Πάσχα εκ του πάσχω

έλεγε η Λένα στο Sagrada Familia. Δεν ξέρω αν πάσχετε ετούτη την εποχή, σας εύχομαι να μην, αλλά Πάσχα ίσον όχι μόνο νεραντζιές, πασχαλιές και άλλα χαριτωμένα που περιέγραφα με χαρά πριν καναδυό χρόνια από τούτη τη θέση. Ιδιαίτερα σήμερα, όπως έγραφα το πρωί σε φίλη, είναι μέρα να συλλογιστούμε και να μνημονεύσουμε τους αγαπημένους αποθαμένους, μας προσφέρεται πες μία Νέκυια ολοδικιά μας, να κατέλθουμε να τους δούμε άλλη μια φορά και να τους χαιρετίσουμε, έτσι, τιμής ένεκεν.

Κάποτε με συνεκλόνιζε το Θείον Πάθος, εδώ και καιρό με αφήνουν με την κάτω γνάθο να κρέμεται αμήχανη τα πάθη και τα λάθη των ανθρώπων. Σε μία εποχή που μας πήρε και μας σήκωσε, παλεύει ο καθένας να κρατήσει, πασχίζει εν προκειμένω, τα τιποτένια κεκτημένα του.

Εν πάση περιπτώσει, Πάσχα λοιπόν, ταξίδι εντός και προς τα κάτω, ας ταπεινωθούμε λιγάκι, γιατί ψηλά τον πήραμε τον αμανέ και πάει για παραφωνία.

Ευχές

Δεν ξέρω αν βοήθησαν ποτέ οι ευχές σε κάτι κι αν με ρωτήσεις, ίσως και να με κούρασαν - μαζί με το έαρ. Αναπόφευκτα όμως, μιας και δεν έμεινε κάτι άλλο παρά οι ευχές, εύχομαι πρώτον να έρθει το καλοκαίρι, δεύτερον Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση, όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας, και τρίτον καλά κρασιά, ξέρεις εσύ.

Επιστολή στην άνοιξη

Ω, γλυκύ μου έαρ, μικρό βλαμμένο έαρ,

καλώς ήρθες. Θα περίμενε κανείς να μου φέρεις μία συγκίνηση, μια ροπή προς τις νεραντζιές, μια απαντοχή του Πάσχα, μία ανατριχίλα. Όχι, άχρηστο έαρ, μου έφερες ρίγη αρρωστίλας, μία ίωση απαίσια, λίγη αρχή αλλεργίας και μία απίστευτη βαρεμάρα που ξανάρθες και θα ξαναφύγεις κλπ. κλπ.

Ω βλαμμένο έαρ, σήκω και φύγε, να έρθει μία ώρα αρχύτερα το καλοκαίρι, να σιχτιρίζω κατά το δοκούν και χωρίς να με παρεξηγούν οι ρομαντικές φύσεις που κάτι προσδοκούν από την άνοιξη.

Ω πανάχρηστο έαρ, τα άνθη μου ετοιμάζονται να ξεσαλώσουν μετά από έναν σύντομο, thank God, χειμώνα, κι εγώ βαριέμαι να συμμεριστώ τη χλαπαταγή.

Ω πλέον βαρετό έαρ όλων των εποχών, που ήρθες ορμητικά μετά τον παγετό, ούτε ένα χιόνι της προκοπής δε μπόρεσες να επιτρέψεις με την ηλιθιότητα που σε δέρνει.

Ω έαρ, ξεφορτώσου μας και πάρε μαζί και τις προσδοκίες σου, enough is enough. Και ξέρεις κάτι; Κάπου τώρα είναι φθινόπωρο, μη χαίρεσαι, Άνοιξη που ποτέ δεν άνοιξες τίποτα.

Εις το επανιδείν.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

με αφορμή φωτογραφίες από τον Κούλε, εντός τε και εκτός, Ηράκλειο Κρήτης, Μεγάλη Δευτέρα 2010.

Μια μεγάλη

μία

η θάλασσα έφυγε

γίνε

και σπάσε

όχι όμως για πάντα. Να σκοτώσεις το

να μ' ελευθερώσεις. Να

προστάζω:

χρειάζεστε in your

είχες πει κάποτε ότι

ναι, αλλά εγώ θέλω κάποιον να μου πει

όταν θα γυρίζουμε κουρασμένοι απ' τους δρόμους.


