edo einai to taxidi

επίκαιρα

2011-10-21T13:05:00.001+03:00

Τις τρεις αναρτήσεις που προηγούνται τις διαβάζουμε από κάτω προς τα πάνω, αν θέλουμε, αλλιώς όπως θέλουμε.
Αν τις διαβάσετε, δείτε τις αναλογίες, τις ομοιότητες, την ανατριχίλα και κυρίως την τρανή και τρανταχτή απόδειξη ότι η τέχνη καθίσταται περισσότερο αναγκαία από ποτέ - δε σώζει, δίνει φωνή όταν νομίζεις ότι βοάς σε μία έρημο.

Ο Σεφέρης ήταν διπλωμάτης, εκτός από ποιητής. Ψημένος στον πόλεμο. Ψημένος και στην ποίηση.

2011-10-21T13:03:00.002+03:00

Παλαιά Επίδαυρος, Ιούνιος 2011

Γ´Τὸ ναυάγιο τῆς «Κίχλης»

«Τὸ ξύλο αὐτὸ ποὺ δρόσιζε τὸ μέτωπό μουτὶς ὦρες ποὺ τὸ μεσημέρι πύρωνε τὶς φλέβεςσὲ ξένα χέρια θέλει ἀνθίσει. Πάρ᾿ το, σοῦ τὸ χαρίζω-δές, εἶναι ξύλο λεμονιᾶς...»Ἄκουσα τὴ φωνὴκαθὼς ἐκοίταζα στὴ θάλασσα νὰ ξεχωρίσωἕνα καράβι ποὺ τὸ βούλιαξαν ἐδῶ καὶ χρόνια-τὄ᾿λεγαν «Κίχλη» ἕνα μικρὸ ναυάγιο- τὰ κατάρτια,σπασμένα, κυματίζανε λοξὰ στὸ βάθος, σὰν πλοκάμιαἢ μνήμη ὀνείρων, δείχνοντας τὸ σκαρί τουστόμα θαμπὸ κάποιου μεγάλου κήτους νεκροῦσβησμένο στὸ νερό. Μεγάλη ἀπλώνουνταν γαλήνη.

Κι ἄλλες φωνὲς σιγὰ-σιγὰ μὲ τὴ σειρά τουςἀκολούθησαν- ψίθυροι φτενοὶ καὶ διψασμένοιποὺ βγαίναν ἀπὸ τοῦ ἥλιου τ᾿ ἄλλο μέρος, τὸ σκοτεινό-θἄ ῾λεγες γύρευαν νὰ πιοῦν αἷμα μία στάλα-ἤτανε γνώριμες μὰ δὲν μποροῦσα νὰ τὶς ξεχωρίσω.

Κι ἦρθε ἡ φωνὴ τοῦ γέρου, αὐτὴ τὴν ἔνιωσαπέφτοντας στὴν καρδιὰ τῆς μέραςἥσυχη, σὰν ἀκίνητη:«Κι ἂ μὲ δικάσετε νὰ πιῶ τὸ φαρμάκι, εὐχαριστῶ-τὸ δίκιο σας θἆ ῾ναι τὸ δίκιο μου ποῦ νὰ πηγαίνωγυρίζοντας σὲ ξένους τόπους, ἕνα στρογγυλὸ λιθάρι.Τὸ θάνατο τὸν προτιμῶ-ποιὸς πάει γιὰ τὸ καλύτερο ὁ θεὸς τὸ ξέρει».

Χῶρες τοῦ ἥλιου καὶ δὲν μπορεῖτε ν᾿ ἀντικρίσετε τὸν ἥλιο.Χῶρες τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν μπορεῖτε ν᾿ ἀντικρίσετε τὸνἄνθρωπο.

Τὸ φῶς

Καθὼς περνοῦν τὰ χρόνιαπληθαίνουν οἱ κριτὲς ποὺ σὲ καταδικάζουν-καθὼς περνοῦν τὰ χρόνια καὶ κουβεντιάζεις μὲ λιγότερες φωνές,βλέπεις τὸν ἥλιο μ᾿ ἄλλα μάτια-ξέρεις πὼς ἐκεῖνοι ποὺ ἔμειναν, σὲ γελοῦσαν,τὸ παραμίλημα τῆς σάρκας, ὁ ὄμορφος χορὸςποὺ τελειώνει στὴ γύμνια.

Ὅπως, τὴ νύχτα στρίβοντας στὴν ἔρμη δημοσιά,ἄξαφνα βλέπεις νὰ γυαλίζουν τὰ μάτια ἑνὸς ζώουποὺ ἔφυγαν κιόλας, ἔτσι νιώθεις τὰ μάτια σουτὸν ἥλιο τὸν κοιτᾶς, ἔπειτα χάνεσαι μὲς στὸ σκοτάδι-ὁ δωρικὸς χιτώναςποὺ ἀγγίξανε τὰ δάχτυλά σου καὶ λύγισε σὰν τὰ βουνά,εἶναι ἕνα μάρμαρο στὸ φῶς, μὰ τὸ κεφάλι του εἶναι στὸ σκοτάδι.

Κι αὐτοὺς ποὺ ἀφῆσαν τὴν παλαίστρα γιὰ νὰ πάρουν δοξάριακαὶ χτύπησαν τὸ θεληματικὸ μαραθωνοδρόμοκι ἐκεῖνος εἶδε τὴ σφενδόνη ν᾿ ἀρμενίζει στὸ αἷμαν᾿ ἀδειάζει ὁ κόσμος ὅπως τὸ φεγγάρικαὶ νὰ μαραίνουνται τὰ νικηφόρα περιβόλια-τοὺς βλέπεις μὲς στὸν ἥλιο, πίσω ἀπὸ τὸν ἥλιο.
Καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ κάναν μακροβούτια ἀπ᾿ τὰ μπαστούνιαπηγαίνουν σὰν ἀδράχτια γνέθοντας ἀκόμη,σώματα γυμνὰ βουλιάζοντας μέσα στὸ μαῦρο φῶςμ᾿ ἕνα νόμισμα στὰ δόντια, κολυμπώντας ἀκόμη,καθὼς ὁ ἥλιος ράβει μὲ βελονιὲς μαλαματένιεςπανιὰ καὶ ξύλα ὑγρὰ καὶ χρώματα πελαγίσια-ἀκόμη τώρα κατεβαίνουνε λοξὰπρὸς τὰ χαλίκια τοῦ βυθοῦοἱ ἄσπρες λήκυθοι.

Ἀγγελικὸ καὶ μαῦρο, φῶς,γέλιο τῶν κυμάτων στὶς δημοσιὲς τοῦ πόντου,δακρυσμένο γέλιο,σὲ βλέπει ὁ γέροντας ἱκέτηςπηγαίνοντας νὰ δρασκελίσει τὶς ἀόρατες πλάκεςκαθρεφτισμένο στὸ αἷμα τουποὺ γέννησε τὸν Ἐτεοκλῆ καὶ τὸν Πολυνείκη.Ἀγγελικὴ καὶ μαύρη, μέρα-ἡ γλυφὴ γέψη τῆς γυναίκας ποὺ φαρμακώνει τὸ φυλακισμένοβγαίνει ἀπ᾿ τὸ κύμα δροσερὸ κλωνάρι στολισμένο στάλες.

Τραγούδησε μικρὴ Ἀντιγόνη, τραγούδησε, τραγούδησε...δὲ σοῦ μιλῶ γιὰ περασμένα, μιλῶ γιὰ τὴν ἀγάπηστόλισε τὰ μαλλιά σου μὲ τ᾿ ἀγκάθια τοῦ ἥλιου,σκοτεινὴ κοπέλα-ἡ καρδιὰ τοῦ Σκορπιοῦ βασίλεψε,ὁ τύραννος μέσα ἀπ᾿ τὸν ἄνθρωπο ἔχει φύγει,κι ὅλες οἱ κόρες τοῦ πόντου, Νηρηίδες, Γραῖεςτρέχουν στὰ λαμπυρίσματα τῆς ἀναδυομένηςὅποιος ποτέ του δὲν ἀγάπησε θ᾿ ἀγαπήσει,στὸ φῶς- καὶ εἶσαισ᾿ ἕνα μεγάλο σπίτι μὲ πολλὰ παράθυρα ἀνοιχτὰτρέχοντας ἀπὸ κάμαρα σὲ κάμαρα, δὲν ξέροντας ἀπὸ ποῦ νὰ κοιτάξεις πρῶτα,γιατὶ θὰ φύγουν τὰ πεῦκα καὶ τὰ καθρεφτισμένα βουνὰ καὶ τὸ τιτιβισμάτων πουλιῶνθ᾿ ἀδειάσει ἡ θάλασσα, θρυμματισμένο γυαλί, ἀπὸ βοριὰ καὶ νότοθ᾿ ἀδειάσουν τὰ μάτια σου ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς μέραςπῶς σταματοῦν ξαφνικὰ κι ὅλα μαζὶ τὰ τζιτζίκια.

