ΠΟΤΕ ΔΕ ΣΑΣ ΞΕΧΝΩ

ποτέ μου κι ας χωρίσαμε, άλλως πως ο βίος χωρίς διαδίκτυο. Δε φταίω εγώ που ζούμε χώρια - βρήκα ίντερνετ και έπαθα πάριο παροξυσμό!
εδώ και τρεις περίπου εβδομάδες δεν έχω σύνδεση στο σπίτι, στο μεταξύ πηγαίνω, έρχομαι, φωτογραφίζω, ανταλλάσσω ατάκες και δεν έχω πως να τα καταθέσω εδώ.

το ταξίδι από σπίτι σε σπίτι σε φίλους και γνωστούς για ψιχία ίντερνετ στο στερημένο άνθρωπο. τι να πω; Τίποτε άλλο, έχω μαζέψει τις διαδικτυακές δουλειές μου σε μπλοκάκι κι είναι πολλές και θα με πετάξει έξω ο αδερφός μου και θα 'χει και δίκιο και ό, τι έφευγα.

σας αγαπώ, γνωστό αυτό, θα επανέλθω, κι αυτό, πιστέψτε με, δεν είναι υπόσχεση, είναι απειλή.

σα να ξαναμπήκε η άνοιξη

είπε κι άνοιξε έκθαμβη τα χέρια να αγκαλιάσει τις χαρές που προοιωνίζονταν οι ανοίξεις μαζεμένες σε μία καινούργια άνοιξη.
όχι, δε σας καθιστώ κοινωνούς του νέου μυθιστορήματός μου, αστειεύομαι με αφορμή τη σημερινή άνοιξη, και να που έγινε η άνοιξη σαν τα Πατήσια, πόσες ανοίξεις έχω μετρήσει φέτος, μία που πλευριτώθηκα, τότε με τη σαγιονάρα, παλιά, μία ενδιάμεση που δεν την έζησα, γιατί κρεβατώθηκα μετά που πλευριτώθηκα, μία τις προάλλες, που ξαναέβαλα πέδιλο, σιγά που δε θα το 'βαζα και κάνε όσο κρύο θες, με κούρασες, χειμώνα, ξεφορτώσου μας. Κι η τελευταία συνεχίζει, μαζί με την αφρικανική σκόνη που θεώρησε ότι μας έλειψε και ξανάρθε - τα τζάμια μου καθαρίστηκαν πρόσφατα, ω σκόνη, μην πέσεις σε βροχή αύριο, εξαφανίσου είπα.
γενικώς φέτος είπαμε, επαναλήψεις. Κύκλοι, κυκλικά κινούμενοι ημείς, σαν Ολυμπιακών Αγώνων σήμα έχουμε γίνει απ' τον πολύ κύκλο. Γνώριμα έργα σε επανάληψη, όρια που διευρύνονται, τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι εντός μας, θυμήσου το ξανά, και "έτσι ξαφνικά, όπως θα μπαίνει ή άνοιξη, εγώ δε θα γυρίσω να κοιτάξω".
Ταξίδι στην Πάτρα άλλη μια φορά, η δεύτερη ζωή μου, στο Ρίο στην πανεπιστημιούπολη και ενίοτε στην πόλη, δυστύχημα στον ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ δρόμο Αίγιο-Ρίο με αυτοκίνητο φυσαρμόνικα και άφθονο αίμα φρεσκότατο: ένα ταξίδι που τελείωσε απότομα, η κυρία δίπλα μου στο λεωφορείο να με ταρακουνάει εν πλήρη υστερίη, κι εγώ να απαντώ τσεχωφικά "ωραία μέρα για ν' αυτοκτονήσει κανείς". Φτιάξτε αυτόν το δρόμο, έλεος, φτιάξτε τον, τον σιχαίνομαι.
Πάτρα και άνοιξη, οι πόλεις που έχουν θάλασσα είναι αλλιώς, δεν το διαπραγματεύομαι, Πάτρα και μαγαζιά ανοικτά - στην Πάτρα τα μαγαζιά κλείνουν το μεσημέρι και τα απογεύματα Δε-Τε, τέλειο μεν, μη πρακτικό δε.
Κι αφού επέστρεψα από την Πάτρα, παραθέτω φωτό άσχετη, με τίτλο δε the good times, έτσι, για να ξορκίσω τους τελευταίους καιρούς που είναι ιδιαζόντως ταλαίπωροι.
Και τραγουδάκι, Κορκολής, Πρωτοψάλτη, η αγάπη που πάει, έλα μου ντε, προφητικά απάντησα στην προηγούμενη ανάρτηση, είναι σαν την ενέργεια, περιφέρεται, μετασχηματίζεται, πηγαινοέρχεται, αλλά είναι πάντα εδώ να μας φυλάει, γιατί έχουμε ανάγκη από φυλαχτά κι από αγάπες, δύσκολα τα πράγματα, που λέει και η Μποφίλιου στο νέο της, επιφυλάσσομαι, νεξτ τάιμ.
Διαβάζω περί αρχαίας τέχνης, γιατί διορθώνω κάτι εργασίες του είδους, και το Σάββατο πήγα στο Μουσείο της Ακρόπολης, πρώτη φορά με τους φοιτητές μου εκεί, και γελάσαμε πολύ, είπαμε πολλά, περπατήσαμε πολύ, ήπιαμε έναν καφέ στο πόδι, γιατί μετά πήγα στους αφούς Κατσιμίχα, και, άσε την επόμενη φορά.
Δεν προλαβαίνω, όποιος όμως προλαβαίνει, ας πάει μια βόλτα στους αγρούς και για μένα, α, ανθίζουν και οι κουτσουπιές, μα τι ζωή, ένα θαύμα!

