροχη αμμώδης παραλία με γαλαζοπράσινα νερά τύπου Σίμος κλπ. πλην Κυριακές καλοκαιριού που πήγαμε εμείς βρίθει φουσκωτών, σκαφών και καϊκιών που ξεβράζουν τουρίστες και τους ξαμολάνε στη γαλαζοπράσινη θάλασσα που μετά από λίγη ώρα γίνεται κάτι στο οποίο δε θα ήθελες να μπεις.

Έχει δυο-τρεις καφετέριες εκεί μπροστά που προσφέρουν και φαγητό, ένα μίνι μάρκετ και ταβέρνες πιο πέρα.

Επειδή, λοιπόν, δεν έπαιζε να μείνουμε εκεί, είδαμε στο χάρτη κάτι άλλες παραλίες σε απόσταση 1.5 έως 2 χιλιομέτρων με τα πόδια φυσικά, όλα γίνονται με τα πόδια, δρόμους δεν έχει - αλλιώς με σκάφος, δεν είχαμε όμως. Ρωτάμε, μας λένε, ω μα ναι, στο Βαθύ, άλλο Βαθύ, όχι αυτό της Καλύμνου, μη μπερδεύεσαι, μονοπάτι, σε είκοσι λεπτά θα είσαι εκεί.

Δεν το σκεφτήκαμε πολύ, χαβαγιάνας (που ποτέ δε θα διαφήμιζα σαγιονάρα, αλλά αν δεν ήταν η στιβαρή κατασκευή της χαβαγιάνας, εμείς ακόμη στα κακοτράχαλα θα ήμασταν και εξηγούμαι), τσάντες θαλάσσης, καπέλα, γυαλιά, νερά και...ένα στρώμα και δη φουσκωμένο.
Περνάμε το δρόμο, χωματόδρομο πλην δρόμο, φτάνουμε σε ένα μαντρί, κάποιος ανέφερε μια πόρτα, λέω ας την ανοίξω, με πρόλαβαν τουρίστες ευτυχώς, συνήθως στα μαντριά κατοικούν και τσοπανόσκυλα, πληροφοριακά το αναφέρω, μας λένε, μα όχι, το βλέπετε το βουνό, το ανεβαίνετε, το κατεβαίνετε, και φτάσατε, πόση ώρα λέμε, ε, κανά μισάωρο μαξ, λένε.
Λίγο η ζέστη, λίγο το περπάτημα, λίγο η προσδοκία, πήραμε να ανεβαίνουμε το βουνό χωρίς μονοπάτι, ανάμεσα σε πέτρες κοφτερές, θάμνους και κατσίκες. Στην κορυφή υπάρχει μία βελανιδιά που ξεκουράζεσαι με σωτήρια σκιά και κάμποσες ακόμα κατσίκες - μόλις σε δουν, φεύγουν. Από κει φαίνεται η παραλία που είναι όντως μαγική (δες φωτό). ΠΛην ακολουθεί η κατάβαση. Φτάσαμε εν πάση περιπτώσει και για πρώτη φορά έζησα στο πετσί μου το πρόσταγμα "σαλάγα τα, σαλάγα τα". Τα κατσίκια ομού μετά ενός ή δύο προβάτων είχαν μετοικήσει στην παραλία και φλέρταραν επικίνδυνα με τα υπάρχοντά μας. Κατάλαβα ότι ένα απλό "ξου" δεν είναι λύση, αλλά πάλι δεν ήθελα να καταφύγω στη βία, ήτοι πέτρες, γιατί με περίμενε βουνό και όσο να ΄ναι το κατσίκι το κατέχει το βουνό, εσύ πάλι όχι.
Η παραλία όμορφή, πλην η θάλασσα ρηχή, δε μπορούσες να ξανοιχτείς, μάντεψε γιατί: γιατί έβριθε σκαφών και αυτή, και μάλιστα κάποιοι μερακλήδες άκουγαν δυνατά και με περηφάνεια περισσή υπέροχα άσματα '80ς καλοκαιρινά και άλλα σε πρόγραμμα αξιοθρήνητο ραδιοφωνικού σταθμού. Επίσης, ένας ευφυέστατος, ως απεδείχθη, κύριος τάιζε τα κατσίκια καρπουζόφλουδες, εξ ου και τα ζωντανά την είχαν δει είμαστε φιλαράκια, γιατί, ως γνωστόν, υπό φυσιολογικές συνθήκες το κατσίκι δε σε πλησιάζει.
ΕΠιστρέψαμε κιόλας. Εν κατακλείδι: αν θέλετε να πάτε στο Βαθύ ή στο Μαραθώντα, ανάλογη παραλία και εμπειρία, δεν είχε κατσίκια μας ενημέρωσαν, να πάτε, δεν είναι τραγική η διαδρομή. Απλώς να γνωρίζετε ότι θα ανεβοκατεβείτε βουνά, να έχετε κατάλληλα παπούτσια, νερό και να μην κινήσετε καταμεσήμερο.