2011-10-21T13:01:00.003+03:00

Σύμη, Αύγουστος 2011

Β´Ὁ Ἡδονικὸς Ἐλπήνωρ

Τὸν εἶδα χτὲς νὰ σταματᾶ στὴν πόρτακoιτῶ ἀπὸ τὸ παράθυρό μου θἄ᾿τανἑφτὰ περίπου μιὰ γυναίκα ἦταν μαζί του.Εἶχε τὸ φέρσιμο τοῦ Ἐλπήνορα, λίγο πρὶν πέσεινὰ τσακιστεῖ, κι ὅμως δὲν ἦταν μεθυσμένος.Μιλοῦσε πολὺ γρήγορα, κι ἐκείνηκοίταζε ἀφηρημένη πρὸς τοὺς φωνογράφους-τὸν ἔκοβε καμιὰ φορὰ νὰ πεῖ μία φράσηκι ἔπειτα κοίταζε μ᾿ ἀνυπομονησίαἐκεῖ ποὺ τηγανίζουν ψάρια- σὰν τὴ γάτα.Αὐτὸς ψιθύριζε μ᾿ ἕνα ἀποτσίγαρο σβηστὸ στὰ χείλια:- Ἄκουσε ἀκόμη τοῦτο. Στὸ φεγγάριτ᾿ ἀγάλματα λυγίζουν κάποτε σὰν τὸ καλάμιἀνάμεσα σὲ ζωντανοὺς καρποὺς — τ᾿ ἀγάλματα-κι ἡ φλόγα γίνεται δροσερὴ πικροδάφνη,ἡ φλόγα ποὺ καίει τὸν ἄνθρωπο, θέλω νὰ πῶ.- Εἶναι τὸ φῶς... ἴσκιοι τῆς νύχτας...- Ἴσως ἡ νύχτα ποὺ ἄνοιξε, γαλάζιο ρόδι,σκοτεινὸς κόρφος, καὶ σὲ γέμισε ἄστρακόβοντας τὸν καιρό.Κι ὅμως τ᾿ ἀγάλματαλυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τὸν πόθοστὰ δυό, σὰν τὸ ροδάκινο κι ἡ φλόγαγίνεται φίλη μὰ στὰ μέλη κι ἀναφιλητὸκι ἔπειτα φύλλο δροσερὸ ποὺ παίρνει ὁ ἄνεμος-λυγίζουν γίνουνται ἀλαφριὰ μ᾿ ἕνα ἀνθρώπινο βάρος.Δὲν τὸ ξεχνᾶς.

- Τ᾿ ἀγάλματα εἶναι στὸ μουσεῖο.-Ὄχι, σὲ κυνηγοῦν, πῶς δὲν τὸ βλέπεις;θέλω νὰ πῶ μὲ τὰ σπασμένα μέλη τους,μὲ τὴν ἀλλοτινὴ μορφή τους ποὺ δὲ γνώρισεςκι ὅμως τὴν ξέρεις.Ὅπως ὅτανστὰ τελευταῖα τῆς νιότης σου ἀγαπήσειςγυναίκα ποὺ ἔμεινε ὄμορφη, κι ὅλο φοβᾶσαι,καθὼς τὴν κράτησες γυμνὴ τὸ μεσημέρι,τὴ μνήμη ποὺ ξυπνᾶ στὴν ἀγκαλιά σου-φοβᾶσαι τὸ φιλὶ μὴ σὲ προδώσεισ᾿ ἄλλα κρεβάτια περασμένα τώραποὺ ὡστόσο θὰ μποροῦσαν νὰ στοιχειώσουντόσο εὔκολα τόσο εὔκολα καὶ ν᾿ ἀναστήσουνεἴδωλα στὸν καθρέφτη, σώματα ποὺ ἦταν μία φορὰ-τὴν ἡδονή τους.Ὅπως ὅτανγυρίζεις ἀπ᾿ τὰ ξένα καὶ τύχει ν᾿ ἀνοίξειςπαλιὰ κασέλα κλειδωμένη ἀπὸ καιρὸκαὶ βρεῖς κουρέλια ἀπὸ τὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσεςσὲ ὄμορφες ὧρες, σὲ γιορτὲς μὲ φῶταπολύχρωμα, καθρεφτισμένα, ποὺ ὅλο χαμηλώνουνκαὶ μένει μόνο τὸ ἄρωμα τῆς ἀπουσίαςμιᾶς νέας μορφῆς.Ἀλήθεια, τὰ συντρίμμιαδὲν εἶναι ἐκεῖνα- ἐσὺ ῾σαι τὸ ρημάδι-σὲ κυνηγοῦν μὲ μία παράξενη παρθενιὰστὸ σπίτι στὸ γραφεῖο στὶς δεξιώσειςτῶν μεγιστάνων, στὸν ἀνομολόγητο φόβο τοῦ ὕπνου-μιλοῦν γιὰ περιστατικὰ ποὺ θὰ ἤθελες νὰ μὴν ὑπάρχουνἢ νὰ γινόντουσαν χρόνια μετὰ τὸ θάνατό σου,κι αὐτὸ εἶναι δύσκολο γιατί...-Τ᾿ ἀγάλματα εἶναι στὸ μουσεῖο.Καληνύχτα.-... γιατὶ τ᾿ ἀγάλματα δὲν εἶναι πιὰ συντρίμμια,εἴμαστε ἐμεῖς. Τ᾿ ἀγάλματα λυγίζουν ἀλαφριὰ ... καλή-νύχτα.Ἐδῶ χωρίστηκαν. Αὐτὸς ἐπῆρετὴν ἀνηφόρα ποὺ τραβάει κατὰ τὴν Ἄρκτοκι αὐτὴ προχώρεσε πρὸς τὸ πολύφωτο ἀκρογιάλιὅπου τὸ κύμα πνίγεται στὴ βοὴ τοῦ ραδιοφώνου:Τὸ ραδιόφωνο«Πανιὰ στὸ φύσημα τοῦ ἀγέραὁ νοῦς δὲν κράτησε ἄλλο ἀπὸ τὴ μέρα.Ἄρωμα πεύκου καὶ σιγὴεὔκολα θ᾿ ἁπαλύνουν τὴν πληγὴποὺ ἔκαμαν φεύγοντας ὁ ναύτηςἡ σουσουράδα ὁ κοκωβιὸς κι ὁ μυγοχάφτης.

Γυναίκα ποὺ ἔμεινες χωρὶς ἁφή,ἄκουσε τῶν ἀνέμων τὴν ταφή.«Ἄδειασε τὸ χρυσὸ βαρέλιὁ γήλιος ἔγινε κουρέλισὲ μιᾶς μεσόκοπης λαιμὸποὺ βήχει καὶ δὲν ἔχει τελειωμό-τὸ καλοκαίρι ποὺ ταξίδεψε τὴ θλίβειμὲ τὰ μαλάματα στοὺς ὤμους καὶ στὴν ἥβη.Γυναίκα ποὺ ἔχασε τὸ φῶς,ἄκουσε, τραγουδᾶ ὁ τυφλός.»«Σκοτείνιασε- κλεῖσε τὰ τζάμια-κάνε σουραύλια μὲ τὰ χτεσινὰ καλάμια,καὶ μὴν ἀνοίγεις ὅσο κι ἂν χτυποῦν-φωνάζουν μὰ δὲν ἔχουν τί νὰ ποῦν.Πάρε κυκλάμινα, πευκοβελόνες,κρίνα ἀπ᾿ τὴν ἄμμο, κι ἀπ᾿ τὴ θάλασσα ἀνεμῶνεςγυναίκα ποὺ ἔχασες τὸ νοῦ,ἄκου, περνᾶ τὸ ξόδι τοῦ νεροῦ...»

