Όχι, δεν τσικνίζω, διορθώνω εργασίες και παρεμπιπτόντως γράφω.
Και ακούω Δημήτρη Λάγιο, Ερωτική Πρόβα, σπεύσατε αν δεν έχετε υπόψη σας, η ζωή δε θα είναι ποτέ πια ίδια, μα ποτέ...
Αυτή η ανάρτηση είναι για ένα τεράστιο ταξίδι: οι φίλοι μου. Το μεγαλύτερο της ζωής μου ταξίδιον. Αυτή την ανάρτηση τους τη χρωστώ. Φίλοι εδώ, φίλοι στα ταξίδια, φίλοι σκορπισμένοι απανταχού, κοινός παρονομαστής ότι ήταν, είναι και θα είναι φίλοι.
Κι εκείνοι που δε μιλιόμαστε - όλα είναι μέσα στη ζωή - κι εκείνοι που μιλιόμαστε καθημερινά και δη πολλάκις ημερησίως.
Ευχαριστώ που υπάρχετε και παρίστασθε όπου δει και χρη συνάμα.
Και κάτι ακόμη: δε θα ξαναβρεθούμε στα ίδια μέρη, και ο νοών νοείτο, γιατί δεν υπάρχουν πια. Αφ' ης στιγμής τα αφήσαμε, δε θα είναι ποτέ πια ίδια.
Κατά τα άλλα, ετοιμάζω ταξίδι, λεπτομέρειες οσονούπω.
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009
Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009
ΠΑΤΡΑ ΙΙ, αφιερωμένο εξαιρετικά
Αυτή τη φορά δε θα είναι που να πάτε και τι να κάνετε, παρά παρεμπιπτόντως.
Στο ΠΑΤΡΑ ΙΙΙ οι λεπτομέρειες.
Η ΠΑΤΡΑ ΙΙ αφιερώνεται στους φοιτητές μου της Αρχιτεκτονικής Σχολής, στις εξαίσιες Παρασκευές και Δευτέρες πέρυσι, Τρίτες και ουκ ολίγες Δευτέρες, έτσι όπως πορευθήκαμε αυτό το ταραχώδες εξάμηνο, στο αγαπημένο πλέον Σ5, την "καλή" πλευρά, αυτή με τη θέα, και αφήστε επιτέλους τα παράθυρα ελεύθερα να μπαίνει φως!
Αφορμή το τέλος του χειμερινού εξαμήνου που μας συνέβη μόλις την περασμένη Παρασκευή και εγώ τώρα ας πούμε ότι ευτυχώ γενικώς και ειδικώς όμως ευτύχησα να έχω αυτή την τάξη με αυτή τη δυναμική, αυτές τις ατάκες και αυτούς τους φοιτητές αυτό το τρικυμιώδες χειμερινό εξάμηνο 2008.
Πάτρα λοιπόν είναι η Πανεπιστημιούλη στο Ρίο. Ο καφές - απαρεγκλίτως - στο Πάρκο της Ειρήνης πριν το μάθημα άμα τη αφίξει, και ευχαριστώ που το ανοίξατε ξανά και αδημονώ να έρθει η άνοιξη - επιτέλους πού είναι; τόσο κρύο υπέστην στις εσχατιές του κόσμου - να καθόμαστε κάτω από τον πλάτανο.
Και Πάτρα για μένα είναι ο,τιδήποτε σχετίζεται με το μάθημα και τις τάξεις μου - δε μπορώ να δω Πάτρα ανεξαρτήτως και δε θέλω κιόλας. Αγαπούσα από πάντα έτσι κι αλλιώς, αλλά τώρα πιο πολύ. Να πάτε, να πάτε, να πάτε. Και να κάνετε ό,τι θέλετε, αλλά να την αγαπήσετε οπωσδήποτε.
Τραγούδι: Τόσα καλοκαίρια, Δάκης (άσχετο-σχετικό, ξέρουμε εμείς...μου ταιριάζει στα σκαλιά της Αγίου Νικολάου, έτσι...)
Βιβλίο: Το μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι, έτσι, γιατί έχω αδυναμία στο Λουί (Ντε Μπερνιέρ, έλεος!!!)
Στο ΠΑΤΡΑ ΙΙΙ οι λεπτομέρειες.