Το ταξίδι της επιστροφής από την Ψέριμο, 5 τις υπόλοιπες μέρες, 6 τις Κυριακές, είναι τόσο χαλαρωτικό. Είσαι κουρασμένος, μπαϊλντισμένος από τον ήλιο, χαρούμενος τελικά για τις αναβάσεις και τις καταβάσεις και η ώρα ιδανική.

Παρεμπιπτόντως: το χειμώνα ζουν τρεις παππούδες και γιαγιάδες στο νησί. Ας μη μιλάμε εκ του ασφαλούς για ηρωισμούς.

ΚΑΛΥΜΝΟΣ

και Τέλενδος και Ψέριμος μαζί. Ή και χώρια, ανάλογα με την έκταση της παρούσας ανάρτησης. Πήγαμε με το αεροπλάνο. Το 2006 η Κάλυμνος απέκτησε αεροδρόμιο - χωρίς duty free, μόνο ένα κυλικείο, αλλά με θέα απίστευτη και Καίτη Γαρμπή στα μεγάφωνα, που ακούγεται και έξω. Μεγαλεία...Η πτήση διαρκεί λίγο, πολύ λίγο, η δε προσγείωση είναι το λιγότερο θεαματική. Το αεροπλάνο είναι μικρό, πολύ μικρό όμως, ο δε αέρας το κουνάει κάπως ειδικά κατά την προσγείωση. Μετά κατεβαίνεις από μία σκάλα μικρή, πολύ μικρή και τη βλέπεις κάπως Κάλλας τις παλαιές εποχές. Ταξί αφθονούν τις ώρες των πτήσεων, οι αποστάσεις μικρές, δεν είναι ακριβά.

Επιστρέψαμε με πλοίο, το Διαγόρα, ωραίο πλοίο, λένε αυτοί που γνωρίζουν από πλοία. Δεν το κατέχω το είδος πλοίο εξ ου και κάθε ταξίδι με πλοίο είναι τουλάχιστον εξωτικό για μένα και βεβαίως εξαιρετικό. Ο Διαγόρας άργησε...Άργησε τόσο που ξεχαστήκαμε σα σε νησί Λωτοφάγων, ας πούμε, και περιμέναμε σαν το Γκοντό, σαν κάτι που ακαθορίστως θυμόμασταν ότι έπρεπε να περιμένουμε. Μετά ήρθε. Μετά κούνησε. Επί δωδεκάωρο, ήταν φαντασμαγορία, δε θα το αρνηθώ, κατά βάθος μου άρεσε κιόλας. Η επιστροφή στον Πειραιά με έθλιψε όπως πάντα, δεν ξέρω γιατί, κάτι έχει, οι ταλαίπωροι που φτάνουν, οι ταλαίπωροι που φεύγουν, μια ταλαιπωρία και μια ζέστη και μία χλαπαταγή, εκεί που εμείς νιρβάνα στη χώρα των νησιών.

Back to Kalymnos, λοιπόν. Η Κάλυμνος είναι το νησί όπου όλοι (στο Μασούρι) μιλάνε Greek-American, τη διάλεκτο που αγαπώ και με μπερδεύει και παθαίνω σύγχυση προσωπικότητος.

Πρωτεύουσα η Πόθια, το λιμάνι. Όμορφη η Πόθια, για κάποιο λόγο, μάλλον γιατί τους πλακώνει ένα τεράστιο βουνό από πάνω, τα σπίτια χτισμένα ασφυκτικά κοντά το ένα στο άλλο, ή γιατί ήταν αγαπησιάρηδες, δεν ξέρω. Πάντως η πρώτη εντύπωση είναι "αέρα, λέμε!"

Η Κάλυμνος έχει τις πλέον απίστευτες στροφές στο Αιγαίο - που δεν τα λες και φλατ τα νησιά του. Ειδικά εκείνη η μία, Η στροφή, αλησμόνητη...

Πού να μείνετε: να μείνετε στο Βαθύ, αν θέλετε ησυχία, ηρεμία, γαλήνη, συναναστροφή με τους ντόπιους και λίγο γνήσιο Αιγαίο παλαιών δεκαετιών - όπως το φαντάζομαι τουλάχιστον, δεν υπήρξα κατά τις παλαιές δεκαετίες για να το πιστοποιήσω κιόλας.
Να μείνετε στο Μασούρι ή στις Μυρτιές, αν θέλετε action, δηλ. μπανάνες, ποδήλατα, ομπρέλες, ξαπλώστρες, beach bars, άλλα bars, clubs (με guest d.j. Αλέξανδρο Παρθένη, ας πούμε, είδα αφίσα, δεν αστειεύομαι, θου Κύριε...)

Αυτοκίνητο να πάρετε, ή να νοικιάσετε εκεί: δε θα σας πω από που να νοικιάσετε, μπαίνω εντόνως στον πειρασμό να σας πω από που να ΜΗΝ νοικιάσετε, αλλά ας όψεται...Βεβαιωθείτε ότι δε θα απαιτηθεί να παραδώσετε το αυτοκίνητο τέσσερις ώρες πριν την άφιξη του πλοίου σας επειδή ο υπεύθυνος βαριέται και νυστάζει, αυτό μόνο. Και, παρεμπιπτόντως, στην Κρήτη χρόνια τώρα ενοικιάζουμε ένα συγκεκριμένο αυτοκίνητο από μία συγκεκριμένη εταιρία, όχι για τα τσακίρικά τους μάτια, αλλά για την απίστευτη εξυπηρέτηση.