«Ἀθῆναι. Ἀνελίσσονται ραγδαίωςτὰ γεγονότα ποὺ ἤκουσε μὲ δέοςἡ κοινὴ γνώμη. Ὁ κύριος ὑπουργὸςἐδήλωσεν, Δὲν μένει πλέον καιρός...»«... πάρε κυκλάμινα... πεῦκο βελόνες...κρίνα ἀπ᾿ τὴν ἄμμο... πεῦκο βελόνες...γυναίκα. .»«... ὑπερτερεῖ συντριπτικῶς.Ὁ πόλεμος...»

ΨΥΧΑΜΟΙΒΟΣ

(έμφαση δική μου)

2011-10-21T12:55:00.001+03:00

Όσλο, Σεπτέμβρης 2011

Γιῶργος Σεφέρης - Κίχλη

Α´Τὸ σπίτι κοντὰ στὴ θάλασσα

Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μου τὰ πῆραν. Ἔτυχενά᾿ ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πόλεμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶκάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰκάποτε δὲν τὰ βρίσκει- τὸ κυνήγιἦταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια-οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνουνται στὰ καταφύγια.

Μὴ μοῦ μιλᾶς γιὰ τ᾿ ἀηδόνι μήτε γιὰ τὸν κορυδαλλὸμήτε γιὰ τὴ μικρούλα σουσουράδαποὺ γράφει νούμερα στὸ φῶς μὲ τὴν οὐρά της-δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτιαξέρω πὼς ἔχουν τὴ φυλή τους, τίποτε ἄλλο.

Καινούργια στὴν ἀρχή, σὰν τὰ μωρὰποὺ παίζουν στὰ περβόλια μὲ τὰ κρόσσια τοῦ ἥλιου,κεντοῦν παράθροφυλλα χρωματιστὰ καὶ πόρτεςγυαλιστερὲς πάνω στὴ μέρα-ὅταν τελειώσει ὁ ἀρχιτέκτονας ἀλλάζουν,ζαρώνουν ἢ χαμογελοῦν ἢ ἀκόμη πεισματώνουνμ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔμειναν μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔφυγανμ᾿ ἄλλους ποὺ θὰ γυρίζανε ἂν μποροῦσανἢ ποὺ χάθηκαν, τώρα ποὺ ἔγινεὁ κόσμος ἕνα ἀπέραντο ξενοδοχεῖο.

Δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια,θυμᾶμαι τὴ χαρά τους καὶ τὴ λύπη τουςκαμιὰ φορά, σὰ σταματήσω-ἀκόμηκαμιὰ φορά, κοντὰ στὴ θάλασσα, σὲ κάμαρες γυμνὲςμ᾿ ἕνα κρεβάτι σιδερένιο χωρὶς τίποτε δικό μουκοιτάζοντας τὴ βραδινὴν ἀράχνη συλλογιέμαιπὼς κάποιος ἑτοιμάζεται νὰ ῾ρθεῖ, πὼς τὸν στολίζουνμ᾿ ἄσπρα καὶ μαῦρα ροῦχα μὲ πολύχρωμα κοσμήματακαὶ γύρω του μιλοῦν σιγὰ σεβάσμιες δέσποινεςγκρίζα μαλλιὰ καὶ σκοτεινὲς δαντέλες,πὼς ἑτοιμάζεται νὰ ᾿ ρθει νὰ μ᾿ ἀποχαιρετήσει-ἤ, μιὰ γυναίκα ἐλικοβλέφαρη βαθύζωνηγυρίζοντας ἀπὸ λιμάνια μεσημβρινά,Σμύρνη Ρόδο Συρακοῦσες Ἀλεξάντρεια,ἀπὸ κλειστὲς πολιτεῖες σὰν τὰ ζεστὰ παράθυροφυλλα,μὲ ἀρώματα χρυσῶν καρπῶν καὶ βότανα,πὼς ἀνεβαίνει τὰ σκαλιὰ χωρὶς νὰ βλέπειἐκείνους ποὺ κοιμήθηκαν κάτω ἀπ᾿ τὴ σκάλα.

Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις.

yes, it does

2011-10-17T18:24:00.001+03:00

greeceisforlovers.com

εγώ την Αθήνα την αγαπώ, για να μην παρεξηγηθώ. Ωστόσο, εσχάτως Athens καρα-sucks, σόρι κιόλας, αλλά η πολιτική ορθότης - εκτός των άλλων - μας έφτασε στα παρόντα χάλια.

Ο στρατός θα μαζέψει τα σκουπίδια, σου λέει, με ΡΕΟ. Αυτά τα ΡΕΟ, τι κόσμο μάζευαν επί του πρώτου - όσο θυμάμαι - διδάξαντος του είδους των συνδικαλισταράδων, τι σκουπίδια τώρα, μήπως το ΡΕΟ είναι η σύγχρονη άμαξα της Σταχτοπούτας αντιστρόφως, ν' ανέβω άμα είναι να βρω κανά γαλαζοαίματο, βαρέθηκα να ζω ως πτωχή κοινή Ελληνίς θνητή.

Έχει να δώσει ο φετινός χειμώνας στην πόλη, γι' αυτό - και για άλλους λόγους που δε σε αφορούν - θα μείνουμε εδώ στας επάλξεις (είπα "επάλξεις" και θυμήθηκα τας Επάλξεις του Μάτεσι, τη Μητέρα του Σκύλου στην έχω ξαναπροτείνει, άμα δεν τη διάβασες τότε παλιά που όσο να 'ναι μια αλλεγκρία θα την είχες, διάβασέ την τώρα που σε κατέβαλαν αι συνθήκαι.

Α, μιας και είπα "κατέβαλαν", ναι, έτσι το πάω σήμερα, υπάρχει πρόβλημα; Μη σε καταβάλει η νόσος πρόσεχε, διότι κυκλοφορεί ίωση τρελή που σε καθηλώνει στο κρεβατάκι σου να κλαις από τα νεύρα σου βήχοντας και φυσώντας τη μύτη σου ταυτοχρόνως ως η μυξιάρα αδελφή της Μαργαρίτας Γκοτιέ(ς).

Η φωτό ανήκει στους αγαπημένους Greece is for lovers που τώρα έχουν και eshop, σχεδιαστές με χιούμορ και στιλ, τους παρακολουθώ χρόνια τώρα, όχι, δε με πληρώνουν, δε με ξέρουν καν. Εγώ τους ξέρω και τους μοιράζομαι μαζί σας.

Ακούω Β πρόγραμμα, απεργούν γιατί κάτι θέλουν από την ΕΡΤ, να την κλείσουν, να μην την κλείσουν, ξέρω γω, εγώ έχω τηλεόραση, δε βλέπω τηλεόραση, πληρώνω ΕΡΤ φυσικά - δεν είμαι η Μελίνα, είμαι καστανή και κανείς ποτέ δε μου πρότεινε υπουργείο, αλήθεια, ούτε καν τώρα που δεν τα θέλει κανείς, αλλά δεν πήρα χαμπάρι τι έπαθε η ΕΡΤ, με έχουν απορροφήσει τα σκουπίδια τα οποία μεγαλειωδώς ήρθαν να δώσουν τον τόνο σε μία πόλη η οποία, γιατί να κρυβόμαστε; sucks.

Σας εύχομαι ένα υπέροχο απόγευμα (αν θέλετε να είναι εύοσμο έτσι για αντιπερισπασμό, Zara Home σπρέι χώρου με άρωμα σύκο, φτηνό και ποιοτικό, δεν είμαστε για να ξοδευόμαστε).

Όταν μαζευτούν τα σκουπίδια, θα πάω και κανά ταξίδι, μέχρι τότε εδώ, διότι, αν φτάσουν στη γωνία της Δημητρούλας τα στρατά (μια άλλη ιστορία, δεν προλαβαίνω τώρα), θέλω να είμαι εδώ να αγαλλιάσω ως άλλος Τσαρούχης (κι άλλη μία άλλη ιστορία - το ότι είσαι ρόντι δε σημαίνει ότι τα ξέρεις όλα, ξέρεις εσύ), και κατόπιν να πάω να βάλω ένα χεράκι. Ζω για τη στιγμή που θα δω τον εύζωνα με την πλισέ φουστίτσα και το υπόλευκο κολάν να μαζεύει τα απομεινάρια μιας πόλης.

Και τώρα τελειώνει αυτή η ανάρτηση στ' αλήθεια και πανηγυρικά.

Άννινος

2011-09-24T18:44:00.002+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα χωριό, στα όμορφα πλην κακόφημα Γκράβαρα: η Περίστα. Κι εκεί γύρω ήταν ένα ανυπέρβλητα μεγαλειώδες βουνό, ο Άννινος.

