Miss Julie

Αγκίστρι, 2011

Από τους Schaubuehne, όχι Saubine, επειδή έτσι ακούγεται - νομίζουν, δεν ακούγεται έτσι και δε γράφεται έτσι.
Στο Φεστιβάλ Αθηνών, τελευταία στιγμή, λέει, γιατί ακύρωσε το αγαπημένο Ensemble που παραμένει η ωραιότερη παράσταση της ζωής μου, στα θεατρικά τουλάχιστον.
Στο Φεστιβάλ Αθηνών, ομολογώ, είχα καιρό να πάω, τουλάχιστον στο 260 της Πειραιώς, από τότε που είχε φύγει το ξύλινο βραχιόλι στη σκάλα και κατρακυλούσε μανιωδώς και θορυβωδώς κατά πάνω στους ηθοποιούς μέχρι να το αναχαιτίσει ευγενής τις κύριος.
Χτες είχε απ' όλα ο μπαξές: κοσμικές κυρίες, μαϊντανούς της "τέχνης", καλλιτέχνες κανονικούς και πολλούς κοινούς θνητούς.
Η παράσταση ήταν απογειωτική και γι' αυτό και της αφιερώνω μία ανάρτηση, διότι καιρό είχα να εκστασιαστώ με κάτι, ο, τιδήποτε σ' αυτή τη ρημαγμένη πόλη. Του είδους που αν το έκανε κάποιος εδώ, θα τα έκανε μαντάρα. Όχι από σνομπισμό, το λέω γιατί ήρθε η ώρα να γειωθούμε λιγάκι, προκειμένου να μπορέσουμε να απογειωθούμε ξανά.
Από την άλλη, πολλά μικρά συμμαζεμένα, εμπνευσμένα πράγματα. Η αισθητική του νυχτοκάματου που κυριάρχησε και στη μέρα μας υποχωρεί αναγκαστικά, no money no honey, και η ζωή ξανακερδίζει το χαμένο χρόνο με μικρά σταθερά βηματάκια. Σε επίπεδο ατομικό και αυστηρά ιδιωτικό, προς Θεού, η πατρίδα εξακολουθεί να κοιμάται. Και με τη θερινή ραστώνη θυμήθηκα ότι χτες ήτο το θερινό ηλιοστάσιο και φαντάστηκα τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου σα μια ανείπωτη χαρά. Μετά μου πέρασε.
Η Αθήνα δεν έκανε τίποτα για να της αξίζει αυτή η απαξίωση. Σε όποιον δεν αρέσει, ας αποχωρήσει, δε θα κλάψουμε. Σε μας που μας αρέσει, θα μείνουμε εδώ και θα την υπερασπιστούμε.
Διαβάζω τη βιογραφία του Ιόλα, "Αλέξανδρος Ιόλας: η ζωή μου", Νίκος Σταθούλης, από την Οδό Πανός, ενδιαφέρον όχι μόνο το οδοιπορικό ενός ξεχωριστού ανθρώπου ή η παραβολή της πτώσης, αλλά και πως ξεκίνησαν ονόματα του κατεστημένου των τελευταίων δεκαετιών. Ο χρόνος δε γιατρεύει τίποτα και δεν απαλείφει τίποτα. Μόνο φανερώνει και καλά κάνει. 
Ακούω αυτή τη στιγμή ένα απαίσιο τρανς (πού το θυμηθήκανε;) τουρλουμπούκι ενός ανεντόπιστου γείτονος, διότι, αν τον είχα εντοπίσει, αχ, αν...
Κατά τα λοιπά, ακούω κάτι Έλληνες που κάνανε αίσθηση και ομολογώ ότι μου αρέσουν:
Μαριέττα Φαφούτη, εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=48ENX0PmmRs
Keep Shelly in Athens, εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=vZLhA5X23Z8

Με τη νίκη!

Μια θάλασσα γαλάζια

Λοιπόν, η Μπέσυ είναι στο στούντιο με έναν κύριο, τον dj Kon cept, και ετοιμάζει remix, as we speak.
Επειδή καλοκαίρι έφτασε και τα ταξίδια θα (έπρεπε να) αφορούν μια θάλασσα γαλάζια, αφιερωμένο στη φίλη που μου το θύμισε, στην αρχική του εκτέλεση:

Μια θάλασσα γαλάζια, ερμηνεία Μπέσυ Αργυράκη, Στίχοι Τάσος Καρνάτσος, Μουσική Νίκος Ιγνατιάδης.