Roma

όχι η πίτσα, ούτε καν η ομάδα, αλλά η πόλη: η αιώνια πόλη. Στη φωτό ο Αποξυόμενος του Λυσίππου από τη Σικυώνα, ρωμαϊκό αντίγραφο σε μάρμαρο έργου του 4ου αι. π.Χ., Museo Pio Clementino, Musei Vaticani, βλ. παρακάτω.

Εκεί που μία Αννίτα Έκμπεργκ μεγαλούργησε και αποθέωσε το είδος των γυναικών και των ανθρώπων. Η φωτό από τη Φοντάνα ντι Τρέβι, νύχτα με φωτογραφική χάλια συν "αυτόματη διόρθωση" από το πρόγραμμα επεξεργασίας φωτογραφιών και ιδού το ποιητικόν κοκκώδες αποτέλεσμα (κοίταξα τον Τριανταφυλλίδη για να βεβαιωθώ, νομίζω "κοκκιώδης" θα ακουγόταν καλύτερα, εν πάση περιπτώσει, δικά μου ζόρια αυτά, ας τα λύσω μόνη μου.

Ρώμη: εκεί που είχα πάει το σωτήριον έτος 1994 και τώρα, χρόνια μετά. Τι μ' έχει πιάσει φέτος και επισκέπτομαι ξανά τόπους; Έλα μου ντε. Προκύπτει, ας πούμε. Να επισκέπτομαι τόπους που έχω ξαναεπισκεφθεί τώρα που δε με προσκάλεσαν, άβυσσος λέμε!

Ρώμη: 2 ώρες και κάτι ψιλά από την Αθήνα το Φιουμιτσίνο, το στρώσανε λιγάκι στο πέρας των ετών, διότι μην κοιτάς που τη Ρώμη απ΄ το 1994, το αεροδρόμιο και το σιδηροδρομικό σταθμό της ουκ ολίγες φορές ετίμησα έκτοτε και εξετίμησα δεόντως τις όποιες βελτιωτικές αλλαγές προέκυψαν στο μεταξύ. Σύνδεση με την πόλη: το τρένο, εύκολο είναι να το 'βρεις, ταξί, shuttle bus με ορισμένα ξενοδοχεία και...

Πού να μείνεις: στο κέντρο, άσε τα παραέξω για κανέναν άλλον. Ρώμη ίσον κέντρο, ίσον περπατώ εις το δάσος ανεξαρτήτως λύκου, κοινώς περπατώ κι όσο αντέξω, κι όταν αποκάμω κάθομαι σε κανά καφέ, άπειρα έχει εξάλλου ή σε καμιά τρατορία, εξίσου άπειρες - τώρα λογικά αυτό άτοπο, ιτ πάει να πει "εξίσου άπειρες", αλλά και τι έγινε; Η λογική δε μας πήγε πολύ μακριά. Σίγουρα όχι ως το άπειρο.