Για να μη μακρηγορώ κι επειδή δεν είμαι σε mood για παραμύθι, η Περίστα είναι το χωριό του παππού μου στην ορεινή Ναυπακτία, ο δε Άννινος, ο γρανιτένιος όγκος που αγάπησα απ' όταν θυμάμαι τον εαυτό μου και θα αγαπώ εσαεί.

Φέτος δε το καλοκαίρι τον ανέβηκα κιόλας και έμαθα ότι είναι φτιαγμένος από γρανίτη. Το γρανίτη τον αγαπούσα επίσης πάντα, αλλά δεν ήξερα γιατί. Τώρα έμαθα. Ανάβαση λοιπόν στα 1700 μ., από το χωριό Κόνισκα, απέναντι από την Περίστα, μπροστά στην οποία δεν πιάνει μία, σόρι κιόλας, αλλά στην πλατεία, πού αλλού;, έχει τρελό ταβερνείο κάτω από πλάτανο, με ευγενέστατους ιδιοκτήτες και εξυπηρετικότατα τρισχαριστωμένα τέκνα. Ο ελληνικός 1 ευρώ και κάτι κοψίδια αλησμόνητα. Εκεί έμαθα να εκτελώ σφήκες (και ουχί σφίγγες, θα το ξαναπώ μπας και το εμπεδώσετε, μάλλιασε η γλώσσα μου), οικολόγοι please don't shoot me, με χαρτοπετσέτα. Ήσαν πάνω στο κρέας μου και ήμουν πεινασμένη μετά από οκτάωρο στο βουνό.

Αν θελήσετε να πάτε, να πάτε πρωί, σαφώς να πάτε καλοκαίρι, ο Γιώργος και κάτι άλλοι που είχαν πάει πριν άφησαν κόκκινα βελάκια σε καίρια σημεία, κι όταν φτάσετε στην κατάβαση πια, εκεί που τα σταχοειδή χορταράκια γλιστρούσι, αφεθείτε, κάντε τσουλήθρα, και have the time of your life.

Τα σαντουιτσάκια που προανέφερα στο Πάντα Βρέχει θα σας χρειαστούν κι εδώ. Νερό θα βρείτε στη βρύση πριν την κορυφή. Αν συμπέσετε με τα προβατάκια, αφήστε τα να προπορευτούν. Έμαθα επίσης ότι αν δεν πιουν εκείνη την ώρα, μετά δεν ξαναγυρνάνε. Μη σκάσουν τα προβατάκια εξαιτίας σας, εν αντιθέσει προς άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, δε σας φταίνε σε τίποτα. Έχει πέρδικες, άλλος ένας λόγος να πας καλοκαίρι, γιατί μετά έχει και κυνηγούς, μη σε περάσουν για πτηνό.

Γιατί να πας: για να δεις ότι τα άπειρα χωριά της περιοχής χτίστηκαν με αίμα κυριολεκτικά πάνω στα κακοτράχαλα βουνά και να αναλογιστείς τι εποχές πέρασε ο τόπος, ο έρημος τόπος (οσονούπω και κυριολεκτικά, δες τι θα γίνει σε δύο σ-κ με το κάλεσμα της Αυστραλίας "έλα σε μένα, έλα σε μένα΄") και ότι παρ' όλ' αυτά οι σκληροτράχηλοι άνθρωποι επεβίωσαν και μεγαλούργησαν, εμείς τα μαλθακά όντα, τα αδικημένα που έπεσαν στη λούμπα της ιστορίας οντίδια, δεν ξέρω τι θ' απογίνουμε.

τα απράκια της φωτό είναι τα προβατάκια που πίνανε νερό - μετά πήγαν για φαΐ

Επίσης, για να δεις, όντας στην κορυφή, μία σειρά κορυφών και βουνοσειρών όσο φτάνει το μάτι, και να διαπιστώσεις ότι ναι, τα Γκράβαρα είναι αδιαπέραστος τόπος, παντού βουνά, περίκλειστος, για ανθεκτικές ιδιοσυγκρασίες.

έτσι, για να γελάσουμε λιγάκι: εννοείται ότι ο εξοπλισμός χρησιμοποιήθηκε - από μένα τουλάχιστον - αυστηρά για τις ανάγκες της φωτογράφησης. Όταν ανέβεις στο βουνό, φρόντισε να πάρεις κάποιον να κουβαλά μπουφανάκι, νεράκι, σαντουιτσάκι, φρουτάκι, και κυρίως αντηλιακάκι - ο ήλιος καίει στα υψόμετρα αυτά.

Ενίοτε με πιάνει μία περηφάνεια τύπου τοπικισμού, δε θα σου κρυφτώ. Έπεται συνέχεια στις φυσιολατρικές εξορμήσεις. Τις συστήνω και συνιστώ ανεπιφύλακτα διότι:
α. κάνεις γυμναστική
β. αναπνέεις καθαρό αέρα
γ. είναι σχετικά ανέξοδες
δ. προετοιμάζεσαι για την ώρα που θα πάρεις τα βουνά

Ακούω στο άστυ πια αυτό: Tindersticks, A Night In, καμία σχέση με τα βουνά.
"Αnd I know you 're hurting and I can't be there for you". Για σκέψου: συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά, ανθρώπινο γαρ.

Διαβάζω τα Άπαντα του Μάριου Χάκκα, Καισαριανιώτη par excellence. Άλλη φορά θα σας γράψω και κάτι από Χάκκα.

ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ

2011-09-24T18:12:00.000+03:00

αλλιώς τι να πρωτοθυμηθώ για σένα όμορφο καινούργιο μου χωριό; ή καινούργιο κοσκινάκι μου; και τα δύο, γιατί όχι;

αν πας στην Καισαριανή, να φας: Τσοπανάκος (κοντά στο γήπεδο της Νίαρ Ίστ), Οσονούπω και Ρακάκι (στην πλατεία).

να πιεις: πονεμένη ιστορία. Κάποτε υπήρχε το Μέλι με τη θεϊκή ταράτσα. Τώρα έγινε μπιραρία. Υπάρχει άλλη μία ταράτσα, αλλά από κάποια ώρα και μετά βαράει.

να περπατήσεις: μέσα στο δάσος, μέχρι το δάσος, μέσα στην Πανεπιστημιούπολη και στο Άλσος Συγγρού ως τον Άγιο Χαράλαμπο και το Μέγαρο Μουσικής.

να δεις θερινό, στο δημοτικό κινηματογράφο επίσης κοντά στο γήπεδο.

να πας στη λαϊκή, αν μένεις εδώ, αλλιώς θα έχεις και κοντά στο σπίτι σου, υποθέτω

να πας στο Σκοπευτήριο, για περπάτημα και μνήμη

να πας στη Μονή, βλ. παρακάτω, ανοικτή, αναστηλωμένη και επισκέψιμη ως τις 3 μ.μ. πλην Δευτέρας. Εισιτήριο 2 ευρώ με άκρως επεξηγηματικό ενημερωτικό φυλλάδιο. Λείπει η κάτοψη απ' το φυλλάδιο, Υπ.Πο.Τ. υπόψιν.
Μετά να πας στην καντίνα και παραπάνω στην Καλοπούλα (πηγή). Όλα στον Υμηττό. Να πάρεις λίγο καθαρό αέρα, να δεις και την Αθήνα από ψηλά και να κουνήσεις περίλυπος-η το κεφάλι με το χάλι.

να πας στην Πανεπιστημιούπολη, κι άμα με δεις να τρέχω με ρυθμούς χελώνας, μη με λοιδωρήσεις, βάλε τ' αθλητικά σου κι ακολούθησέ με - εκτός αν είσαι stalker, στην οποία περίπτωση, ευχαριστώ, δε θα πάρω

Ακολουθεί Μονή Καισαριανής.

και η χελώνα - θα τη δεις να τριγυρνά στα πέριξ της Μονής. Εσχάτως εθεάθη μαζί με ριγέ γατάκι.

Ακούω μηχανάκια με κομμένες εξατμίσεις και εξοργίζομαι: enough.

Αλλά, για να μη γκρινιάζω πολύ, ξανα-ακούω κι αυτό που αναφέρει και την Καισαριανή: Μαλαματένια Λόγια, Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος, Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Ερμηνεία που επέλεξα: Παπακωνσταντίνου, Υφαντής, Καλημέρη. Στίχοι εδώ.