Η ΠΑΤΡΑ ΙΙ αφιερώνεται στους φοιτητές μου της Αρχιτεκτονικής Σχολής, στις εξαίσιες Παρασκευές και Δευτέρες πέρυσι, Τρίτες και ουκ ολίγες Δευτέρες, έτσι όπως πορευθήκαμε αυτό το ταραχώδες εξάμηνο, στο αγαπημένο πλέον Σ5, την "καλή" πλευρά, αυτή με τη θέα, και αφήστε επιτέλους τα παράθυρα ελεύθερα να μπαίνει φως!
Αφορμή το τέλος του χειμερινού εξαμήνου που μας συνέβη μόλις την περασμένη Παρασκευή και εγώ τώρα ας πούμε ότι ευτυχώ γενικώς και ειδικώς όμως ευτύχησα να έχω αυτή την τάξη με αυτή τη δυναμική, αυτές τις ατάκες και αυτούς τους φοιτητές αυτό το τρικυμιώδες χειμερινό εξάμηνο 2008.
Πάτρα λοιπόν είναι η Πανεπιστημιούλη στο Ρίο. Ο καφές - απαρεγκλίτως - στο Πάρκο της Ειρήνης πριν το μάθημα άμα τη αφίξει, και ευχαριστώ που το ανοίξατε ξανά και αδημονώ να έρθει η άνοιξη - επιτέλους πού είναι; τόσο κρύο υπέστην στις εσχατιές του κόσμου - να καθόμαστε κάτω από τον πλάτανο.
Και Πάτρα για μένα είναι ο,τιδήποτε σχετίζεται με το μάθημα και τις τάξεις μου - δε μπορώ να δω Πάτρα ανεξαρτήτως και δε θέλω κιόλας. Αγαπούσα από πάντα έτσι κι αλλιώς, αλλά τώρα πιο πολύ. Να πάτε, να πάτε, να πάτε. Και να κάνετε ό,τι θέλετε, αλλά να την αγαπήσετε οπωσδήποτε.
Τραγούδι: Τόσα καλοκαίρια, Δάκης (άσχετο-σχετικό, ξέρουμε εμείς...μου ταιριάζει στα σκαλιά της Αγίου Νικολάου, έτσι...)
Βιβλίο: Το μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι, έτσι, γιατί έχω αδυναμία στο Λουί (Ντε Μπερνιέρ, έλεος!!!)
Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009
LOUIS DE BERNIERES
Γιατί μιας και μιλάμε για ταξίδια, θα επιστρέψω σε ένα παλαιό ταξίδι, το πλέον αγαπημένο όλων ακόμη και, ως φαίνεται, ες αιεί.
Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, σωτήριον έτος 2002, Κεντρική Ανατολία, προσγειωνόμαστε στην Άγκυρα και επιβιβαζόμαστε στο μαγικό λεωφορείο που μας ταξιδεύει ως τις Κιλίκιες Πύλες κι ακόμα παραπέρα...
Κι ο καθένας έχει τη θέση του στο μαγικό λεωφορείο με τα υπάρχοντά μου, εν προκειμένω discman, που το θυμήθηκα, και κόκκινο τετράδιο, που έμελλε να φιλοξενήσει το θρήνο της εποχής και τμήματα αυτού που θα γινόταν Η Ελεγεία χρόνια μετά.
Κι εκεί γράφω, ακούω μουσική και διαβάζω. Διαβάζω πολλά και πολλούς και προσπαθώ στην ξένη χώρα να ταυτιστώ ξανά με τη δική μου μετά από μία δύσκολη επιστροφή από την άλλη άκρη του κόσμου.
Και διαβάζω το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι. Και μαγεύομαι. Και ταξιδεύω στην Ελλάδα που πάντα θα ζητώ ανεξαρτήτως προορισμού, εκεί στα βάθη της Ανατολής.
Και ο συγγραφέας του. Που τον γνώρισα, που είχα την ευκαιρία, τη χαρά και την τιμή να μεταφράζω στις συνεντεύξεις του για δύο ημέρες. Που είναι από τις ελάχιστες φορές που ο άνθρωπος δε μου φάνηκε ολίγος απέναντι στο έργο του: τουναντίον.
Αυτή η ανάρτηση είναι για το Λουί.
Και για την τύχη μου να τυγχάνω συγγραφέας και να συναντώ τυχαία ή όχι ανθρώπους σαν το Λουί.
Που χτες τυπώθηκε το βιβλίο μου και του το είπα στο τέλος της βραδιάς και με ρώτησε "γιατί δε μου το είπες;" και του απάντησα "γιατί αυτή η μέρα ήταν δική σου" και απόρησε...