Πού να φας και που να πιεις: όπου βρεις, παντού, Ρώμη ίσον ΚΑΙ φαΐ, απλώς όχι μόνο.
Πού να ψωνίσεις: όπου σε εξυπηρετεί. Για όλα τα βαλάντια. Φίλη φιλτάτη έβαλε στο μάτι καπελάκι Hermes 470 ευρώ, μετά άλλαξε γνώμη...

Πού να περπατήσεις: Βατικανό. Πήγαινε να δεις τα μουσεία. Σωστά το διάβασες, δεν είναι ΤΟ μουσείο του Βατικανού, είναι πολλά, είναι δαιδαλώδη, είναι σα Νταν Μπράουν κάπως και είναι ότι θα περπατήσεις όσο δε φαντάζεσαι για να φτάσεις στα μουσεία και για να τα δεις και για να αποχωρήσεις. Απέναντι όμως, ντουγρού σα να λέμε, βρίσκεται η Πιάτσα ντελ Πόπολο, περνάς μια γέφυρα και τσουπ, περνώντας στο μεταξύ την αντίστοιχη Ερμού με πολλά και ορισμένα λίαν ενδιαφέροντα καταστήματα. Εκεί πάνω στην Πιάτσα, φάε, μπορείς, και πιες κι ένα αφρώδες, σου επιτρέπω. Ιταλία: η χώρα όπου τα αφρώδη έχουν τη σωστή τιμή, δηλ. σχεδόν τζάμπα. Προς πάσα κάβα της επικράτειας: κάντε κάτι, έρχεται λιτότητα.

Να περπατήσεις και στην Πιάτσα ντ' Εσπάνια, αν την πετύχεις άνοιξη με τα λουλουδάκια της, μια όαση, και στην Πιάτσα Ναβόνα με τα συντριβάνια της, και στη Φοντάνα να πας, αν θες μη ρίξεις νόμισμα, έριξε για όλους μας η "Αναστασία" - οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται το σίριαλ που συντάραξε τις μετεφηβικές ζωές μας, λέμε τώρα, οι νεότεροι δεν έχασαν και τίποτα, εδώ που τα λέμε.

Να περπατήσεις κατά μήκος του ποταμού, του Τίβερη εννοώ, μη μπερδευτείς, όλα τα ευρωπαϊκά ποτάμια μοιάζουν - πλην του Κηφισού φυσικά, αυτός δε μοιάζει, μπάζει, συγκεκριμένα εμπαζώθη νωρίς, για να παραφράσω Χρόνη Μίσσιο. Και να περάσεις απέναντι, να πας στο Τραστέβερε, ή Τρανσβέστερε, όπως αποφάσισα να το λέω άνευ λόγου, είναι που μου άρεσε η Στρέλλα, κατάλαβες... Καλό ήταν, συμπαθητικό, χαριτωμένο, δεν έκοψα καμία φλέβα, καθόσον γνωρίζω είναι όλες επάνω μου και σας χαιρετούν.

Και γενικώς, να περπατάς κι άμα χαθείς λιγάκι, έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα, καλοί άνθρωποι είναι, όχι ιδιαίτερα αξιόπιστοι άμα σου πουν πήγαινε από δω ή από κει, αλλά αφενός η ζωή είναι περίπατος, αφετέρου είναι μικρό, το είπαμε, το ιστορικό κέντρο της Ρώμης, ξεσκούριασε λιγάκι, δε βλάπτει.