Άκρως επίκαιρο, αγαπητοί. "Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια". Ας αναλογιστούμε τι ζήτησε ο καθένας μας και τι πήρε/ παίρνει/ θα πάρει στο βίο του.

Αυτά καθώς επιστρέφω στο ιστολόγιό μου και δηλώνω παρούσα και φυσικά το ταξίδι συνεχίζεται ανεξαρτήτως και πρωτίστως κόντρα στους καιρούς.

Πάντα Βρέχει, αλλιώς νεραϊδότοπος

2011-09-24T17:30:00.001+03:00

Είναι κάποια μέρη που σε συγκλονίζουν. Είναι κάποιοι τόποι που το τοπίο καίτοι απογειωτικό συνιστά το ελάχιστο της εμπειρίας. Είναι κάποιες διαδρομές που τις νιώθεις σαν ευλογία.

Μετά από αγρανάπαυση μηνών και αφού πέρασε στο μεγαλύτερο μέρος του το θαυματουργό ελληνικό καλοκαιράκι που έθρεψε μαγουλάκια και έγιανε πληγές μιας κοινωνίας σε κρίση, αφού η εσωτερική μετανάστευση-επιστροφή στη φύση καλά κρατεί, επιστρέφω στο παρόν ιστολόγιο με ένα από τα ομορφότερα μέρη που αξιώθηκα να βιώσω: το φαράγγι του Κρικελλοπόταμου και τον Καταρράκτη Πάντα Βρέχει στην Ευρυτανία.

Οι φωτό, καίτοι κατ' ανάγκην εκθαμβωτικές, δε μπορούν να αποδώσουν τη χαρά του Πάντα Βρέχει. Είναι τω όντι τόπος για νεράιδες, τόπος απόκοσμης ησυχίας, τόπος φωτοσκιάσεων που θα έκαναν το λατρεμένο Καραβάτζιο να κλάψει, τόπος θάμβους και αγαλλίασης.

Δε μπορώ να πω πολλά, δεν έχει νόημα να επιδοθώ σε λυρισμούς, το βίωμα ισχύει για τον καθένα αλλιώς, τα πρακτικά ακολουθούν ως εξής:

Πως να πας: εμείς από Θέρμο-Προυσό-Πρόδρομο-Καστανιά-Ροσκά. Υπάρχει καλή σήμανση, ο δρόμος ως τον Προυσό άσφαλτος, από κει και πέρα 20 km χωματόδρομος στενός και τραγικός, πολλές και απότομες στροφές, γκρεμίλες και αξεπέραστοι γρανιτένιοι όγκοι, αδιαπραγμάτευτοι συγκεκριμένα. Ή 4X4 ή μηχανή ή πολύ καλό οδηγό και το σταυρό σας. Στο Πάντα Βρέχει θα πας αν το θες πολύ κι αν πας θα ξαναπάς. Περί τις 3 ώρες η διαδρομή που περιγράφω.

Τι χρειάζεσαι: παπούτσια που θα είναι σταθερά σε βρεγμένο και στεγνό έδαφος (έβαλα πλαστικά θαλάσσης, μέσα στο ποτάμι σούπερ, εκτός γλιστρούσε το ποδαράκι στο παπουτσάκι και τσακίστηκα, δεν το συνιστώ, καλύτερα πάνινα).
μαγιό οπωσδήποτε: το φαράγγι ως τον καταρράκτη είναι περί το χιλιόμετρο, σε ορισμένα σημεία αναγκαστικά - έλα που δε θες - μπαίνεις στο νεράκι ως τη μέση τουλάχιστον.
καπέλο, αντηλιακό, νερό θα βρεις στον καταρράκτη, φωτογραφική πήρε ο Γιώργος, ήτο τολμηρός, κατόρθωσε να την κρατήσει στεγνή. Συνιστώ αδιάβροχη της πλάκας. Κινητά, λεφτά κλπ. σαφώς όχι. Αλλαξιά ρούχα, εσώρουχα, παπούτσια για μετά, το ποτάμι είναι κρύο, δηλαδή εξαιρετικά κρύο και ο δρόμος της επιστροφής μακρύς, πρέπει να αλλάξεις.
Σαντουιτσάκια ναι, αγαπημένο με χωριάτικο ψωμί, φέτα, λάδι, ντομάτα και ρίγανη, έτοιμα από το βράδυ να ποτίσει το ψωμί και να γίνει μπουκιά και συχώριο. Μην τα πάρεις μαζί σου, έχει καβούρια, φάτα στο αμάξι.
Μαστ: ντους στον καταρράκτη, ψύχος και άπειρο γέλιο.

Να κάτσεις στο γρανίτη, έχει παντού σκόρπιους τεράστιους βράχους λειασμένους και ζεστούς. Θα ζεσταθεί η έδρα σου μετά την ψυχρολουσία και θα το φχαριστηθείς.
Να κλείσεις τα αυτάκια και να αφεθείς στη μαγεία του απόλυτου.
Κατά τα λοιπά, δες τις φωτό, και μία παράκληση: το Πάντα Βρέχει είναι παραδόξως ανέγγιχτο. Να φερθείς με τον προσήκοντα σεβασμό.

καλό είναι να ξεκινήσεις άγρια χαράματα (6 ή νωρίτερα) ώστε όταν φτάσεις να είσαι σαν τον πρώτο άνθρωπο που ανακάλυψε το θαύμα. Αργότερα πλακώνει κόσμος και γίνεται της Ομονοίας - όχι της θεάς, της πλατείας.

Διαβάζω τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι, οραματιζόμενη το βίο μου ως Ναστάσια Φιλίποβνα και επιθυμώντας διακαώς το state of mind του πρίγκηπα Μίσκιν. Και στα διαλείμματα τα Four Quartets του T.S. Eliot, με αδυναμία ιδιαίτερη στο Little Gidding.

Ακούω τα τζιτζίκια, το ραδιόφωνο στο πατρικό δεν πιάνει τίποτα...

λάθος στάσεις

2011-06-06T18:26:00.000+03:00

Επειδή δεν κατεβαίνεις πάντα εκεί που θες, επειδή και οι λάθος στάσεις στο πρόγραμμα είναι, επειδή κυρίως τον τελευταίο καιρό ΕΔΩ στο κλεινόν άστυ είναι το ταξίδι, θα παραμείνω εδώ να δω τι θα γίνει, από περιέργεια, φιλομάθεια και λίγη συμπάθεια για το είδος του ανθρώπου:

Η μαρκίζα, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.

και λίγη Σαλαμίνα με "μυρωδιά καλοκαιριού απ΄ τις ακτές", εξάλλου εκεί δεν έχει μόνο ψαροταβέρνες, κάποτε έγινε μία ναυμαχία. Τέλος, ναι, καμιά φορά αγανακτώ κι εγώ, αλλά μετά μου περνάει.

Θράκη, αλλιώς η γη του Ορφέα

2011-05-08T13:51:00.000+03:00

Πάρε να 'χεις.

Οι ασκοί του Αιόλου, Roma Due

2011-05-08T13:49:00.000+03:00

έλεγα, λοιπόν, αφελώς για την άνοιξη που τίποτα δεν άνοιξε κλπ. Η άνοιξη άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου, και το κρασί ήταν ξινισμένο, if you know what I mean, αλλά επειδή έτσι κι αλλιώς ο κόσμος κυριολεκτικά φλέγεται, δονείται, μετατοπίζεται, μολύνεται, οι ασκοί έγιναν ασκάκια στη μικροκλίμακα.

Κατά τα λοιπά, τ' είχες, Γιάννη, μ' έβγαλε ο δρόμος για άλλη μια φορά στη Ρώμη, περίπου ένα χρόνο μετά την τελευταία επίσκεψη στην αιωνίως αγαπημένη αιώνια πόλη. Έβρεχε στη Ρώμη αυτή τη φορά, έβρεξε πολύ, βράχηκα πολύ, οι φωτογραφίες μου βγήκανε βρεγμένες, στη Φοντάνα δεν έπεσα ως άλλη Dolce Vittική μορφή, που να βάλεις στράπλες με τόσο κρύο από τη μια, ήταν αδιάβατοι οι δρόμοι ένεκα εθνικής εορτής από την άλλη: 150 χρόνια από την ένωση και την ίδρυση του κράτους τους γιόρτασαν οι γείτονες κι όλα έγιναν τρικολόρε, ακόμη και τα παρτέρια με τα κυκλάμινα, εξαιρετικό.