Ας διδαχθούμε συνέπεια πρωτίστως και ολίγην σεμνότητα δευτερευόντως.
ΥΓ. την ταινία δεν την είδα ποτέ...
Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, σωτήριον έτος 2002, Κεντρική Ανατολία, προσγειωνόμαστε στην Άγκυρα και επιβιβαζόμαστε στο μαγικό λεωφορείο που μας ταξιδεύει ως τις Κιλίκιες Πύλες κι ακόμα παραπέρα...
Κι ο καθένας έχει τη θέση του στο μαγικό λεωφορείο με τα υπάρχοντά μου, εν προκειμένω discman, που το θυμήθηκα, και κόκκινο τετράδιο, που έμελλε να φιλοξενήσει το θρήνο της εποχής και τμήματα αυτού που θα γινόταν Η Ελεγεία χρόνια μετά.
Κι εκεί γράφω, ακούω μουσική και διαβάζω. Διαβάζω πολλά και πολλούς και προσπαθώ στην ξένη χώρα να ταυτιστώ ξανά με τη δική μου μετά από μία δύσκολη επιστροφή από την άλλη άκρη του κόσμου.
Και διαβάζω το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι. Και μαγεύομαι. Και ταξιδεύω στην Ελλάδα που πάντα θα ζητώ ανεξαρτήτως προορισμού, εκεί στα βάθη της Ανατολής.
Και ο συγγραφέας του. Που τον γνώρισα, που είχα την ευκαιρία, τη χαρά και την τιμή να μεταφράζω στις συνεντεύξεις του για δύο ημέρες. Που είναι από τις ελάχιστες φορές που ο άνθρωπος δε μου φάνηκε ολίγος απέναντι στο έργο του: τουναντίον.
Αυτή η ανάρτηση είναι για το Λουί.
Και για την τύχη μου να τυγχάνω συγγραφέας και να συναντώ τυχαία ή όχι ανθρώπους σαν το Λουί.
Που χτες τυπώθηκε το βιβλίο μου και του το είπα στο τέλος της βραδιάς και με ρώτησε "γιατί δε μου το είπες;" και του απάντησα "γιατί αυτή η μέρα ήταν δική σου" και απόρησε...
Ας διδαχθούμε συνέπεια πρωτίστως και ολίγην σεμνότητα δευτερευόντως.
ΥΓ. την ταινία δεν την είδα ποτέ...
Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009
ΑΘΗΝΑ ΞΑΝΑ
Ξέρω ότι χρωστώ μία συνέχεια της Πάτρας, αλλά δε μπορώ να αντισταθώ.
Χτες λοιπόν πήγα στο Gazarte, Βουτάδων κάτι στο Γκάζι, όπως βγαίνεις απ' το μετρό Κεραμεικός πάρτο αριστερά και μετά αμέσως δεξιά στη γωνία σε περιμένει απέναντι από οικόπεδο ψιλοσκαμμένο που Κύριος οίδε τι θα (απο)γίνει: lofts? χαχαχαχα, γέλασα πάλι.
Συνεχίζω: Πρωτοψάλτη-Κορκολής, Κορκολής-Πρωτοψάλτη, ένα πιάνο με έναν εκ των κορυφαίων στο είδος (ναι, τον Κορκολή εννοώ, όταν δεν προέτρεπε να ντυθείς πρόχειρα και να βγάλεις το κραγιόν σου, μεγαλουργούσε στο πιάνο), και φωνή τη φωνάρα της Αλκήστιδος, αναλλοίωτη, μαγική, τεράστια.
Χώρος ωραίος, λίγο στριμωχτός, εν συγκρίσει με άλλους δε, αλάνα. Προσπαθήστε σκληρά για καναπέδες δίπλα στη σκηνή, εκεί είναι το ταξίδι. Δευτερότριτα, ξεκινά νωρίς, 8:30, κατά τις 9 παρά έχει ξεκινήσει, ωραίο πρόγραμμα, συγκίνηση, δυνατές στιγμές, άλλες λιγότερο δυνατές, και κυρίως δύο άνθρωποι που γουστάρουν ΑΠΟΛΥΤΑ αυτό που κάνουν. Κι αυτό το εισπράττεις. Και πράττεις αναλόγως.