Βαρκάκι σε θάλασσα ταραγμένη

εξάλλου στον έρωτα ουδείς ευφυέστερος του

γιατί σκοπός δεν είναι η επικράτηση του ευφυέστερου. Αλλά ν' ακούσεις μια φορά να σου πει

Λουτράκι, Περαχώρα, Ισθμός, Ακροκόρινθος

Περαχώρα, φάρος

Ιερό Ήρας Ακραίας, Περαχώρα

Περαχώρα: έχω ξαναγράψει ενδεχομένως για την Περαχώρα. Σα βγεις στον πηγαιμό για το Λουτράκι, πήγαινε, πέρνα το, προσπέρνα το εν προκειμένω, πήγαινε, πήγαινε, πήγαινε κι άλλο, μπορείς και τσουπ! όχι, δεν έφτασες. Πέρνα τον Όσιο Πατάπιο - έχει και εικόνα της Αγίας Υπομονής, βοήθειά μας - και μετά πέρνα και τη Λίμνη Βουλιαγμένης, έτσι κι αλλιώς θα ξαναγυρίσεις, φαΐ, εξαιρετικό στα μεγάλα κέφια σε μια ταβέρνα στη λίμνη μια φορά κι έναν καιρό που συνοδεύτηκε από κεράσια αγορασθέντα στο πλάι του δρόμου καθ' οδόν προς Αθήνα, τι τα θες...

Στην Περαχώρα είχαν χτίσει αρχαίοι τινες κύριοι το Ιερόν της Ήρας Ακραίας και δε θα σας το αναλύσω, βαριέμαι, αλλά θα πω ότι είναι α. εκεί, β. αφύλαχτο, γ. καλτ, καθότι στρώνεις πετσέτα και λιάζεσαι εκεί που κάποιοι κάποτε τελούσαν ολόκαυστες.

Η Περαχώρα έχει ένα βάθος βαθύ, σηκώνει τσουνάμια και σου  βρέχει τα υπάρχοντα άμα περνάει κανά καράβι στο βάθος, έχει αχινούς, μια φορά είχε κάτι τσούχτρες (ή μέδουσες, βαρέθηκα να ερίζω) διαφανείς και εντελώς μπλιαχ θα μπορούσα να πω, μια σπηλιά στα δεξιά όπως βγεις κολυμπώντας προς τα μέσα - δεν ξέρω αν με εννοείς, προσπάθησε κι εσύ λιγάκι.

Έχει σκαλιά και έναν φάρο, ο οποίος είναι κλειστός, αλλά άμα το 'χεις να πηδάς το κάγκελο μπαίνεις και στον περίβολο άμα θες - εγώ θέλω, αλλά δεν το 'χω. Έχει προπάντων πολλές φορές εδώ και πολλά πολλά χρόνια, πολλές φορές χαράς, που την έχουν καταστήσει τόπο δηλούντα.

Ακούω Anthony and the Johnsons, Atrocities, πιστή στα προστάγματα των καιρών που είναι ιδιαζόντως atrocious - προειδοποιώ ότι το βίντεο είναι λίγο σκιαχτικό, εγώ δηλαδή κάπως σα να σκιάχτηκα. Ακούστε και το River of Sorrow, του Αντωνάκη κι αυτό.

Ισθμός

next: εκεί λοιπόν που περνάτε τον Ισθμό, σταματήστε και περάστε τον με τα πόδια. Δεν είναι που φεύγεις, όχι, λάθος, δεν είναι που τρίζει λοιπόν και κουνιέται το γεφύρι, είναι που ζαλίζεσαι, χάνεις εντελώς την προοπτική, κάτι παθαίνει ο λαβύρινθος ή και κάποιος άλλος, δε γνωρίζω, αλλά είναι εμπειρία από τις λίγες, να περπατάς να κοιτάς τον ισθμό και να ζαλίζεσαι τραγικά. Κατά τα λοιπά, ο ισθμός είναι μία τεράστια γεωλογική τούρτα με άπειρα στρώματα και αλφαδιασμένο κόψιμο, δε μπορώ να πω. Τον φτιάξανε κάτι Γάλλοι που είχανε, σου λέει, ξεπατικώσει τις μεθόδους από το Σουέζ, εκείνη την εποχή οι Γάλλοι έδιναν ρέστα.