Τέλος, άσχετο με τη Ρώμη, το ξέρω, αλλά τι να κάνω, τώρα μου 'ρθε, τώρα το γράφω, καραδοκεί η λήθη και δεν έχω χειρότερο:
"ότι δεν είναι η αγάπη που χάνεται αλλά η στιγμή, και ότι ο ηττημένος καταδικάζεται να την ξαναζήσει για πάντα"
Τι 'ν' τούτο; Η χαρά της διδασκαλίας. Δημοσιεύεται κατόπιν αδείας της φοιτήτριας Άννας, από την εργασία εξαμήνου πάνω στην ταινία 2046, και την ευχαριστώ, επίκαιρο, γιατί έτσι κι αλλιώς η αγάπη δε χάνεται, αλίμονό μας, εδώ θα 'μασταν να βολτάρουμε στας Ευρώπας; Όχι, θα κλαίγαμε, αλλά δεν κλαίμε, γιατί η αγάπη είναι πανταχού παρούσα και τις ζωές μας πληρούσα, όσο για τη στιγμή, φευ, εξ ου και το νόημα της ευκαιρίας, ευ άπαξ κι από κει και πέρα, "πέρασ' ο καιρός", όπως έγραφα δύο αναρτήσεις πριν κι ο καθένας μας πορεύεται με τις επιλογές του και κυρίως τις καταδικές του πληγές. Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά που θεωρεί την ιδέα της μίας και μοναδικής ευκαιρίας κουραφέξαλα, εγώ τι να πω, η επιλογή δική σας. Η πρώτη άποψη με αντιπροσωπεύει, η δεύτερη με εξυπηρετεί: απ' την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω; Σύμπαν, μίλα μου. Α, ξέχασα, έχεις κι άλλες ασχολίες, σόρι κιόλας. 


Ακούω Impossible, Daniel Merriweather, ε, όχι και τίποτα ακατόρθωτο, μικρό μου αγόρι, αλλά θα μου πεις κι εμένα αν με λέγανε Merriweather ευοίωνα θα τραγούδαγα. Τι δε θα τραγούδαγα, που τραγούδησα εσχάτως; Under Pressure, Queen and David Bowie, γιατί πιέστηκα εσχάτως με τα ακαδημαϊκά μου, και γιατί το νόημα είναι "all you need is love" που μάλλον θα το 'χετε ψυλλιαστεί ότι το πρεσβεύω χωρίς φιοριτούρες και λοιπά κορδελάκια -καίτοι έχω αδυναμία στα κορδελάκια, ομολογώ. Κι αν σας θυμίσει Ice Ice Baby, Vanilla Ice, ξέρουμε εμείς που ξεπατωθήκαμε ως έφηβοι, εσείς που δεν είχατε ακόμη γεννηθεί, καλά να πάθετε να μην ξέρετε, τι δηλ. μόνο πλεονεκτήματα θα έχει η μαρμαίρουσα νιότη σας; Χα - κάγχασα...


Διάβασα το Γυρισμό, Β. Χίσλοπ, ένα "Νησί" στην Ισπανία, ίδια υπόθεση, ίδια εξέλιξη, άλλοι τόποι, άλλο ιστορικό υπόβαθρο. Αυτή τη λύσσα, βρήκα μία επιτυχή φόρμουλα και της αλλάζω τα πριτσίνια με πριτσινόκλειδο (έμαθα προσφάτως τι είναι και θα 'σκαγα αν δεν το 'γραφα, αλλά περισσότερα προσεχώς), δεν την καταλαβαίνω. Διάβασα όμως άλλη μια φορά το Σχοινοβάτη του Ζαν Ζενέ, σα να με παρηγορεί αυτός ο εξόχως ανισόρροπος άνθρωπος σε καιρούς χαλεπούς:


"Μα που βρίσκεται η πληγή σου; Αναρωτιέμαι που φωλιάζει, που κρύβεται η μυστική πληγή όπου τρέχει καθένας μας να βρει καταφύγιο όταν προσβάλλουν την περηφάνια του, όταν τον πληγώνουν"
και
"Να ξέρεις πάντα ποιον κατατροπώνεις"


Κι επειδή πολύ το βάρυνα σήμερα, και έχω καιρό να σας καθοδηγήσω ενδυματολογικώς, επόμενη ανάρτηση τι φοράω το Πάσχα που ήρθε νωρίς, ενώ εμείς του είχαμε καταστήσει σαφές ότι έπρεπε να έρθει το Μάη, ως όφειλε. 


Ε, και με τόση αγάπη που κόσμησε τη σημερινή μου ανάρτηση, δε μπορώ παρά να κλείσω με το εξής:
http://www.youtube.com/watch?v=59rrrZi9j1E, από τους Απαράδεκτους φυσικά, στο 0:36 ακριβώς.