Τραγούδι: τραγουδάρα που τραγούδησε μοναδικά η Άλκηστις, Εμένα με συμφέρει να παίρνει η φύση εκδίκηση, κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε, Νικολακοπούλου-Κραουνάκης, σε πρώτη εκτέλεση Γαλάνη.
Χτες λοιπόν πήγα στο Gazarte, Βουτάδων κάτι στο Γκάζι, όπως βγαίνεις απ' το μετρό Κεραμεικός πάρτο αριστερά και μετά αμέσως δεξιά στη γωνία σε περιμένει απέναντι από οικόπεδο ψιλοσκαμμένο που Κύριος οίδε τι θα (απο)γίνει: lofts? χαχαχαχα, γέλασα πάλι.
Συνεχίζω: Πρωτοψάλτη-Κορκολής, Κορκολής-Πρωτοψάλτη, ένα πιάνο με έναν εκ των κορυφαίων στο είδος (ναι, τον Κορκολή εννοώ, όταν δεν προέτρεπε να ντυθείς πρόχειρα και να βγάλεις το κραγιόν σου, μεγαλουργούσε στο πιάνο), και φωνή τη φωνάρα της Αλκήστιδος, αναλλοίωτη, μαγική, τεράστια.
Χώρος ωραίος, λίγο στριμωχτός, εν συγκρίσει με άλλους δε, αλάνα. Προσπαθήστε σκληρά για καναπέδες δίπλα στη σκηνή, εκεί είναι το ταξίδι. Δευτερότριτα, ξεκινά νωρίς, 8:30, κατά τις 9 παρά έχει ξεκινήσει, ωραίο πρόγραμμα, συγκίνηση, δυνατές στιγμές, άλλες λιγότερο δυνατές, και κυρίως δύο άνθρωποι που γουστάρουν ΑΠΟΛΥΤΑ αυτό που κάνουν. Κι αυτό το εισπράττεις. Και πράττεις αναλόγως.
Τραγούδι: τραγουδάρα που τραγούδησε μοναδικά η Άλκηστις, Εμένα με συμφέρει να παίρνει η φύση εκδίκηση, κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε, Νικολακοπούλου-Κραουνάκης, σε πρώτη εκτέλεση Γαλάνη.
Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2009
LA SAGRADA FAMILIA
Είναι η ώρα που παρουσιάζουμε το έργο μας, ας πούμε. Είναι μία ώρα αμήχανη, γιατί τυγχάνω οπαδός της χαράς της ανακάλυψης.
16 Φεβρουαρίου βγαίνει το δεύτερο βιβλίο μου. Από μένα έχει φύγει αρκετό καιρό τώρα. Που θα πάει, μόνο εκείνο ξέρει.
Ταξίδι υπήρξε επί μακρόν, από την άνοιξη του 2006 που εμφανίστηκε η πρώτη εικόνα ως το αεροπλάνο της επιστροφής από τη Νέα Γη στα τέλη Γενάρη 2009 που έκανα τις τελευταίες διορθώσεις. Και σε ταξίδια γράφτηκε ως επί το πολύ. Σε αεροπλάνα, αεροδρόμια, μετρό και λεωφορεία υπό μορφήν sms ενίοτε και αν ποτέ είδατε μια τρελή να γράφει ασυναρτησίες εμπρός σας, όχι δεν τα προόριζα να τα στείλω πουθενά, ορκίζομαι, σημειώσεις κρατούσα.
Από τις κορυφαίες στιγμές μου στο ταξίδι της σαγράδα φαμίλια:
διορθώσεις στο καφέ rive gauche στην Κομοτηνή τον περασμένο Οκτώβρη.
το σελιδοποιημένο στο γραφείο της Zoe στο Kenyon College το Γενάρη κι έξω μισό μέτρο χιόνι κι ο απαραίτητος Χένρι Μουρ για τον οποίο έχω γράψει ήδη.
με τη Hello Kitty πυτζάμα στη Σαντορίνη, man on the moon, REM, και μαργαρίτα και η ιδέα περί άλαλης γάτας.
ένα μακρύ ζεστό καλοκαίρι και το ζευγάρι του χαμού να παίρνει σχήμα στο κείμενό μου.
κι άλλα πολλά: συνέβησαν πολλά τα χρόνια του σαγράδα, και πλέον για μένα δεν είναι μια ιστορία, είναι η συμπύκνωση της ζωής μου σ' αυτά τα χρόνια.
Καθώς και η χαρά του "σε πείσμα..."