Canal Cruises

Έμαθα δε, δεν ήταν δύσκολο το είδα μπροστά μου εκεί που παρκάραμε για να φάμε στο Λουτράκι, έμαθα ότι υπάρχει βάρκα, πλοιάριο δηλαδή, που κάθε Σάββατο σε πηγαίνει κρουαζιέρα και περνάς μέσα απ' τον ισθμό, θέλω να πάω, το αποφάσισα, μη γίνει κανάς σεισμός μοναχά ενόσω θα διασχίζω τη διώρυγα.

Ξέρω ότι όλο για φαΐ μιλάω, αλλά άνθρωπος είσαι, τόσος ξεπατωμός πέρα-δώθε και τόση ζαλάδα, μπορεί να σε κόψει. Εν τοιαύτη περιπτώσει, έχει κάτι σουβλάκια δίπλα στο ΚΤΕΛ Ισθμού, αρκούντως θελκτικά. Έχει επίσης και περίπτερα με παντόφλες-τσαρούχια από την απέναντι πλευρά, μπήκα στον πειρασμό, αλλά συγκρατήθηκα.

Λουτράκι, λιμάνι

Λουτράκι, προκυμαία

Το Λουτράκι είναι σαν τη Χαλκίδα. Όποιος έχει πάει, με εννοεί. Όποιος όχι, πώς να το εξηγήσω; Ότι κάποτε είχαν γνωρίσει δόξες. Τώρα πάλι έχουν μία γλυκιά παρακμή και μη με λιθοβολήσετε - οι επιθέσεις τείνουν να γίνουν της μόδας σ' αυτή την όμορφη πλην τόσο μα τόσο άτυχη χώρα.

Πού να μείνετε: εγώ στο καζίνο κλαμπ χοτέλ ή όπως το λένε. Καλό ξενοδοχείο με άτεγκτους κανόνες και άθλια κρεβάτια και ανυπέρβλητα ολομάρμαρα μπάνια. Καλό πρωινό, ευγενέστατη ρεσεψιόν, ωραία θέα στη θάλασσα και, αν το 'χετε, δίπλα το καζίνο. Δεν ενθουσιάστηκα, δεν πένθησα κιόλας από θλίψη.

Καμένη νυχτερινή στο ξενοδοχείο, στο βάθος η πισίνα, στο πιο  βάθος η θάλαττα

Πού να φάτε: θα το κόψετε όλο άκρη από την άλλη μεριά, όχι του καζίνου, κι εκεί θα βρείτε το λιμανάκι, κι εκεί θα βρείτε μία έκθεση βιβλίου, τύπου παράγκα, που ήταν αυτό που ονομάζουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες ένα eclectic mix βιβλίων, όπου έστεκαν δίπλα-δίπλα σε εξαιρετικά ευφάνταστους συνδυασμούς αταίριαστοι συγγραφείς και ασυνδύαστοι τίτλοι.

Δίπλα τώρα, είναι η ταβέρνα του Γιάννη που πολύ τη λαχταρήσαμε, γιατί είχαμε ακούσει πολλά και καλά. Όντως, ο μαύρος χαμός, αλλά ο Γιάννης α. δε μας έκλεινε τραπέζι (εδώ δε μου κλείνει η τράτα δίπλα στο σπίτι μου, θα μου κλείσει ο Γιάννης ο ξένος άνθρωπος;), β. είχε ένα ολίγον ανορθόδοξο σύστημα προτεραιότητας, το άκουσα, το μεταφέρω "περιμένετε εδώ κι άμα σας θυμηθώ σας βάζω [σε τραπέζι]", κι ενόσω περιμέναμε να μας θυμηθεί ο κατάκοπος κύριος (γινόταν χαμός), άλλοι έμπαιναν από την άλλη είσοδο και κάθονταν. Έτσι, πήραμε κι εμείς την πείνα μας και πήγαμε στον παραδίπλα κύριο Σπύρο (όλες οι ταβέρνες στο Λουτράκι έχουν όνομα βαφτιστικό - χωρίς επώνυμο). Δεν ήτο εξίσου ατμοσφαιρικός, αλλά μας τάισε υπέροχα:

Αυτή είναι μία ποικιλία που παίζει πολύ στο Λουτράκι, τρώγεται κιόλας. Τα χοντρά ψαράκια είναι, λέει, γόπες. Εμένα δε μου αρέσουν. Τα λοιπά εδώδιμα πάλι μια χαρά τα ετσάκισα. Οδεύοντας προς την Αποκριά.