Οι αποστάσεις στην Κάλυμνο, όπως προείπα, είναι μικρές, πλην η συγκοινωνία τραγική, άρα το αυτοκίνητο θα σας εξυπηρετήσει. Από πριν κλείστε το, μας είπαν, όχι καλέ θα βρείτε και βρεθήκαμε επαίτες για να βρούμε για τρεις μέρες με το ζόρι. Ακριβά θεωρώ, αλλά ακρίτες, ας υποχωρήσουμε λιγάκι.

Κατά τα λοιπά, η Κάλυμνος δεν είναι ακριβή. Έχω δει και ακριβότερα, εν ολίγοις. Κατάλυμα να με ενθουσιάσει δε βρήκα, εξ ου και δεν προτείνω κάτι συγκεκριμένο.

Πού να κολυμπήσετε: Μασούρι και συνέχεια Μυρτιές, μεγάλες παραλίες, οργανωμένες, δε γίνεται και κανένας χαμός και ακριβώς απέναντι η Τέλενδος, που φιλόδοξη νεαρά δήλωσε ότι θα πήγαινε κολυμπώντας - δεν πήγε, είχε ρεύμα. Ωραία, καθαρά, πλην για μένα κρύα νερά.

Ακτή, στο δρόμο από Πόθια προς Βαθύ. Πανέμορφη παραλία, μετά τις ιχθυοκαλλιέργειες, υπολειτουργούσα ταβέρνα με τουαλέτες που φωνάζουν για άμεση παρέμβαση του υγειονομικού, κι αν σας ζητήσει κανείς χρήματα για τις ξεχαρβαλωμένες ξαπλώστρες, ζητήστε απόδειξη και θα εξαφανιστεί ως διά μαγείας.

Πλατύς Γιαλός: η κοσμική, υπέροχες ξαπλώστρες και κύματα surf in the U.S.A. Μαύρα βότσαλα, όταν λέμε καίει, το εννοούμε, ποτέ από την ξαπλώστρα ως τη θάλασσα άνευ σαγιονάρας θα κ(λ)αίτε. Και καντίνα στην ανηφόρα, αλλά ο κύριος θα σας φέρει ό,τι ποθείτε μην κουραστείτε και πάτε μόνοι σας.

Λινάρια: επίσης κύμα, στην ίδια ευθεία είναι με τον Πλατύ Γιαλό άλλωστε, κάθεσαι όμως στα μπαράκια και την καταβρίσκεις, άσε που αγναντεύεις ένα υπέροχο ξωκκλήσι και λες ναι αλλά άμα δεν είχε ήλιο, άνετα το ανέβαινα το βουνό να προσκυνήσω - αλλά δεν το ανέβηκες...

Πόθια: δύο παραλίες ακριβώς έξω από την πόλη. Η πρώτη αδιάφορη, η δεύτερη, η επονομαζόμενη και πισίνα, ωραία. Μην κατεβείτε από τα κακοτράχαλα τα βουνά, έχει σκαλιά και δη φαρδιά-πλατιά, απέναντι. Ήρεμη, καθαρή, αίσθηση πισίνας τω όντι, στα μείον: πολύ παιδομάνι, αν θέλετε ησυχία. Με beach bar.

Βαθύ: η θάλασσα γνωστή και ως φιορδ. Ένα στενότατο σημείο όπου μπαίνουν τα πλοία, και βουτάς από μία πλατφόρμα, δεν είναι κακό, είναι περιοριστικό. Είναι πανέμορφο και η διαδρομή μέσα από το στενότατο δρόμο, μονής κατευθύνσεως, μην αγχώνεστε, μέσα στα περιβόλια, υπέροχη.

Που να φάτε: το φαγητό είναι το δυνατό σημείο της Καλύμνου. Φρεσκότατο ψάρι, θαλασσινά, συμιακό γαριδάκι αληθινό και ουχί προκάτ, και συμπαθητικά κρέατα. Σημειώστε: Ψυρρής στις Μυρτιές, Σεβαστός στη στροφή πριν το Μασούρι με απίστευτη θέα, πηγαίντε προς το ηλιοβασίλεμα, μας προσκάλεσε στην τράτα, αλλά μας πήρε ο ύπνος, συγγνώμη, 6 το πρωί τελικά δεν ηδυνάμεθα. Σπεσιαλιτέ του νησιού μία σαλάτα με παξιμάδι, το Μιρμιζέλι. Στον Καφενέ στην Πόθια, στο λιμάνι κοντά, πίσω από το άγαλμα ένος κυρίου που μου διαφεύγει η ταυτότητά του: η σαλάτα μαρούλι, που περιείχε και ρόκα και δη άγρια, έδωσε. Στο Βαθύ στην ταβέρνα της Σέβης, δε θυμάμαι πως τη λένε, με τους πελώριους βασιλικούς, δε θα σας ξεφύγει, κι αν είστε τυχεροί θα ακούσετε και το "Υπάρχω" α καπέλα από τον ψήστη που ξέρει τι σημαίνει μπριζόλα μέτρια ψημένη.