Και μία εικόνα για το τέλος, άσχετη με το βιβλίο, σχετική με το ταξίδι, αγαπημένη όπως και να 'χει:
"Βγες στο μπαλκόνι να δεις", Πυξ Λαξ, πρώτη φορά, ως υπόκρουση σε τηλεοπτική σειρά αδιάφορη για μένα σε χρόνο-πληγή, το αντελήφθην.
Δεύτερη φορά, Φραγκοκάστελλο σε καλοκαίρι-χαρά, με αέρα τρελό και ακουστικά στ' αυτιά.
Τρίτη φορά, περπατώντας προς τον "Ευαγγελισμό", ό,τι είχα αναδυθεί από το μετρό, επιστρέφοντας από δουλειά που δε με αφορούσε, πλην με συντηρούσε - και θυμήσου, μην είσαι αγνώμων - ακούω το τραγούδι επίσης στα αυτιστικά ακουστικά μου, και ξάφνου, να, το φεγγάρι τεράστιο, κίτρινο και καταστρόγγυλο κάπου ανάμεσα Χίλτον και δρομέα. Πέρυσι, σε μια εποχή που ήταν λίγο πριν την άνοιξη.
Καλό ταξίδι σε ήρωες, αυταπάτες, ιστορίες και εξομολογημένες αμαρτίες. Και καλή αντάμωση κάπου ανάμεσα.
16 Φεβρουαρίου βγαίνει το δεύτερο βιβλίο μου. Από μένα έχει φύγει αρκετό καιρό τώρα. Που θα πάει, μόνο εκείνο ξέρει.
Ταξίδι υπήρξε επί μακρόν, από την άνοιξη του 2006 που εμφανίστηκε η πρώτη εικόνα ως το αεροπλάνο της επιστροφής από τη Νέα Γη στα τέλη Γενάρη 2009 που έκανα τις τελευταίες διορθώσεις. Και σε ταξίδια γράφτηκε ως επί το πολύ. Σε αεροπλάνα, αεροδρόμια, μετρό και λεωφορεία υπό μορφήν sms ενίοτε και αν ποτέ είδατε μια τρελή να γράφει ασυναρτησίες εμπρός σας, όχι δεν τα προόριζα να τα στείλω πουθενά, ορκίζομαι, σημειώσεις κρατούσα.
Από τις κορυφαίες στιγμές μου στο ταξίδι της σαγράδα φαμίλια:
διορθώσεις στο καφέ rive gauche στην Κομοτηνή τον περασμένο Οκτώβρη.
το σελιδοποιημένο στο γραφείο της Zoe στο Kenyon College το Γενάρη κι έξω μισό μέτρο χιόνι κι ο απαραίτητος Χένρι Μουρ για τον οποίο έχω γράψει ήδη.
με τη Hello Kitty πυτζάμα στη Σαντορίνη, man on the moon, REM, και μαργαρίτα και η ιδέα περί άλαλης γάτας.
ένα μακρύ ζεστό καλοκαίρι και το ζευγάρι του χαμού να παίρνει σχήμα στο κείμενό μου.
κι άλλα πολλά: συνέβησαν πολλά τα χρόνια του σαγράδα, και πλέον για μένα δεν είναι μια ιστορία, είναι η συμπύκνωση της ζωής μου σ' αυτά τα χρόνια.
Καθώς και η χαρά του "σε πείσμα..."
Και μία εικόνα για το τέλος, άσχετη με το βιβλίο, σχετική με το ταξίδι, αγαπημένη όπως και να 'χει:
"Βγες στο μπαλκόνι να δεις", Πυξ Λαξ, πρώτη φορά, ως υπόκρουση σε τηλεοπτική σειρά αδιάφορη για μένα σε χρόνο-πληγή, το αντελήφθην.
Δεύτερη φορά, Φραγκοκάστελλο σε καλοκαίρι-χαρά, με αέρα τρελό και ακουστικά στ' αυτιά.
Τρίτη φορά, περπατώντας προς τον "Ευαγγελισμό", ό,τι είχα αναδυθεί από το μετρό, επιστρέφοντας από δουλειά που δε με αφορούσε, πλην με συντηρούσε - και θυμήσου, μην είσαι αγνώμων - ακούω το τραγούδι επίσης στα αυτιστικά ακουστικά μου, και ξάφνου, να, το φεγγάρι τεράστιο, κίτρινο και καταστρόγγυλο κάπου ανάμεσα Χίλτον και δρομέα. Πέρυσι, σε μια εποχή που ήταν λίγο πριν την άνοιξη.