Τι έκανα στη Ρώμη; Κλασικά: μουσεία, έφαγα, ήπια, τα έκαψα όμως γιατί ξεποδαριάστηκα, κι αυτό να κάνεις κι εσύ, αγαπημένε αναγνώστη: Ρώμη ίσον ξεποδάριασμα, καίτοι αυτή τη φορά έπαιξε και λεωφορείο και μετρό και τρένο και ταξί, δεν έχω παράπονο.

Ίζολα Τιμπερίνα: σιγά το νησί που έλεγε και το αλήστου μνήμης γκράφιτι που είχε κυκλοφορήσει μια φορά κι έναν καιρό με αφορμή μία προσβλητική δήλωση μάλλον για κάποια πρώην του γράφοντος το μήνυμα σε τοίχο της Μήλου. Θέλω να πω ότι πας εσύ τώρα, περνάς τη γέφυρα, σκέπτεσαι μεν "μα καλά, χωράει κοτζάμ νησί στον Τίβερη", αλλά μια προσδοκία νήσου την έχεις, άνθρωπος είσαι, και περνάς λοιπόν, έλεγα, και βλέπεις δυο δέντρα, ένα νοσοκομείο - αντικέ, δε λέω, και κάτι σχολεία που το επισκέπτονται - το νησί, όχι το νοσοκομείο! Μια χαρά. Μετά συνεχίζεις τη ζωή σου.

Έκπληξη: στην Ara Pacis, που είχε μετατραπεί σε Ara Irae, καθώς είχε κόσμο, πολύ στριμωγμένο κόσμο, είχε έκθεση τεραστία Chagal, κι εμείς το Μαρκ τον αγαπάμε και τον απολαύσαμε, καταπληκτική! Το κτήριο τώρα που περιβάλλει το βωμό, Richard Meier, κλασικά, όταν ήμουν μικρή και δεν πολυσκάμπαζα περί αρχιτεκτονικής, ήθελα να μου χτίσει το σπίτι μου, μετά μου πέρασε. Λίγη υπόλευκη πέτρα, αδρώς κατεργασμένη, λίγος βωμός, λίγο γυαλί, πολύ συγκεκριμένα, μια λιμνούλα, ε, αυτά. Αδιάφορο, αν μου επιτρέπεται φυσικά.

Αυτά τα δέντρα τώρα είναι τεράστια και τερατώδη, τράβηξα δε ογδόντα εκατομμύρια φωτό για να τα αποδώσω, αλλά δεν το κατόρθωσα.

la sagrada familia

2011-05-08T13:25:00.002+03:00

αυτή τη φορά η εκκλησία, που δεν τελείωσε, όχι, αλλά άνοιξε και λειτούργησε, έγιναν δηλ. τα καθ' ημάς θυρανοίξια - δεν ξέρω αν το λένε και οι άλλοι έτσι...
έργο του κυρίου Γκαουντί, αυτουνού των modernistas, εμένα δε μ' αρέσει ιδιαίτερα γενικώς, η σαγράδα όμως μου αρέσει ειδικώς, κυρίως γιατί δεν τελειώνει ποτέ. Ποτέ; Χμ...Τις προάλλες που την είδα είχε σαφώς προχωρήσει από το 2001. Λένε ότι θα τελειώσει το 2026. Άρχισε κάποια στιγμή το 19ο. Καλά το πάει ο μάστορας.

Α, ναι. Είναι στη Βαρκελώνη. Εκεί που είχα πάει το 2001 και ξαναπήγα το 2011. Nice! Η Βαρκελώνη είναι ωραία. Είναι δε και δημοφιλής, δεν περιμένεις εμένα να στο πω. Την προηγούμενη φορά είχα μείνει κοντά δυο μήνες. Αυτή τη φορά κοντά δυο μέρες, πως τα φέρνει η ζωή...

Έχει καινούργιο αεροδρόμιο, πλην δεν έχει κάτι της προκοπής να ψωνίσεις, εκτός από παιδικά, εξαιρετικά παιδικά - επίσης, δεν έχει κάτι της προκοπής να φας. Παράκληση προς αεροδρόμια, εξαίρεση το SFO: σκεφτείτε και τον κόσμο που θέλει κάτι ωραίο, φρέσκο και όχι με 1,000,000 θερμίδες, ευχαριστώ. Είχε βέβαια άπειρες κάβες (κρασιά, όχι χώρους, το αφρώδες της Ισπανίας) σε τιμές θεϊκές, αλλά βαριόμουν να κουβαλάω, τι να κάνω.

Που να πας τώρα κι εσύ; Να πας στη Μποκερία, την αγορά φρέσκων προϊόντων, μία πανσπερμία, η χαρά της ζωής σε φρούτα, λαχανικά, κρέατα και χαμόν, αχ αυτά τα χοιρομέρια, αχ...Εκεί παραδίπλα, πέρνα τη Ράμπλα, πας και στην Ερμού, μην το κάνεις θέμα, μπες στα στενοσόκακα του Ελ Ραβάλ, και κάτι θα βρεις, αν μη τι άλλο, άπειρες photo ops.

Αυτή τη φορά πήγα σε μία περιοχή που δεν είχα ξαναπάει. Εκεί που είναι το πανεπιστήμιο, με πράσινο, σπιτάκια με μπουκαμβίλιες, δηλ. δεν τα λες και σπιτάκια, ωραιότατα ήσαν. Θα ανέβαζα και τις παλαιές φωτό μου, αλλά δεν ξέρω που είναι, sad. Οπότε, here's a flower for you.

Μετά γύρισα. Πολύ καλημέρα σας.

Καιρό έχω να σας ενημερώσω για το τι διαβάζω και το τι ακούω κι όσο να 'ναι έναν καημό θα τον έχετε. Λοιπόν, διαβάζω αλληλοδιαδόχως (για να θυμηθούμε τους κλασικούς, Χρύσα Παραδείση, και μ' εβαζε η μάνα να ανακατεύω μίγματα κέικ με την τομάκλα ανά χείρας, αχ μάνα, αχ κέικ - δίαιτα - Χρόνια Πολλά, μαμά!) Το Κοιμητήριο της Πράγας, Ουμπέρτο Έκο, και το Λεμονοδάσος, Κοσμάς Πολίτης, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, τι γυρεύεις τώρα. Διάβασα την Περίπτωση Φίνκλερ και έχω καβάντζα τα Σταφύλια της Οργής. Ό, τι να 'ναι, I know, άλλοι το λένε eclectic. Δύο θετικά: α. σε δουλειά να βρισκόμαστε, β. και κυριότερον, επανήλθε η όρεξη για ανάγνωση λογοτεχνίας που μέσα σ' έναν μακρύ, λίαν δυσοίωνο χειμώνα, είχε παραμεριστεί. Ο χειμώνας πέρασε, κάτι ερασιτεχνικά κρύα σε γκεστ εμφάνιση δεν πτοούν πόδια εξασκημένα στη σαγιονάρα, και ήλθε ορμητική η διάθεση, εκτός των άλλων, και για διάβασμα.

Ακούω διάφορα επίσης, χτες συγκεκριμένα αυτό: Αγκριτζέντο, Γιώργος Νταλάρας ερμηνεύει, Μουσική και Στίχοι του Γιώργου Ζήκα, με ολίγον φοκλόρ στις συνοδευτικές φωτό, έτσι, για να γουστάρουμε.
Και μιας και σε βρήκα, τσάκο κι αυτό: Του κάτω κόσμου τα πουλιά, ξανά Νταλάρας (γιατρέ μου, να το κοιτάξω;), Στίχοι Μάνος Ελευθερίου, Μουσική Σταύρος Κουγιουμτζής.

Πάω να κρεμάσω τις Κυκλάδες στ' αυτιά μου, μπούχτισα τον αστικό μου βίο. Σας φιλώ.

Πάσχα εκ του πάσχω

2011-04-21T19:21:00.000+03:00

έλεγε η Λένα στο Sagrada Familia. Δεν ξέρω αν πάσχετε ετούτη την εποχή, σας εύχομαι να μην, αλλά Πάσχα ίσον όχι μόνο νεραντζιές, πασχαλιές και άλλα χαριτωμένα που περιέγραφα με χαρά πριν καναδυό χρόνια από τούτη τη θέση. Ιδιαίτερα σήμερα, όπως έγραφα το πρωί σε φίλη, είναι μέρα να συλλογιστούμε και να μνημονεύσουμε τους αγαπημένους αποθαμένους, μας προσφέρεται πες μία Νέκυια ολοδικιά μας, να κατέλθουμε να τους δούμε άλλη μια φορά και να τους χαιρετίσουμε, έτσι, τιμής ένεκεν.