Που να πιείτε: στα Λινάρια, δύο μπαρ, η θάλασσα καλύπτει τα πάντα, η Μικρή Βενετία της Καλύμνου ας πούμε. Είναι μαγεία, τι να λέμε τώρα.

Να ανεβείτε στο Κάστρο κοντά στην Πόθια που θυμίζει Μυστρά ή Ανάβατο στους εκ Χίου ορμώμενους φίλους μας. Δεν ανεβήκαμε...

Θα συνεχίσω με Τέλενδο και Ψέριμο. Παρεμπιπτόντως, τα σφουγγάρια δεν είναι ντε και καλά καλυμνιώτικα. Οι σφουγγαράδες ήσαν Καλύμνιοι και περιζήτητοι ανά τη Μεσόγειο. Τα σφουγγάρια πωλούνται φυσικά εν αφθονία στο νησί. Αν είστε λάτρεις του είδους, θα βρείτε πολλά, σε άπειρα σχήματα και μεγέθη και θα μάθετε και πολλά πράγματα σχετικά.

ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Όλοι μαζί ή ο καθένας χώρια, τα καλοκαίρια τα περνάμε στις θάλασσες - με την ιδέα περί θάλασσας που έχουμε στο κεφάλι μας και την ταλαιπωρία που υφιστάμεθα στο πετσί μας, όταν με το καλό φτάνουμε στις θάλασσες.
Οι θάλασσες, σε εποχές συγκεντρώσεων πληθυσμού, μυρίζουν βενζίνη, έχουν ένα διόλου αδιόρατο φιλμ από λάδι (αντηλιακό και καύσιμο) στην επιφάνειά τους, είναι θολές, και καταλήγουν σε παραλίες που βρωμούν.
Οι ομπρέλες εκ του μακρόθεν συνθέτουν ένα υπέροχο πανδαιμόνιο, ώστε, αν υπάρχουν εξωγήινοι που πραγματοποιούν πτήσεις πάνω απ' το κεφάλι μας, θα πρέπει τα καλοκαίρια να είναι τουλάχιστον εκστασιασμένοι με το υπερθέαμα που τους προσφέρουμε ως έθνος και ως είδος πρωτίστως.

Καλά κάνουμε και πάμε στις θάλασσες, καλά κάνουμε και συντηρούμε πάντοτε το μύθο μας, καλά κάνουμε και παρά την ταλαιπώρια εμείς εκεί, επιμένουμε. Διάβασα πολλά αφιερώματα σε νησιά και hot spots αυτή την εβδομάδα. Η γεύση, μία από τα ίδια. Κορυφαίο δε, ένα σε περιοδικό, το είχε η Λου στην παραλία, δεν το αγόρασα, εγώ διαβάζω μόνο Πλίνιο Πρεσβύτερο, χαχα, όπου κατηγοριοποιούνταν οι αγορές ανάλογα με το προφίλ σου και το νησί που σου ταιριάζει. Θέλουμε κάποια στιγμή να πεταχτούμε στη Λευκάδα όσο θα είμαστε στο Θέρμο. Και λέει η Λευκάδα ταιριάζει στις cool mamas. Ναι, πλην δεν εμπίπτω στην κατηγορία, άσε που την τσάντα παραλίας που μου προτείνεις για τη Λευκάδα θα προτιμούσα να κουβαλώ την πετσέτα μου στους ώμους ως άλλος Άτλας, παρά να την κυκλοφορώ.

Εν πάση περιπτώσει, το καλοκαίρι είναι η εποχή της φαιδρότητος. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσω το χθεσινοβραδινό πάρτι κάπου στη γειτονιά, που κράτησε ως το πρωί. Δε λέω, παιδιά, διασκεδάστε, αλλά προγραμματίστε λιγάκι τη μουσική αφενός, κοιλιές πολλές κοιλιές έκανε, ενημερώστε λίγο τον κατάλογο τραγουδιών αφετέρου: απ' τον Καπετανάκη (μα που τον θυμηθήκατε;) στο because the night κι απ' το One way or another στην Πριγκηπέσσα - δε θα επεκταθώ, ξέρεις εσύ...

Φαιδρό επίσης είναι να επιμένω να αγοράζω βιβλία που ξέρω εκ των προτέρων ότι δεν παίζει να διαβάζονται. Τώρα γιατί το κάνω; Άβυσσος. Επίσης, προσοχή στην επιμέλεια. Οκ, καλό είναι ο συγγραφέας να κατέχει τη γλώσσα, λέω εγώ τώρα, αλλά κι ο επιμελητής ας κάνει κάτι. Τα ρήματα με β συνθετικό το πολύπαθο "άγω", λυπηθείτε τα. Παρακαλώ.