ταξίδι προς τα μέσα

κοινώς και με αφορμή ανακοινώσεις μέτρων, φαεινές ιδέες Γερμανών αναγνωστών, και κυρίως αντιδράσεις ημών, λέω να συγκεντρωθούμε λιγάκι.
Προηγείται ένα ποτ-πουρί πρωτοσέλιδων χθεσινών. Εγώ δεν είδα τηλεόραση την Τετάρτη, χθες όμως πήγα στην Πάτρα για το πρώτο μάθημα του εαρινού. Και καθ' οδόν τα έμαθα όλα από το ραδιόφωνο. Άκουσα και τα πρωτοσέλιδα και σκέφτηκα να τα καταθέσω εδώ.
Σήμερα έμαθα και κάτι άλλο: το βίντεο της Τζούλιας. Και ψάχνοντας τα χθεσινά πρωτοσέλιδα που όλα σχεδόν αναφέρονται στο οικονομικόν, είδα και το πρωτοσέλιδο της Espresso που φυσικά αναφερόταν στο βίντεο.
Γι' αυτό λέω, αν είναι να βγει κάτι καλό απ' το ζόρι που έρχεται, έρχεται, έρχεται, αυτό θα είναι να μαζευτούμε γενικώς. Να μαζέψουμε τα οικονομικά μας, να μαζέψουμε τη δηθενιά μας, να μαζέψουμε τα "ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" που είπαμε και σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους, να μαζέψουμε τα μυαλά μας που πήραν αέρα, να μαζέψουμε τις διαθέσεις μας που έγιναν αρπακτικές, να συγκεντρωθούμε στα καθ' ημάς, να "σηκωθούμε λίγο ψηλότερα", όπως θα έλεγε ο ποιητής, παρεμπιπτόντως, αναζητώ έναν ποιητή να εκφράσει καταστάσεις σήμερα και δε μπορώ να τον βρω. Και προπάντων να αναλάβει ο καθένας την ευθύνη του, την ολοδική του ευθύνη, γιατί δε μπορεί πάντα να φταίνε οι άλλοι, το κράτος, η κυβέρνηση, οι λήσταρχοι, η ΕΕ, οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι και οι Αβορίγινες.

Χωρίς να θέλω να πολιτικολογήσω και χωρίς να θέλω να φέρω το ζόφο στο ιστολόγιό μου, το ζόφο τον σιχαίνομαι, τη μιζέρια, να δεις, έτσι το καταθέτω το χθεσινό και προχθεσινό, ως ιστορική μαρτυρία λιγότερο και ως έργο τέχνης, σουρεαλιστικό το δίχως άλλο, περισσότερο.

Κατά τα λοιπά, εξακολουθούμε να ταξιδεύουμε. Οσονούπω.
Διαβάζω, λοιπόν, τα πρωτοσέλιδα, και μαζί τα Κείμενα για την Τέχνη του Δημοσθένη Κοκκινίδη, έτσι για να ξελαμπικάρει λιγάκι το κεφάλι μου και στέκομαι στις απόψεις του περί διδασκαλίας και δασκάλων της τέχνης στο πανεπιστήμιο.
Ακούω Στερεότυπα, Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Χρυσόστομος Μουράτογλου Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη. 

Λένα Πλάτωνος

γιατί έχουμε ξαναπεί ότι η μουσική είναι μεγάλο ταξίδι για μεγάλα παιδιά. Για τη Λιλιπούπολη. Γιατί έχω συνάχι και είμαι γκρινιάρα. Γιατί έξω βρέχει και μετά δε βρέχει και μετά ξαναβρέχει και μου θυμίζει κάτι που έγραψα μια μέρα που λέει για μια μέρα που θα έχει πέσει όλη η βροχή του κόσμου, και μετά; και μετά; Μια άλλη φορά...Γιατί η Λένα Πλάτωνος υπήρξε μοναχικό κορίτσι κι η διάθεσή μου είναι κάπως έτσι απόγευμα Σαββάτου. Για το παρακάτω. Και το παρακάτω προέκυψε γιατί βλέπω πολλή ερημιά γύρω μου, γιατί είστε μόνοι;

Θα 'ρθεις

Στίχοι: Λένα Πλάτωνος
Μουσική: Λένα Πλάτωνος
Πρώτη εκτέλεση: Σαββίνα Γιαννάτου

Έριξε χιόνι
και η μυτούλα μου παγώνει
στα παράθυρα.