Μιας και είπα Αποκριά, θυμήθηκα Πάτρα. Άκουσα προ εβδομάδος στους δρόμους της πόλης των Πατρών από τα δημοτικά μεγάφωνα "πατρινό καρναβάλι για πάντα, έλα να μάθεις τι θα πει Πατρινός" και πάντα ήθελα να το διορθώσω σε "τι εστί Πατρινός", τι σου λέω τώρα κι εσένα. Τώρα ακούω tell her today, Tom Baxter.

Ο Ακροκόρινθος και τελειώνω γιατί έχω να δω και νέα σειρά με το Τζόι των φιλαρακίων με γκρίζα κόμη και ολίγα χρονάκια στην πλάτη - ωραία πλάτη, θυμηθείτε τη σκηνή με το Τζόι στο ντους στην ταινία του υποτίθεται Αλ Πατσίνο.

Ο Ακροκόρινθος, καμιά σχέση με το Τζόι, βρίσκεται στ' αριστερά σου καθώς κατευθύνεσαι προς Πάτρα, ό, τι πέρασες στα δεξιά την Κόρινθο. Ωραιότατο μεσαιωνικό κάστρο, ανοικτό και Δευτέρα ως τις τρεις, περνάς μέσα από το χωριό της Αρχαίας Κορίνθου, το οποίο με χαρά διαπίστωσα ότι έχει αναβαθμιστεί στα κοντά δέκα χρόνια που είχα να πάω - αφού απορείς θα στο πω: είχα ανασκάψει ΚΑΙ εκεί. Παλιά στο Κάνσας, μετά μου πέρασε. Φτάνεις λοιπόν, παρκάρεις, απολαμβάνεις την απίστευτη θέα του Κορινθιακού και, αν φοράς decent υπόδημα, γιατί γλιστρά, πολύ όμως, ανεβαίνεις και φτάνεις όσο ψηλά θες. Ποτέ όμως να μην έχω φτάσει στην κορυφή, είναι κοπιαστικό κάστρο, αλλά γοητευτικό, από τα αγαπημένα μου. Κυρίως γιατί επιστρέφοντας στην Αθήνα είναι το πρώτο σημάδι ότι φτάνω σπίτι μου.

βρε, καλώς τα παιδιά, αλλιώς η Χάγη

Ή αλλιώς "να 'μαστε πάλι εδώ, Αντρέα" (Μανώλης Ρασούλης, Αντρέας Μικρούτσικος). Η αλήθεια είναι ότι εγώ είχα καιρό να εμπνευστώ για να θελήσω να γράψω για δική μου μετακίνηση, πλην στο ενδιάμεσο μετακινήθηκαν άλλοι σε ταξιδάκι αναψυχής (;) από την Κρήτη στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Νομική και κατόπιν στο Μέγαρο (όχι της μουσικής, το άλλο). Α, μιας και μου 'ρθε: προς το Μέγαρο (όχι το άλλο, της Μουσικής): μπορείτε ελεύθερα να ανεβάσετε το εισιτήριο, ώστε να συμπεριλαμβάνεται η τιμή του πάρκινγκ, γιατί 7 ευρώ για παρκάρισμα στο γκαράζ με την πλέον κακοσχεδιασμένη κατηφορική διαδρομή στο σύμπαν με εκνευρίζει. Ευχαριστώ. Επίσης, προ ολίγου συνειδητοποίησα ότι θα πάω στο Μέγαρο για να δω έναν Ληρ κονσέρβα - μα δεν υπάρχει κανείς να με συγκρατήσει; Κατά τα λοιπά, το Μέγαρο το αγάπησα νωρίς.


Break, ακούστε αυτό και προχωράμε (Requiem for a dream, Clint Mansell, από την ομώνυμη ταινία του Αρονόφσκι, αυτουνού καλέ του Μαύρου Κύκνου).

Maurithuis, Χάγη

Λοιπόν, θα σας γράψω για ένα παλιότερο ταξίδι, για να σταματήσω τη γκρίνια, γιατί αλλιώς δεν...στη Χάγη, έτσι γιατί έτσι μου 'ρθε τώρα. Στη Χάγη εγώ πήγα το Σεπτέμβρη και μάλιστα αρχές, πολύ αρχές, εκεί που ό, τι είχα αποχαιρετίσει τις ακτές και τον κατάζεστο Αύγουστο (το πόδι συμβολίζει τις ακτές).