Enjoy!

Τα Κύθηρα

τα βρήκα μια φορά σε πείσμα του τραγουδιού. Μια φορά, πάνε χρόνια, ό, τι είχα κάνει Ολυμπιακούς, και πήγα να βρω τα Κύθηρα και χάλασε το βαπορίδιο από τη Νεάπολη και μπήκα σε λίστα αναμονής στη θρυλική Ολυμπιακή για να γυρίσω να κάνω Παραολυμπιακούς - πρόλαβα, μη σκάσετε από αγωνία, δεν έγιναν; Έγιναν. Ε, πρόλαβα, αυτό λέω.

Στα Κύθηρα έχει κάτι μικρά κίτρινα λουλουδάκια που λένε πως ζούν για πάντα, τα λένε δε sempre viva. Αυτά ναι, είναι sempre viva, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει τίποτα που ζει για πάντα. Άλλο από την επιθυμία ατόφια.

Το πρώτο πράγμα που αντικρύζεις καθώς πλησιάζει το καράβι στο νησί είναι ένα ναυάγιο. Σημειολογία αδυσώπητη. Κι όμως, τα Κύθηρα δεν ανοίγουν πληγές. Στα Κύθηρα βρίσκεις τον τρόπο σου να ζεις μονοιασμένα με τις πληγές σου.

Στην Ελεγεία είχα γράψει ότι οι πληγές δεν κλείνουν, αλλά είναι σε μέρη που σπάνια ακουμπάς πια και γι' αυτό δεν πονάνε. Τώρα λέω πως και να τις ακουμπήσεις δεν έγινε και τίποτα, έχοντας πλέον και την πικρή πλην διδακτική εμπειρία που υπαγορεύει ότι οι πληγές γίνονται ουλές, δηλαδή δε γιατρεύονται μεν τελείως, αλλά σχεδόν κι αυτό είναι κάτι.

Τα Κύθηρα δεν είναι νησί κάποιου έρωτα. Είναι το no man's land του έρωτα: κανένας έρωτας δε διεκδικεί το νησί.

Που να μείνεις: να μείνεις στο ξενοδοχείο Μαργαρίτα. Κάθε δωμάτιο και το όνομα ενός ή μιάς του Δωδεκαθέου. Η οικία του παλαιού αρχαιολόγου Βαλέριου Στάη. Νιώθεις λίγο σα στο σπίτι σου και λίγο σα να κοιτάς από μια κλειδαρότρυπα, pas mal.

Τα Κύθηρα είναι το σκαρφάλωμα στο κάστρο, ένα ερειπωμένο ξωκκλήσι, η ανάγνωση της βιογραφίας του Σεφέρη από το Roderick Beaton (Waiting for the Angel), κάτι σα συμφωνία του μυστικού που έλεγε ο άλλος παλιός (Βενέζης, Αιολική Γη).

Τα Κύθηρα είναι τα κομμάτια που κολλάνε αίφνης, η ιδέα πως ο χρόνος ούτε ευτελίζει, ούτε απαξιώνει, μόνο φανερώνει.

Είναι η υπόσχεση της επιστροφής όταν η ώρα θα είναι σωστή - δεν έχω επιστρέψει ακόμα.

Που να φάτε: Στην ταβέρνα της Φιλιώς με τα σανταλόξυλα που υπνωτίζουν και την αίσθηση ότι σε έχουν αποθέσει βολικά στη χώρα των Λωτοφάγων.

Που να κολυμπήσετε: στο Καλαδί και στο Χαλκό.

Και, κατόπιν ενδελεχούς έρευνας, ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω το δράμα μου: δεν έχω φωτογραφίες, παρά μόνο αυτή:

που δεν είναι δική μου. Μου την είχε δώσει ο φίλος μου ο Σίμος πριν άπειρα χρόνια.