Καλό ταξίδι σε ήρωες, αυταπάτες, ιστορίες και εξομολογημένες αμαρτίες. Και καλή αντάμωση κάπου ανάμεσα.
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Όχι πολλά, το Πάτρα νο. 2 ακολουθεί εντός των προσεχών ημερών.
Για σήμερα, δύο πράγματα:
1. Η υπόσχεση της άνοιξης στον αέρα και η πρώτη μου ανθισμένη αμυγδαλιά.
2. Τραγούδι: "όπου να 'ναι θα 'ρθω να σε βρω", Ν. Άσιμος, όπου δει.
Καλό σας βράδυ
Για σήμερα, δύο πράγματα:
1. Η υπόσχεση της άνοιξης στον αέρα και η πρώτη μου ανθισμένη αμυγδαλιά.
2. Τραγούδι: "όπου να 'ναι θα 'ρθω να σε βρω", Ν. Άσιμος, όπου δει.
Καλό σας βράδυ
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009
ΑΘΗΝΑ RELOADED
Όπερ σημαίνει ότι βγήκα στο κέντρο Σάββατο βράδυ μετά από αιώνες, ήτοι πρώτη φορά μετά τον τερατώδη από πάσης απόψεως Δεκέμβρη.
Και δεν έβρεχε, και είχε κρύο ωραίο και καθόλου υγρασία μετά από καιρό και μία υποψία ωραίου Αττικού βοριά και κυκλοφορούσε κόσμος και κυκλοφορούσα μαζί και ήμουν ασφαλής και δεν πατούσα σε σπασμένα γυαλιά και δεν έκαιγε κανείς τίποτα, πουθενά και ο βίος ήτο κανονικός.
Και θυμήθηκα γιατί παρ' όλ' αυτά επιμένω να ζω εδώ. Κι αυτό ήταν καλό.
Που πήγα δεν έχει σημασία. Έχω πάει και σε καλύτερα, εξ ου και δεν το προτείνω κιόλας.
Να πάτε να δείτε το Μπέντζαμιν Μπάτον, ως αλλαγή σε μία σειρά ταινιών με βάρος, Revolutionary Road κλπ., που ναι μεν, αλλά δε μπορώ να επωμιστώ τόσο βάρος. Όχι τώρα. Είναι γεγονός ότι θυμίζει Φόρεστ Γκαμπ, όπως διάβασα κάπου. Εμένα ο Φόρεστ μου άρεσε, συγκαταλέγεται δε στις κορυφαίες ταινίες μου. Δεν είναι, μόνο θυμίζει. Είναι μία αφελής, όμορφη ιστοριούλα, με όμορφους ανθρώπους, και πιστεύω ότι τα επόμενα μαλλιά μου θα είναι μακριά και ίσια στο χρώμα του χαλκού.
Καλό μήνα!
Και δεν έβρεχε, και είχε κρύο ωραίο και καθόλου υγρασία μετά από καιρό και μία υποψία ωραίου Αττικού βοριά και κυκλοφορούσε κόσμος και κυκλοφορούσα μαζί και ήμουν ασφαλής και δεν πατούσα σε σπασμένα γυαλιά και δεν έκαιγε κανείς τίποτα, πουθενά και ο βίος ήτο κανονικός.
Και θυμήθηκα γιατί παρ' όλ' αυτά επιμένω να ζω εδώ. Κι αυτό ήταν καλό.
Που πήγα δεν έχει σημασία. Έχω πάει και σε καλύτερα, εξ ου και δεν το προτείνω κιόλας.
Να πάτε να δείτε το Μπέντζαμιν Μπάτον, ως αλλαγή σε μία σειρά ταινιών με βάρος, Revolutionary Road κλπ., που ναι μεν, αλλά δε μπορώ να επωμιστώ τόσο βάρος. Όχι τώρα. Είναι γεγονός ότι θυμίζει Φόρεστ Γκαμπ, όπως διάβασα κάπου. Εμένα ο Φόρεστ μου άρεσε, συγκαταλέγεται δε στις κορυφαίες ταινίες μου. Δεν είναι, μόνο θυμίζει. Είναι μία αφελής, όμορφη ιστοριούλα, με όμορφους ανθρώπους, και πιστεύω ότι τα επόμενα μαλλιά μου θα είναι μακριά και ίσια στο χρώμα του χαλκού.
Καλό μήνα!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)