Ηράκλειο Κρήτης

 Στη Χάγη εγώ το Σεπτέμβρη κρύωσα, όχι ιδιαίτερα, αλλά κρύωσα τόσο που να αναζητήσω με πόνο ψυχής ένεκα ψύχους το H&M στο παρακείμενο Άμστερνταμ και να προμηθευτώ καλσόν-κολάν τύπου μάλλινο, ναι, αυτό που κάνει τα μπούτια σου να φαίνονται διπλάσια, πλην ζεσταίνει, άρα, εμπρός της γης οι κολασμένοι. Θέλω να πω, δηλαδή, ότι αν σε βγάλει ο δρόμος σου, διαβάτη, μην ξεγελαστείς, ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου μεν, φόρα και καμιά ζακετούλα δε.

Η Χάγη βρίσκεται κανά μισάωρο από το Άμστερνταμ και είναι ποιοτική (έχει και πασχαλίτσες στα παγκάκια). Έχει διπλωμάτες, έχει μία πινακοθήκη με "το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι" του Βερμέερ, έχει αρκετές πλατείες, έχει ασφαλώς και το Ανώτατο Διεθνές Δικαστήριο, αν και θέλει λίγο περπάτημα, έχει κι ένα ποτάμι, όπως κάθε ευρωπαϊκή πόλη που σέβεται εαυτήν - εκτός από τις δικές μας, δε θέλουμε τρεχούμενα νερά, δε γουστάρουμε, είμαστε τσίφτηδες και καραμπουζουκλήδες, end of story.

Τι δεν έχει: φαΐ της προκοπής. Δηλαδή, εγώ δε βρήκα. Αν βρήκε κάποιος, ας με ενημερώσει, μπορεί να με ξαναβγάλει ο δρόμος - δεν πήγα για διακοπές, δουλειά είχα, αλλά τι να έκανα; Να έμενα νηστική;

Διεθνές Δικαστήριο

Η Χάγη είχε και μία ωραία συγκυρία: βραδιά μουσείων, πετύχαμε μία μέρα που όλα τα μουσεία ήσαν ανοιχτά μέσα στη μαύρη νύχτα και ουρές πελώριες ουρές περίμεναν υπομονετικά - η υπομονή χαρακτηριστικό μέγα του Ευρωπαίου. Αγόραζες ένα ενιαίο εισιτήριο που το περνούσες βραχιολάκι στο χεράκι και ανεβοκατέβαινες στα τραμ σα χαρωπός και σαν άνετος προπάντων.

Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

 Να πας συνεπώς στο Maurithuis, εκεί με το κορίτσι, το σκουλαρίκι κλπ. Να πας και στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, ό, τι άρχιζε μια Louise Bourgeois αλλά φεύγαμε. Μείναμε όμως στο πάρτυ και ήπιαμε και μία νερουλή μπίρα. Να πας και στο Διεθνές Δικαστήριο, αξιοθέατο το λες. Να πας κυρίως να πιεις cosmopolitan, 3 και κάτι ευρώ; Φέρτε μου κόσμο και τω θεώ δόξα!

Πού να μείνεις: άμα έχεις άπειρα, δε χρειάζεται να ρωτήσεις εμένα, ξέρεις κι από μόνος σου. Άμα σε απασχολεί, αλλά δεν πεθαίνεις και της πείνας - θα μου πεις στις Χάγες θα τρέξω άμα πεθάνω της πείνας; μην τρέξεις, είναι ακριβές. Άμα είπα λέω, πήγαινε στο Corona. Άρτι ανακαινισθέν, τα πρώτα δωμάτια ολοκληρώθηκαν το Σεπτέμβρη και, επειδή εγκρίνιαξα (αφοί Κατσιμίχα) με μετέφεραν στο πρώτο εκ των ανακαινισθέντων, ωραιότατο, εν αντιθέσει προς το αχούρι που με πρωτοπήγαν, πλην δεν είχαν συνδέσει ακόμη το τηλέφωνο, όπως μετά λύπης με ενημέρωσε ο κυριούλης - αλλά εγώ ποτέ δε χρησιμοποιώ το τηλέφωνο στο ξενοδοχείο, μόνο στο Μάριοτ στο Κάιρο (πριν τη μεγάλη χλαπαταγή) που έλεγε το τηλέφωνο καθαρά "at your service", σα να κλέβεις εκκλησία.