Πότε θα`ρθεις; θα`ρθεις; θα`ρθεις;

Σκούρο σεντόνι
κι η εκπομπούλα μου γεμίζει
παράσιτα.

Πότε θα`ρθεις; θα`ρθεις; θα`ρθεις;
Καθηλωμένη ανεξήγητα
δεν μπορώ ούτε να πάρω το αυτοκίνητο
για να σε ψάξω.

Πάω ν`αλλάξω
να ντυθώ μπαλαρίνα
να μπω σ`εκείνο το κουτί
για να χορέψω όταν θα`ρθεις
και του βάλεις μουσική.

Γιατί θα`ρθεις.
Δε μπορεί...
θα`ρθεις.


Ακούω φυσικά Λιλιπούπολη που τη θυμήθηκα εξ αφορμής ανιψιού Γρηγόρη, Το ροζ χρώμα (1980) Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή Μουσική: Λένα Πλάτωνος Πρώτη εκτέλεση: Λένα Πλάτωνος  
Διαβάζω στίχους της Λένας Πλάτωνος.

άνοιξη ή άνοιξε πόρτα;

Επειδή Κυρίες και Κύριοι εκείνο που μας προσάπτουνε τα χελιδόνια η Άνοιξη που δε φέραμε είναι ακριβώς η αγνότητά μας, κάπως έτσι το είπε ο ποιητής (Οδ. Ελύτης) στη Μαρία Νεφέλη, κάπως έτσι μου 'ρχεται καμιά φορά. Ας κάνει κάτι και κανάς άλλος πια!

Άνοιξη, σα να μπήκε δηλαδή σήμερα, αλλά σιγά που μπήκε, πάλι θα ανοίξουν οι κρουνοί του θεούλη και θα ξαναβάλουμε γαλότσες, αδελφές μου - παρεμπιπτόντως, αδελφές μου, μην παρασύρεσθε: η γαλότσα εξυπηρετεί αυστηρά και μόνο όταν βρέχει. Όταν δε βρέχει, δε φοράμε γαλότσα, end of story. Σήμερα φόρεσα σαγιονάρα, η πρώτη σαγιονάρα του 2010 σε ελληνικό έδαφος, μεγαλεία...

Άνοιξη. Δηλαδή, εγώ τώρα δε θα αρχίζω πάλι να λέω για νεραντζιές και άνθη κομματιαστικά. Όχι, αυτά τα είπαμε πέρυσι, άρα έχουν ειπωθεί. Θα πω άλλα. Πως με μία ανεπαίσθητη αλλαγή του καιρού αλλάζουν οι διαθέσεις των ανθρώπων. Συνεπώς και της πόλης τους. Η Αθήνα απόψε έχει κάτι από άνοιξη, οι Αθηναίοι επίσης. Ανοιχτά αμάξια, ανοιχτά σπίτια, ανοιχτές καρδιές; Μπα, μην τα παραλέμε.

Σκέφτομαι πως καμιά φορά νομίζεις ότι τα έχεις όλα, αυτό το βλέμμα θριάμβου. Τη στιγμή δε, σε ανύποπτο χρόνο, που αντικαθίσταται απ' το βλέμμα της συντριβής, εκεί στην αφέλειά του φανερώνεται ο άνθρωπος. Η άνοιξη μπορεί να σε κάνει να νομίσεις ότι τα έχεις όλα. Μπορεί να μη φταίει η άνοιξη βέβαια. Ας πούμε, να είναι τέτοια η συγκυρία και να τύχει και η άνοιξη. Άνθρωπος είσαι.

Το ερώτημα εσχάτως είναι τι με αφορά. Ας το σκεφτούμε, τι μας αφορά; Κι ό,τι τελικά μας αφορά, αυτό να κρατήσουμε. Τα λοιπά περιττά.

Και αφού το έγραψα αυτό κάτι μεσολάβησε που με έκανε να θυμηθώ εκείνο το παλαιό που είχα  γράψει στην "Ελεγεία", τότε παλαιά, ότι "ο κόσμος δεν είναι μικρός, είναι απλώς κυκλικά κινούμενος γι' αυτό πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον". Όμορφα πράγματα, έτσι να συνεχίσουμε, χωρίς να σκοντάφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον - ξέρετε εσείς.