Κάποτε με συνεκλόνιζε το Θείον Πάθος, εδώ και καιρό με αφήνουν με την κάτω γνάθο να κρέμεται αμήχανη τα πάθη και τα λάθη των ανθρώπων. Σε μία εποχή που μας πήρε και μας σήκωσε, παλεύει ο καθένας να κρατήσει, πασχίζει εν προκειμένω, τα τιποτένια κεκτημένα του.

Εν πάση περιπτώσει, Πάσχα λοιπόν, ταξίδι εντός και προς τα κάτω, ας ταπεινωθούμε λιγάκι, γιατί ψηλά τον πήραμε τον αμανέ και πάει για παραφωνία.

Ευχές

2011-04-20T07:44:00.001+03:00

Δεν ξέρω αν βοήθησαν ποτέ οι ευχές σε κάτι κι αν με ρωτήσεις, ίσως και να με κούρασαν - μαζί με το έαρ. Αναπόφευκτα όμως, μιας και δεν έμεινε κάτι άλλο παρά οι ευχές, εύχομαι πρώτον να έρθει το καλοκαίρι, δεύτερον Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση, όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας, και τρίτον καλά κρασιά, ξέρεις εσύ.

Επιστολή στην άνοιξη

2011-03-13T16:37:00.000+02:00

Ω, γλυκύ μου έαρ, μικρό βλαμμένο έαρ,

καλώς ήρθες. Θα περίμενε κανείς να μου φέρεις μία συγκίνηση, μια ροπή προς τις νεραντζιές, μια απαντοχή του Πάσχα, μία ανατριχίλα. Όχι, άχρηστο έαρ, μου έφερες ρίγη αρρωστίλας, μία ίωση απαίσια, λίγη αρχή αλλεργίας και μία απίστευτη βαρεμάρα που ξανάρθες και θα ξαναφύγεις κλπ. κλπ.

Ω βλαμμένο έαρ, σήκω και φύγε, να έρθει μία ώρα αρχύτερα το καλοκαίρι, να σιχτιρίζω κατά το δοκούν και χωρίς να με παρεξηγούν οι ρομαντικές φύσεις που κάτι προσδοκούν από την άνοιξη.

Ω πανάχρηστο έαρ, τα άνθη μου ετοιμάζονται να ξεσαλώσουν μετά από έναν σύντομο, thank God, χειμώνα, κι εγώ βαριέμαι να συμμεριστώ τη χλαπαταγή.

Ω πλέον βαρετό έαρ όλων των εποχών, που ήρθες ορμητικά μετά τον παγετό, ούτε ένα χιόνι της προκοπής δε μπόρεσες να επιτρέψεις με την ηλιθιότητα που σε δέρνει.

Ω έαρ, ξεφορτώσου μας και πάρε μαζί και τις προσδοκίες σου, enough is enough. Και ξέρεις κάτι; Κάπου τώρα είναι φθινόπωρο, μη χαίρεσαι, Άνοιξη που ποτέ δεν άνοιξες τίποτα.

Εις το επανιδείν.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

2011-02-21T22:30:00.000+02:00

με αφορμή φωτογραφίες από τον Κούλε, εντός τε και εκτός, Ηράκλειο Κρήτης, Μεγάλη Δευτέρα 2010.

Μια μεγάλη

μία

η θάλασσα έφυγε

γίνε

και σπάσε

όχι όμως για πάντα. Να σκοτώσεις το

να μ' ελευθερώσεις. Να

προστάζω:

χρειάζεστε in your

είχες πει κάποτε ότι

ναι, αλλά εγώ θέλω κάποιον να μου πει

όταν θα γυρίζουμε κουρασμένοι απ' τους δρόμους.

Βαρκάκι σε θάλασσα ταραγμένη

εξάλλου στον έρωτα ουδείς ευφυέστερος του

γιατί σκοπός δεν είναι η επικράτηση του ευφυέστερου. Αλλά ν' ακούσεις μια φορά να σου πει

Λουτράκι, Περαχώρα, Ισθμός, Ακροκόρινθος

2011-02-21T21:54:00.001+02:00

Περαχώρα, φάρος

Ιερό Ήρας Ακραίας, Περαχώρα

Περαχώρα: έχω ξαναγράψει ενδεχομένως για την Περαχώρα. Σα βγεις στον πηγαιμό για το Λουτράκι, πήγαινε, πέρνα το, προσπέρνα το εν προκειμένω, πήγαινε, πήγαινε, πήγαινε κι άλλο, μπορείς και τσουπ! όχι, δεν έφτασες. Πέρνα τον Όσιο Πατάπιο - έχει και εικόνα της Αγίας Υπομονής, βοήθειά μας - και μετά πέρνα και τη Λίμνη Βουλιαγμένης, έτσι κι αλλιώς θα ξαναγυρίσεις, φαΐ, εξαιρετικό στα μεγάλα κέφια σε μια ταβέρνα στη λίμνη μια φορά κι έναν καιρό που συνοδεύτηκε από κεράσια αγορασθέντα στο πλάι του δρόμου καθ' οδόν προς Αθήνα, τι τα θες...

Στην Περαχώρα είχαν χτίσει αρχαίοι τινες κύριοι το Ιερόν της Ήρας Ακραίας και δε θα σας το αναλύσω, βαριέμαι, αλλά θα πω ότι είναι α. εκεί, β. αφύλαχτο, γ. καλτ, καθότι στρώνεις πετσέτα και λιάζεσαι εκεί που κάποιοι κάποτε τελούσαν ολόκαυστες.

Η Περαχώρα έχει ένα βάθος βαθύ, σηκώνει τσουνάμια και σου βρέχει τα υπάρχοντα άμα περνάει κανά καράβι στο βάθος, έχει αχινούς, μια φορά είχε κάτι τσούχτρες (ή μέδουσες, βαρέθηκα να ερίζω) διαφανείς και εντελώς μπλιαχ θα μπορούσα να πω, μια σπηλιά στα δεξιά όπως βγεις κολυμπώντας προς τα μέσα - δεν ξέρω αν με εννοείς, προσπάθησε κι εσύ λιγάκι.

Έχει σκαλιά και έναν φάρο, ο οποίος είναι κλειστός, αλλά άμα το 'χεις να πηδάς το κάγκελο μπαίνεις και στον περίβολο άμα θες - εγώ θέλω, αλλά δεν το 'χω. Έχει προπάντων πολλές φορές εδώ και πολλά πολλά χρόνια, πολλές φορές χαράς, που την έχουν καταστήσει τόπο δηλούντα.

Ακούω Anthony and the Johnsons, Atrocities, πιστή στα προστάγματα των καιρών που είναι ιδιαζόντως atrocious - προειδοποιώ ότι το βίντεο είναι λίγο σκιαχτικό, εγώ δηλαδή κάπως σα να σκιάχτηκα. Ακούστε και το River of Sorrow, του Αντωνάκη κι αυτό.

Ισθμός

next: εκεί λοιπόν που περνάτε τον Ισθμό, σταματήστε και περάστε τον με τα πόδια. Δεν είναι που φεύγεις, όχι, λάθος, δεν είναι που τρίζει λοιπόν και κουνιέται το γεφύρι, είναι που ζαλίζεσαι, χάνεις εντελώς την προοπτική, κάτι παθαίνει ο λαβύρινθος ή και κάποιος άλλος, δε γνωρίζω, αλλά είναι εμπειρία από τις λίγες, να περπατάς να κοιτάς τον ισθμό και να ζαλίζεσαι τραγικά. Κατά τα λοιπά, ο ισθμός είναι μία τεράστια γεωλογική τούρτα με άπειρα στρώματα και αλφαδιασμένο κόψιμο, δε μπορώ να πω. Τον φτιάξανε κάτι Γάλλοι που είχανε, σου λέει, ξεπατικώσει τις μεθόδους από το Σουέζ, εκείνη την εποχή οι Γάλλοι έδιναν ρέστα.