Συνεπώς, διαβάζω, όπως και σύσσωμο το έθνος, Ζυράννα. Η Ζυράννα Ζατέλη ουσιαστικά γράφει όλη της τη ζωή μία ιστορία: μία τεράστια, υπέροχη, μαγική, απλή και τέλεια ιστορία, με συνέπεια και τρόπο. Και ενώ τα τούβλα δεν με εξυπηρετούν στη θάλασσα, εξαιρείται το νέο της βιβλίο, που περιμέναμε με καρτερία οι γκρούπις της Ζυράννας. Ογκωδέστατο, με γραμματάκια ψιλά-ψιλά, σα μια τεράστια υποσημείωση. Ανθίσταμαι, δεν το έχω ανοίξει ακόμη, κρατιέμαι για τη μαγική στιγμή που θα βρίσκομαι άρτι αφιχθείσα στην πετσέτα μου μετά από δροσιστική βουτιά σε μεσημέρι με τζιτζίκια να κορυβαντιούν, να σκάμε απ' τη ζέστη, να ψιλοπεινάμε, να ακούμε "Λαλάκη, η κρεμούλα σου" και άλλα φαιδρά πάντα, είπαμε είναι η ώρα του φαιδρού και ενίοτε μας αρέσει κιόλας, και να βυθιζόμαστε στον κόσμο των ηρώων της Ζυράννας χωρίς περισπασμούς.

Ακούμε όλα τα τραγούδια που περιέχουν τη λέξη "καλοκαίρι" από το ανυπέρβλητο Σαββοπούλειο έως τον ύμνο των Beach Boys και ονειρευόμαστε ότι αυτό το καλοκαίρι θα κρατήσει για πάντα, κι ας ξέρουμε καλά ότι "όταν του φθινοπώρου η πόρτα ανοίξει..." θα κληθούμε να επιστρέψουμε.

Κι επειδή πολύ ζαλίζουμε ο ένας τον άλλον με νησιά, θάλασσες και ακτές, αν δεν εκδράμετε, ποσώς να σας απασχολήσει, όλα στο μυαλό μας είναι.

Καλό καλοκαίρι!

Υ.Γ. Η χειραποσκευή δε με εξυπηρέτησε αυτή τη φορά. Ζητώ έλεος, θα διαπράξω το έσχατο αμάρτημα του ταξιδιώτη: βαλίτσα επικών διαστάσεων...

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΙΜ' ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ...

Κι επειδή είμαστε πολλοί ακόμα εδώ, για να δούμε τι θα κάνουμε στον κλεινόν (βρ)άστυ που κοχλάζει τις τελευταίες μέρες - δε με ενοχλεί τραγικά, δεν υποχρεούμαι να μετακινούμαι, και, επιτέλους, είναι Ιούλιος, ας κάψει λιγάκι.

Ταράτσες: του Gazarte στο Γκάζι, την είχε επισημάνει ορθώς η Κλειώ στο φμπουκ, την επισκέφτηκα πρώτη φορά πριν χρόνια στην ωραιότερη δεξίωση του ωραιότερου γάμου έβερ. Όχι δεξίωση, πάρτι, με κούρασαν τα κτήματα, τα ακρογιάλια κλπ. Παιδιά, αυτοσχεδιάστε, παντρευτείτε δημιουργικά. Παρεμπίπτον σχόλιο: απέναντι από το Gazarte δημιουργείται παρκάκι, ουχί κτήριο, εύγε στον που το αποφάσισε, πολλά εύγε στον που το υλοποιεί, εύγε μας κι εμάς που θα το χαιρόμαστε.

του Μαραμπού στην Πανόρμου, πάνω απ' το Ποτοπωλείο. Το Μαραμπού το γνωρίσαμε ως ταβέρνα με θεϊκά κεφτεδάκια, μας προέκυψε ποτάδικο, δεν κλαίμε κιόλας, ωραία ταράτσα, δροσερή με ωραία μουσική - μέχρι πέρυσι, φέτος δεν πήγα ακόμη, διορθώστε με, αν άλλαξε κάτι.

Προφήτης Ηλίας, Πειραιάς: παλαιάς κοπής ατμόσφαιρα και σέρβις, με την καλή έννοια, θέα ανυπέρβλητη, παππουδογιαγιάδες κι εμείς. Αξίζει.

Friday's, Παγκράτι: ευρύχωρη ταράτσα, μαργαρίτες ωραιότατες προς το ελαφρύ, η τελευταία τους επινόηση είναι μαργαρίτα σε shaker, τουλάχιστον τρία ποτά, για δυνατούς πότες.