Καλό σας βράδυ.

Ακούω Πέρασ' ο καιρός, Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, ερμηνεία Γιώργος Μαρίνος. Ίσως και να το ξανάκουσα από δω, ίσως και όχι, πέρασε καιρός σε τούτο το ιστολόγιο και ενδεχομένως επαναλαμβάνομαι. Δεν πειράζει, μήτηρ μαθήσεως γαρ. "μ' όλες τις φωνές, ποτέ δεν έμαθα τι σ' έκανε να κλαις", τι λες τώρα; και σκέφτομαι, "μια κούκλα στα σκαλοπάτια" ή "τρενάκι που δεν πρόκειται να φύγει"; Ας κάνει κάποιος τη διανομή για πάρτη μου, παρακαλώ.

Διαβάζω κάτι άσχετα και άκυρα καμιά φορά, έτσι για να λαχταράω τα αναγνώσματα που με αφορούν ακόμα πιο πολύ. Και τώρα μου 'ρθε και το Νύχτα σπαρμένη μάγια, ας ξαναχειμωνιάσει, δε με βλέπω καλά, είναι νωρίς ακόμη, μ' ακούς; που θα 'λεγε κι ο ποιητής (μην παρασύρεσθε, το σ' αγαπάω μ' ακούς το 'πε κι ο Σαλαμπάσης, Στίχοι: Θεόδωρος Άγγελος Μουσική: Νίκος Μπαξεβάνης), για να ξεμυαλισθώ με την απάτη ότι έρχεται το καλοκαίρι. Δεν έρχεται, έχει άλλες δουλειές, όπως κι εγώ. Καλή διασκέδαση με το άσμα, χαλάλι σας!

Τελευταίο, ορκίζομαι, εαυτέ μου φυτό, τελευταίο και επιστρέφω στ' άρματα, στ' άρματα, εμπρός στον αγώνα, όχι στο γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί, παρά στο στυλό, το λάπτοπ, τον εκτυπωτή. Α, το θυμήθηκα: είδα Αμπιγιέρ, λατρεύω Στέργιογλου, σας το 'χω ξαναπεί; Λατρεύω, λέμε. Κωνσταντίνου, ναι. Βασιλιάς Ληρ όλα τα λεφτά. Τρελή φυσιογνωμία. Έχω κάτι ενστάσεις τύπου σκηνοθετικού, αλλά μέχρι να με καλέσουν να αναλάβω το Εθνικό, λέω να τις κρατήσω για τον εαυτό μου.

Ο ομφαλός της γης...

...και άλλες περιπέτειες ταξιδιωτικού πάντα τύπου, άλλως πως Δελφοί, κυρίες και κύριοι. Σωτήριον έτος 2010, περί τα εννέα χρόνια αργότερα, Θεέ μου, πώς πέρασαν τόσα χρόνια, σε ένα εκδρομικό πούλμαν, τότε με την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών φοιτήτρια, τώρα με το ΑΠΚυ καθηγήτρια και δικούς μου φοιτητές. Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στα παιδιά της ΑΣΚΣΑ, που εκδράμαμε δεξά κι αριστερά την περίοδο 2001-2002.

Το δελφικό τοπίο είναι λατρεμένο και δεν περιμένει εμένα να το λατρέψω. Αλλά εγώ το λατρεύω έτσι κι αλλιώς. Και καθ' οδόν, η ακρόπολη του Ορχομενού, μη με κοιτάς εμένα απειλητικά χρυσή μου βουνοκορφή σε ανέβηκα κάποτε και περπατούσα στα ριζά όλο χαρά και χάρη, take that!

Και άλλα τινά, όπως η σκέψη ότι κάπου μέσα μου κατοικεί μία ανεπίδοτη συγγνώμη, θα μου πεις από την άλλη δικιά μου είναι, άμα γουστάρω την επιδίδω κιόλας...Εν πάση περιπτώσει, στους Δελφούς επέστρεψα μετά από χρόνια με αφορμή ένα συνέδριο, στο δελφικό τοπίο μίλησα για την ιδέα του τοπίου με αφορμή το μύθο της Αρκαδίας, τρέχα γύρευε.