Κι αυτή που είναι δική μου:

Δηλαδή, την ώρα που φεύγω. Άβυσσος...Θα ορκιζόμουν ότι είχα φωτογραφηθεί στα Κύθηρα, who knows. Κατά τα λοιπά, φάε τη σκόνη μου Instragram. Φωτογραφίζω παλιές τυπωμένες φωτογραφίες με το iphone. Θεϊκό καρα-vintage αποτέλεσμα. Το αεροπλανάκι-lego της φωτό βοηθά στη συνολική εντύπωση.

Τραγουδάκι;


Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε, Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος, Μουσική: Γιώργος Κατσαρός, Στίχοι: Ηλίας Λυμπερόπουλος

Ταξίδι στα Κύθηρα, Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας, Στίχοι και Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου

πόσο σ' αγαπώ ή αλλιώς τόσα καλοκαίρια

τιμής ένεκεν. Για μια παραλία, ένα πεύκο και τη χαρά του ημίγυμνου ξαπλωμένου στην άμμο ανθρώπου που με λίγες χαρές συγκρίνεται:
Σταμάτης Κραουνάκης, Πόσο σ' αγαπώ.
Το ξέρω ότι το έχω ξαναπαίξει, αλλά αφού το αγαπώ...
Κι άλλο ένα, με πέτυχε η ζωή σε φάση γενναιοδωρίας:
Τόσα Καλοκαίρια, ερμηνεία: Δάκης, Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική: Μίμης Πλέσσας. Δώστε βάση στο βίντεο και τον ημίθεο Λάκη Κομνηνό. Αν τον ανταμώσετε ποτέ πουθενά, πείτε του, παρακαλώ σας, ότι ποτέ δε θα πάψω να τον αγαπώ.

Έρχεται θέρος, ετοιμάζομαι. Stay tuned. Το ταξίδι ξαναρχίζει. Είστε όλοι καλεσμένοι.

Αγκιστράκι

αφίξεις

κάποτε το ταξίδι τελειώνει απρόσμενα, ή τουλάχιστον κάνεις μία παύση γιατί έχει ομίχλη, λόγω μηχανικής βλάβης, γιατί κάποιος απεργεί, γιατί ίσως έχασες μία πτήση, γιατί το ξυπνητήρι δε χτύπησε ποτέ, γιατί αποφάσισες να πας ή έτυχε να βρεθείς κάπου αλλού, δεν έχει σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι εκτός από την αναχώρηση, υπάρχει και η άφιξη της επιστροφής. Και με αυτό κατά νου, μετά από καιρό, και χωρίς να σχετίζεται με αυτό, μοιράζομαι αυτό που ακούω: 

Κι αυτό που διαβάζω, Jeffrey Eugenides, The Marriage Plot, για τη ζωή που δε συμβαίνει καταπώς σε βολεύει. Έρχεται οσονούπω στα ελληνικά και είδα ότι το ARB έχει και αφιέρωμα στο Jeffrey, θα σπεύσω.

το καλοκαιράκι που θα ξανάρθει κάποια στιγμή

 Και επειδή αυτή είναι η εποχή που θ' αρχίσουν να σκάνε οι νεραντζιές, κανέναν δε θα συγκινήσουν πια, καλά να πάθουν, θα γίνουν γλυκό του κουταλιού, τα νεράντζια των Πατησίων, καλή όρεξη.

to whom it may concern

αυτό:
"So here's to drinks in the dark at the end of my road
And I'm ready to suffer and I'm ready to hope
It's a shot in the dark aimed right at my throat"


How I met your mother, S7E17

επίκαιρα

Τις τρεις αναρτήσεις που προηγούνται τις διαβάζουμε από κάτω προς τα πάνω, αν θέλουμε, αλλιώς όπως θέλουμε.
Αν τις διαβάσετε, δείτε τις αναλογίες, τις ομοιότητες, την ανατριχίλα και κυρίως την τρανή και τρανταχτή απόδειξη ότι η τέχνη καθίσταται περισσότερο αναγκαία από ποτέ - δε σώζει, δίνει φωνή όταν νομίζεις ότι βοάς σε μία έρημο.

Ο Σεφέρης ήταν διπλωμάτης, εκτός από ποιητής. Ψημένος στον πόλεμο. Ψημένος και στην ποίηση.