Σαρδέλλες: δεν είναι σε ταράτσα, είναι πάνω στο πεζοδρόμιο, απέναντι από την είσοδο της Τεχνόπολης, στο Γκάζι επίσης, την προτελευταία φορά που πήγα με λύπησε το άθλιο σέρβις, χτες που ξαναπήγα μου θύμισε παλιές καλές εποχές, έχει γίνει λίγο υπερπαραγωγή, αλλά το φαϊ παραμένει υπέροχο, κι αυτό είναι το ζητούμενο: τα μύδια, κατ' εμέ τα κορυφαία του άστεος, αν βρήκατε καλύτερα και ασφαλή, ενημερώστε με, μου αρέσουν. Λεμονόπιτα: οπωσδήποτε, αλλιώς θα το μετανιώσετε. Στο τέλος κέρασμα λικέρ μαστίχα και λιμοντσέλο, και, αν θέλετε, ένα γλαστράκι πλατύφυλλο βασιλικό για το σπίτι - πέρυσι τον φύτεψα και θέριεψε και τον έκανα και πέστο, φέτος έχω οικοδομικές δραστηριότητες απέναντι και δίπλα στο σπίτι μου, άρα δε φύτεψα, πέστο τσιμεντόσκονη δε θα επιθυμούσα.

Ταβέρνα του Σακελλάρη, Ψάθα: μου άρεσε το ψάρι, το γεγονός ότι η ιδιοκτήτρια μας καθάρισε σε χρόνο dt το ψάρι, γιατί "είστε παιδιά" - αυτό μου άρεσε περισσότερο κι απ΄ το ψάρι, η θέση μπροστά στη θάλασσα, η ώρα, η ανυπέρβλητη ώρα που αρχίζει δειλά να δροσίζει ανεπαίσθητα.

Και μιας και είπα Ψάθα, όλη η περιοχή, με προσωπικό αγαπημένο το Πόρτο Γερμενό με το αρχαίο τείχος της Αιγόσθενας να φτάνει ως τη θάλασσα, ενδείκνυται για μπάνιο. Έχει κατάστημα με τα πάντα, αν ξεχάσατε π.χ. το μαγιό, τις σαγιονάρες ή την ομπρέλα σας, και πλήθος ταβερνών. Μία ώρα και κάτι από το άστυ, μεταφέρεσαι αλλού. Παράκληση: ας παίρνουμε μαζί φεύγοντας και τα σκουπίδια μας, πολύ σκουπίδι, κρίμα.

Τα Λεγραινά τα αγαπούσα και τα αγαπώ πάντα, αλλά πήξανε και είναι πολύ μικρή παραλία, καθημερινές είναι καλύτερα. Και ο,τιδήποτε μεταξύ Σουνίου και Λαυρίου, απίστευτο απλά το νεράκι!

Και δυο-τρία μέρη στην Κηφισιά που μου υπέδειξε η Κλειώ και την ευχαριστώ: δίπλα στη βουή, κι όμως αλλού. Ένα κομμάτι της Κηφισιάς που το αγνοούσα, χωρίς μαγαζιά, χωρίς πλήθη, μόνο με ολίγους, με μικρά σπίτια, ήπιας κυκλοφορίας και μικρά στέκια για ανάπαυλα.

Ακούω Summer in the city, Lovin' Spoonful, 1966, πιο γνωστό από την εκτέλεση του Joe Cocker, αλλά, no offense κιόλας, δε συγκρίνονται.

TOP FIVE

Είπαμε, μας αρέσουν οι λίστες, εξ ου και της Λένας (la sagrada familia) της άρεσαν κι εκείνης, τόσα κουσούρια δικά της, ε, ας πάρει κι ένα δικό μου, δε βαριέσαι...

Σήμερα αποφάσισα, μιας και μπήκαμε για καλά σε τροχιά διακοπών και στροβιλιζόμαστε μ' ένα κεφάλι καζάνι από το βαρύ χειμώνα που πέρασε, αλλά δεν προσπέρασε τίποτε από αυτά που μείνανε τελικά, γιατί ήταν φαίνεται γραφτό τους, αποφάσισα, έλεγα, αλλά λοξοδρόμησα, ως συνήθως, να καταρτίσω λίστες με top five για τις διακοπές. Χωρίς συγκεκριμένο λόγο και γιατί έχω (άλλο) ένα κουσούρι:
τις πετσέτες θαλάσσης.
Πάμε, μαέστρο:

TOP FIVE ΠΕΤΣΕΤΕΣ
1. HELLO KITTY, όχι η ροζ, έλεος, η ροζ ήταν τοπ πριν από δέκα συναπτά στο μακρινό Berkeley στην Καλιφόρνια, παίζει η μαύρη, αλλά τοπ είναι η φαντασμαγορική πολύχρωμη με ολόκληρο σενάριο πάνω της, ποιος Μποτιτσέλι με την Αφροδίτη του, ο Sanrio με την Kitty του δίνει: ουρανός, άμμος, κουβάδακι, ήλιος, πτηνά, αστερίες κλπ. και άκρη αριστερά η Kitty μες στη χαρά, όπως πάντα, πλην ανέκφραστη, με ροζ πουαντιγιέ μπικίνι, τι να λέει...για παλιμπαιδίζουσες κορασίδες.

2. ΤΣΕ: ναι, ο γνωστός. Την είδα στην Πάτρα, δεν πρόλαβα να την αποκτήσω, αν τη βρείτε, πείτε μου που να σπεύσω. Κόκκινη πετσέτα και μαύρη στάμπα η γνωστή υπέροχη φωτογραφία με το μπερέ κατά μήκος, για επαναστάτες ή λάτρεις του ωραίου (άνδρα).

3. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ: άσπρη-μπλε, και στον πάτο HELLAS, για πατριώτες.

4. ΛΙΤΗ ΚΙ ΑΠΕΡΙΤΤΗ ΜΑΥΡΗ: τώρα, αν βγάλεις τη μπέμπελη, δε φταίω, για ορκισμένους στο στιλ.

5. MISSONI: είναι δοτικές με τα ζιγκ-ζαγκ τους, πλην δεν δύναμαι, για εχούμενους.

ΑΓΚΙΣΤΡΙ

Ήτοι νησίς ελαχίστη του Αργοσαρωνικού, μόλις 6 χιλιόμετρα η μέγιστη χιλιομετρική απόσταση, η χαρά του σκούτερ (ενοικιάζονται εν αφθονία).

Με καράβι ή δελφίνι από τον Πειραιά, παραπάνω από μία εταιρίες, πολλά δρομολόγια και τακτικότατα, μην αγχωθείτε αν χάσετε ένα, παίρνετε άλλο. Σε μία ώρα και κάτι φτάνετε. Τα δελφίνια πλέον σταματούν σε ένα άλλο λιμάνι, λίγο έξω από τη Σκάλα, αλλά μην αγχώνεστε, σε λίγα χρόνια, έτσι όπως χτίζεται το νησί, θα είναι ένα όλος ο οικισμός. Σε παραλαμβάνει λεωφορειάκι, δυστυχώς νέας τεχνολογίας, πάει το καημένο το ορεινό, βρίσκεται αποσυρθέν σε ένα χωράφι στο δρόμο προς Δραγουνέρα. Το λεωφορειάκι κάνει διάφορες στάσεις, όπου του πεις, ο οδηγός είναι εξυπηρετικότατος, και σταματά στην εκκλησία, στο κέντρο του οικισμού.

Πού να μείνεις: πονεμένη ιστορία. Εμείς τελευταία στιγμή γαρ, δε μείναμε εκεί που θέλαμε, ήτοι στα ήσυχα. Κλείσαμε κάπου που φαινόταν ήσυχο και όντας ήδη εν πλω ενημερωθήκαμε ότι έγινε διπλοκράτηση και να απευθυνθούμε στην τουριστική αστυνομία να μας βρει! Δεν υπήρχε. Το ενδεχόμενο αυτό, μας βρήκαν δωμάτιο σε θορυβωδέστατο ξενοδοχείο του κέντρου, πάνω ακριβώς από το μπαρ καραόκε - ένα είναι, δε θα δυσκολευτείτε να το αναγνωρίσετε. Το "ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα", καίτοι άλλαξε το μόττο της καμπάνιας του Υπουργείου Τουρισμού ("Greece: a masterpiece you can afford" είναι το νέο μόττο), καλά κρατεί. Ο εμπαιγμός επίσης. Άρα, κλείνουμε νωρίς, εκεί που θέλουμε, αλλιώς φεύγουμε, πάμε αλλού. Τα αγαπημένα μας είναι ο Διόνυσος και η Κεκρυφάλεια, ανάλογα με τον προϋπολογισμό σας. Τώρα βρήκαμε ένα άλλο: δεν το δοκιμάσαμε ακόμη, δεν έχουμε άποψη, φαινόταν λόγω θέσης κυρίως πολλά υποσχόμενο. Επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά.

Πού να φας: η Αλκυόνη, τοπ, ακολουθείς το δρόμο αριστερά από το λιμάνι και φτάνεις, η τέλεια ταράτσα, πέσαμε σε διακοπή ρεύματος και οι διαθέσιμες επιλογές ήταν μετριότατες, επειδή όμως πριν κάποια χρόνια, έτυχα σε μία νύχτα με φεγγάρι, Χατζιδάκι, ωραίο φαγητό, και στο τέλος λιμοντσέλο, πολύ λιμοντσέλο, θα την προτιμήσω.
Κάντε κράτηση, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και όχι ιδιαίτερα μεγάλη.
Η ταβέρνα στην Απόνησο. Ζητήστε το (φρεσκότατο) ψάρι σας καλοψημένο, πείτε τους να μην το βιαστούν. Υπέροχα, αρκεί να μη βρεθείτε δίπλα σε θορυβώδεις συμπεριφορές και nouveau riche καταστάσεις. Τελευταία ανακάλυψή μας, με χαρά περισσή ξέρουμε πια ότι υπάρχει και μας περιμένει.
Το πρωινό είναι μία σχετικά πονεμένη ιστορία. Δεν έχω εντοπίσει καλό πρωινό, αν έχετε βρει κάτι, παρακαλώ σας, ενημερώστε με.