Εξακολουθώ να μη διαβάζω - είναι σοβαρό, γιατρέ μου; Από τότε που κατέβασα τους New York Times ως app όλο αυτό διαβάζω, μέχρι και τους γάμους και τις κηδείες. OMG. Αν διάβασε κάποιος κάτι της προκοπής, σας παρακαλώ, πείτε το μου, δεν είναι ότι δε θέλω να διαβάσω, είναι ότι δε βρίσκω τι.
Ακούω Twilight του κυρίου Anthony and the Johnsons.

το ταξίδι στην τέχνη

ήτοι, η πρώτη παράσταση του μικρού αδελφού, απ' όπου και η αφίσα. Κι επειδή θυμάμαι - δεν ξεχνάς ποτέ - τις πρώτες φορές, κυρίως λογοτεχνικά, παρά επιστημονικά, εκεί θεωρείται δεδομένο και κανείς, εκτός από τον κόσμο που κινείται στο ακαδημαϊκό πλαίσιο, δε δίνει σημασία, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία που την έχω ήδη πει και έχει δημοσιευθεί (η γνωσιοτοπία, αλλού), νιώθω ένα συμπάσχειν, μία συμπάθεια λοιπόν. Α, το γεγονός ότι ξεκινά με Μπέκετ με χαροποιεί ιδιαίτερα, λατρεμένος γαρ, παραπέμπω σε παλαιότερη σχετική ανάρτηση.

Κατά τα λοιπά, σκόπευα ειλικρινά να κάνω απολογισμό, να γιορτάσω γενέθλια ιστολογίου, να βγάλω συμπεράσματα, να ανακηρύξω τους τοπ 5 προορισμούς της διετίας που πέρασε, αλλά δεν το έπραξα. Σκόπευα επίσης να βάλω το "Σφύριξα κι έληξες" (ερμηνεία: Πάνος Κιάμος, στίχοι: Θάνος Παπανικολάου, μουσική: Βασίλης Γαβριηλίδης) αφιερωμένο στο 2010, αλλά ούτε αυτό το έκανα.

Το σύνθημα της χρονιάς που πέρασε ήταν "ή και όχι", έμπνευση ολίγων λεπτών μετά την έλευση της νέας τότε χρονιάς πάνω από ένα πιάτο αιγυπτιακό σούσι, τι να λέμε τώρα, και δικαιώθηκε πανηγυρικά, παράπονο δεν έχω. Το σύνθημα της νέας χρονιάς το βρήκα, δε σας το λέω, θα το καταλάβετε.

Ευχές ιδιαίτερες δεν έχω, τις βαριέμαι κιόλας, με τόσες υγείες και τόσες ευτυχίες που έχω εισπράξει κατά καιρούς, έπρεπε να είχα σκάσει από υγεία και να είχα ξεχειλίσει από ευτυχία. Ούτε το ένα συνέβη, ούτε το άλλο.

Τι θα μου μείνει από το 2010: σαφώς το τελευταίο ταξίδι, το λεγόμενο και γκαντεμοτάξιδο, κι επειδή γενικώς είμαι καλότυχος άνθρωπος, θα το ξεχάσω κάποια στιγμή. Το ταξίδι στη Νέα Ζηλανδία που δεν πήγα. Και τα υπόλοιπα πολλά ταξίδια το καθένα για τους δικούς του λόγους.

Τι θέλω από το 2011: να μην ξαναχάσω τη βαλίτσα μου. Να αντέξει η βαλίτσα μου τουλάχιστον άλλα τόσα ταξίδια - καίτοι έχω εντοπίσει άξιο αντικαταστάτη. Να συμβαίνει και τίποτα αστείο στο ενδιάμεσο, αρκετός ζόφος ενέσκηψε εντός του 2010. Να σοβαρευτούμε κοινωνικώς και ατομικώς.

Α, μιας και μιλάω για σοβαρότητα και έλλειψη αυτής, πήγα Παλλάς, ναι, κι άλλα πεταμένα λεφτά, Καβάφης, μία μούφα ολκής, μικρής διάρκειας ευτυχώς, απελπισία, απόγνωση, έλλειψη αιδούς πρωτίστως και έμπνευσης δευτερευόντως.

Προς Δ. Π. για τη σκηνοθετική παρέμβαση: πέριξ της Ομονοίας μοιράζουν τουλάχιστον χαρτοπετσέτες. Προς Λ.Π.: κάποτε υπήρξατε αιθέριο κορίτσι με αιθέριες μουσικές. Κάποτε...Προς Παλλάς: έλεος!

Προς πάσα κατεύθυνση: καλή χρονιά ή τουλάχιστον όχι απαίσια, γιατί όχι;