Οι Δελφοί είναι το ιερό βεβαίως του Απόλλωνος και από την κάτω πλευρά του δρόμου της Αθηνάς, ναι αυτό το μισό στρογγυλό κτηριάκι που αντικρύζετε και έχετε αντικρύσει πολλάκις σε γραμματόσημα και αφίσες του ΕΟΤ, αυτό. Ήταν μαντείο περίλαμπρο, πήγαινε κόσμος και ντουνιάς μια φορά κι έναν καιρό, μας τα μαρτυρά ο Ηρόδοτος ο καλός μου, αργότερα το ήλεγξαν και οι Αιτωλοί τα χρυσά μου, στήσανε και τρόπαιο άμα τη αναχαιτίσει των Γαλατών, αμέ, τώρα είναι κλειστός ο αρχαιολογικός χώρος από το πολυγωνικό τείχος του ναού και πάνω ένεκα σεισμικών δονήσεων και τρελών κατολισθήσεων.

Είναι και η Κασταλλία μες στην τούρλα του Σαββάτου δεν πρόκαμα να τη δω αυτή τη φορά και για δυνατούς λύτες είναι και το Κορύκειον Άντρον, σπηλιά διόλου κακή καταβουνού, αν είστε της ανάβασης, να πάτε, κατά προτίμηση όχι καταχείμωνο.

Οι Δελφοί αυτή τη φορά ήταν αμυγδαλιές, ομίχλη απ' αυτή που κόβεται σαν καμαμπέρ, Αράχωβα, περαστική μόνο, δε μπόρεσα καλή μου Αράχωβα να σε τιμήσω, σόρι κιόλας. Οι Δελφοί ως χωριό είναι κατά πολύ συμπαθέστερο της Αραχώβης, ας μου επιτραπεί bitte, και προσκολλημένο στην υπέροχη, ανυπέρβλητη δεκαετία του 1970, σε σημείο να περιμένω εναγωνίως το Βόγλη να ροβολάει τις πλαγιές για να μου προσφέρει μύγδαλα, αναφωνώντας στάσου. Δε φάνηκε, μην και τον είδατε πουθενά;

Που να φάτε: όπου βρείτε, δεν έχει το τρελό φαί, εκτός από ένα σούπερ τουριστίκ με φολκλόρ μουσική, λατρέψαμε το φολκλόρ και θυσιάσαμε ώρες ολόκληρες στο βωμό του τον σκεπασμένο με κιλίμια χειροποίητα. Αυτό τώρα που δεν ενθυμούμαι η τάλαινα πως το λένε είναι από την άλλη άκρη του χωριού, δηλ. πρόσεξέ με, το 'χω: περνάς τον αρχαιολογικό χώρο, φτάνεις στο χωριό, περνάς όλο το χωριό, φτάνεις στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο, περνάς το ΕΠΚ, φτάνεις στον επαρχιακό δρόμο, προσεύχεσαι μη σε κόψει κανά διερχόμενο πούλμαν και φτάνεις στο εν λόγω εστιατόριο που είναι τεραστίων, δεν το χάνεις δηλ. και κάθεσαι και τρως υπέροχα και ρίχνεις και κανά χορό. Εγώ ζήτησα παραγγελιά απ' το συνάδελφο Αντώνη το "ούλα χαλάλι σου", άβυσσος η ψυχή του πιωμένου ανθρώπου, τι να λέμε τώρα...

Που να μείνετε: αν δε σας φιλοξενήσουν στο ΕΠΚ, όπως εμάς, που παρεμπιπτόντως εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου που έδωσε ο εγκέλαδος πιστοποίησα ότι είναι και αντισεισμικό, μείνετε στο Βούζα, άκομψο όνομα, στοιχειωδέστατες υποδομές, η καλύτερη θέα έβερ στους Δελφούς.

Αυτά και εις άλλα με υγεία.

Ακούω Του Αιγαίου τα μπλουζ, για το έλα Απόλλωνα έλα, στίχοι-μουσική-ερμηνεία Κ. Μπίγαλης.
Δε διαβάζω η έρμη, διορθώνω -εξετάσεις και παρεμπιπτόντως γράφω καμιά ανάρτηση, για να μην ξεχνιόμαστε...