Που να κολυμπήσεις: Χαλικιάδα, τοπ παραλία, των γυμνιστών ή του Κουφοντίνα, διαλέγεις και παίρνεις. Ο αστικός μύθος θέλει τον Κουφοντίνα κρυμμένο στην παραλία για κανά μήνα, μέχρι να αποφασίσει να παραδοθεί. Η πρόσβαση δύσκολη, αλλά όχι ακατόρθωτη, δεν είναι αποκλειστικά γυμνιστών και οι γυμνιστές είναι ευγενικοί με τους ντυμένους, δε μας προπηλάκισαν κιόλας, το νερό απίστευτο, αξίζει με τα χίλια. Μην αφήσετε τα σκουπίδια σας, παράκληση. Μη οργανωμένη και εκτεθειμένη στον ήλιο, πάρτε νερά!

Δραγουνέρα: η κοσμική. Με ξαπλώστρες, δυστυχώς λίγες, είναι μικρή γαρ, και συνήθως καβαντζωμένες από νωρίς, π.χ. το προηγούμενο βράδυ. Ωραία νερά επίσης, αλλά πολλά σκάφη, ενίοτε ενοχλητικά μετακινούμενα για όποιον θέλει να κολυμπήσει κανονικά και όχι απλώς να πλατσουρίσει. Μπιτς μπαρ και...και αυτή τη φορά, βροχή. Επί δίωρο, με τεράστιες αστραπές να χωρίζουν τον ορίζοντα στα δύο και εξίσου εντυπωσιακές βροντές να έπονται. Κι εμείς κάτω από την ομπρέλα που έμπαζε έτσι κι αλλιώς, με την πετσέτα στους ώμους να βρεχόμαστε και να παρακολουθούμε το υπερθέαμα των σταγόνων που έμοιαζαν θρυμματισμένα γυαλιά στην επιφάνεια της θάλασσας. Και η μουσική του μπιτς μπαρ από τρέντι, άμπιεντ, κι από άμπιεντ, τίποτα, ησύχασε, κι έμεινε η χαρά της βροχής. Και στην επιστροφή η μυρωδιά βρεγμένου πεύκου. Λεπτομέρεια: μέλισσες, πολλές μέλισσες, μία εξ αυτών με τσίμπησε, πάρτε μαζί σας στικ για τσιμπήματα, η αμμωνία είναι η πιο αποτελεσματική, πλην βρωμεί, τώρα δοκιμάζω το μελισσόχορτο, μυρίζει καλύτερα, αλλά αργεί λιγάκι να δράσει.

Γιατί το Αγκίστρι είναι πευκόφυτο, όπως και τα λοιπά νησιά του Αργοσαρωνικού, πριν τα κάψουν. Δεν το έχουν κάψει, ας μην το κάψουν. Στη δε Δραγουνέρα πας και με τα πόδια, δεν είναι τραγικό, 4 και κάτι χιλιόμετρα, με αντηλιακή προστασία και καπελάκι, έφτασες. Αλλιώς με σκούτερ, λεωφορείο ή ταξί.

Παρεμπίπτον σχόλιο: στη Νέα Σμύρνη, σε μέρος που αγαπούσα μέχρι προχθές. Όταν λέμε "μία μπάλα παγωτό", γιατί υπάρχει μικρό παιδί στην παρέα και δεν επιθυμούμε να το κάνουμε παχύσαρκο, η απάντηση "δε σερβίρουμε μία μπάλα" και η επιβολή της δεύτερης που φυσικά το θείο βρέφος θα τη φάει, δε με καλύπτει ως πελάτη. Επίσης, το New York Cheese Cake απ' ό,τι ξέρω - και το ξέρει και η μαμά μου κι ας μην έχει πάει στη Νέα Υόρκη και το κάνει τέλειο, το είπε και η Ζωή που ΕΙΝΑΙ απ' τη Νέα Υόρκη - δε συνίσταται σε λεπτή στρώση αζαχάρωτου κουραμπιέ, από πάνω γενναία δόση σαντιγύ χωρίς ίχνος cream cheese και σιρόπι αμοξίλ για επιστέγασμα και όταν επιστρέφεται σχεδόν άθικτο το γλυκό, το λιγότερο που οφείλει να κάνει κανείς είναι να ρωτήσει "γιατί", το σωστό δε να το αντικαταστήσει. Λέω εγώ τώρα...

Διάβασα πολλή Ιστορία της Τέχνης εσχάτως λόγω ακαδημαϊκής υποχρέωσης. Και πολλή μυθολογία, για να εμπνευστώ για επερχόμενο συνέδριο. Λογοτεχνία στη μεγάλη φυγή που δεν αργεί, δεν αργεί, δεν αργεί.
Ακούω τα Νησιώτικα του Πάριου, γιατί είναι Ιούλιος και δεν είμαι στα νησιά. Και ετοιμάζω τις αποσκευές μου - θα πάρω το μικρό βαλιτσάκι και πάλι, το αποφάσισα. Το μυστικό: διπλώνω τα ρούχα σε ρολό, χωράνε περισσότερα και αποτάσσομαι τα παπούτσια, έστω και τα σανδάλια. Το καλοκαίρι είναι το βασίλειο της σαγιονάρας, ας την τιμήσουμε.

Υ.Γ. Οι φίλοι μου ανακαινίζουν τα σπίτια τους, μου αρέσει!