Canal Cruises

Έμαθα δε, δεν ήταν δύσκολο το είδα μπροστά μου εκεί που παρκάραμε για να φάμε στο Λουτράκι, έμαθα ότι υπάρχει βάρκα, πλοιάριο δηλαδή, που κάθε Σάββατο σε πηγαίνει κρουαζιέρα και περνάς μέσα απ' τον ισθμό, θέλω να πάω, το αποφάσισα, μη γίνει κανάς σεισμός μοναχά ενόσω θα διασχίζω τη διώρυγα.

Ξέρω ότι όλο για φαΐ μιλάω, αλλά άνθρωπος είσαι, τόσος ξεπατωμός πέρα-δώθε και τόση ζαλάδα, μπορεί να σε κόψει. Εν τοιαύτη περιπτώσει, έχει κάτι σουβλάκια δίπλα στο ΚΤΕΛ Ισθμού, αρκούντως θελκτικά. Έχει επίσης και περίπτερα με παντόφλες-τσαρούχια από την απέναντι πλευρά, μπήκα στον πειρασμό, αλλά συγκρατήθηκα.

Λουτράκι, λιμάνι

Λουτράκι, προκυμαία

Το Λουτράκι είναι σαν τη Χαλκίδα. Όποιος έχει πάει, με εννοεί. Όποιος όχι, πώς να το εξηγήσω; Ότι κάποτε είχαν γνωρίσει δόξες. Τώρα πάλι έχουν μία γλυκιά παρακμή και μη με λιθοβολήσετε - οι επιθέσεις τείνουν να γίνουν της μόδας σ' αυτή την όμορφη πλην τόσο μα τόσο άτυχη χώρα.

Πού να μείνετε: εγώ στο καζίνο κλαμπ χοτέλ ή όπως το λένε. Καλό ξενοδοχείο με άτεγκτους κανόνες και άθλια κρεβάτια και ανυπέρβλητα ολομάρμαρα μπάνια. Καλό πρωινό, ευγενέστατη ρεσεψιόν, ωραία θέα στη θάλασσα και, αν το 'χετε, δίπλα το καζίνο. Δεν ενθουσιάστηκα, δεν πένθησα κιόλας από θλίψη.

Καμένη νυχτερινή στο ξενοδοχείο, στο βάθος η πισίνα, στο πιο βάθος η θάλαττα

Πού να φάτε: θα το κόψετε όλο άκρη από την άλλη μεριά, όχι του καζίνου, κι εκεί θα βρείτε το λιμανάκι, κι εκεί θα βρείτε μία έκθεση βιβλίου, τύπου παράγκα, που ήταν αυτό που ονομάζουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες ένα eclectic mix βιβλίων, όπου έστεκαν δίπλα-δίπλα σε εξαιρετικά ευφάνταστους συνδυασμούς αταίριαστοι συγγραφείς και ασυνδύαστοι τίτλοι.

Δίπλα τώρα, είναι η ταβέρνα του Γιάννη που πολύ τη λαχταρήσαμε, γιατί είχαμε ακούσει πολλά και καλά. Όντως, ο μαύρος χαμός, αλλά ο Γιάννης α. δε μας έκλεινε τραπέζι (εδώ δε μου κλείνει η τράτα δίπλα στο σπίτι μου, θα μου κλείσει ο Γιάννης ο ξένος άνθρωπος;), β. είχε ένα ολίγον ανορθόδοξο σύστημα προτεραιότητας, το άκουσα, το μεταφέρω "περιμένετε εδώ κι άμα σας θυμηθώ σας βάζω [σε τραπέζι]", κι ενόσω περιμέναμε να μας θυμηθεί ο κατάκοπος κύριος (γινόταν χαμός), άλλοι έμπαιναν από την άλλη είσοδο και κάθονταν. Έτσι, πήραμε κι εμείς την πείνα μας και πήγαμε στον παραδίπλα κύριο Σπύρο (όλες οι ταβέρνες στο Λουτράκι έχουν όνομα βαφτιστικό - χωρίς επώνυμο). Δεν ήτο εξίσου ατμοσφαιρικός, αλλά μας τάισε υπέροχα:

Αυτή είναι μία ποικιλία που παίζει πολύ στο Λουτράκι, τρώγεται κιόλας. Τα χοντρά ψαράκια είναι, λέει, γόπες. Εμένα δε μου αρέσουν. Τα λοιπά εδώδιμα πάλι μια χαρά τα ετσάκισα. Οδεύοντας προς την Αποκριά.

Μιας και είπα Αποκριά, θυμήθηκα Πάτρα. Άκουσα προ εβδομάδος στους δρόμους της πόλης των Πατρών από τα δημοτικά μεγάφωνα "πατρινό καρναβάλι για πάντα, έλα να μάθεις τι θα πει Πατρινός" και πάντα ήθελα να το διορθώσω σε "τι εστί Πατρινός", τι σου λέω τώρα κι εσένα. Τώρα ακούω tell her today, Tom Baxter.

Ο Ακροκόρινθος και τελειώνω γιατί έχω να δω και νέα σειρά με το Τζόι των φιλαρακίων με γκρίζα κόμη και ολίγα χρονάκια στην πλάτη - ωραία πλάτη, θυμηθείτε τη σκηνή με το Τζόι στο ντους στην ταινία του υποτίθεται Αλ Πατσίνο.

Ο Ακροκόρινθος, καμιά σχέση με το Τζόι, βρίσκεται στ' αριστερά σου καθώς κατευθύνεσαι προς Πάτρα, ό, τι πέρασες στα δεξιά την Κόρινθο. Ωραιότατο μεσαιωνικό κάστρο, ανοικτό και Δευτέρα ως τις τρεις, περνάς μέσα από το χωριό της Αρχαίας Κορίνθου, το οποίο με χαρά διαπίστωσα ότι έχει αναβαθμιστεί στα κοντά δέκα χρόνια που είχα να πάω - αφού απορείς θα στο πω: είχα ανασκάψει ΚΑΙ εκεί. Παλιά στο Κάνσας, μετά μου πέρασε. Φτάνεις λοιπόν, παρκάρεις, απολαμβάνεις την απίστευτη θέα του Κορινθιακού και, αν φοράς decent υπόδημα, γιατί γλιστρά, πολύ όμως, ανεβαίνεις και φτάνεις όσο ψηλά θες. Ποτέ όμως να μην έχω φτάσει στην κορυφή, είναι κοπιαστικό κάστρο, αλλά γοητευτικό, από τα αγαπημένα μου. Κυρίως γιατί επιστρέφοντας στην Αθήνα είναι το πρώτο σημάδι ότι φτάνω σπίτι μου.

βρε, καλώς τα παιδιά, αλλιώς η Χάγη

2011-02-21T20:46:00.000+02:00

Ή αλλιώς "να 'μαστε πάλι εδώ, Αντρέα" (Μανώλης Ρασούλης, Αντρέας Μικρούτσικος). Η αλήθεια είναι ότι εγώ είχα καιρό να εμπνευστώ για να θελήσω να γράψω για δική μου μετακίνηση, πλην στο ενδιάμεσο μετακινήθηκαν άλλοι σε ταξιδάκι αναψυχής (;) από την Κρήτη στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Νομική και κατόπιν στο Μέγαρο (όχι της μουσικής, το άλλο). Α, μιας και μου 'ρθε: προς το Μέγαρο (όχι το άλλο, της Μουσικής): μπορείτε ελεύθερα να ανεβάσετε το εισιτήριο, ώστε να συμπεριλαμβάνεται η τιμή του πάρκινγκ, γιατί 7 ευρώ για παρκάρισμα στο γκαράζ με την πλέον κακοσχεδιασμένη κατηφορική διαδρομή στο σύμπαν με εκνευρίζει. Ευχαριστώ. Επίσης, προ ολίγου συνειδητοποίησα ότι θα πάω στο Μέγαρο για να δω έναν Ληρ κονσέρβα - μα δεν υπάρχει κανείς να με συγκρατήσει; Κατά τα λοιπά, το Μέγαρο το αγάπησα νωρίς.

Break, ακούστε αυτό και προχωράμε (Requiem for a dream, Clint Mansell, από την ομώνυμη ταινία του Αρονόφσκι, αυτουνού καλέ του Μαύρου Κύκνου).

Maurithuis, Χάγη

Λοιπόν, θα σας γράψω για ένα παλιότερο ταξίδι, για να σταματήσω τη γκρίνια, γιατί αλλιώς δεν...στη Χάγη, έτσι γιατί έτσι μου 'ρθε τώρα. Στη Χάγη εγώ πήγα το Σεπτέμβρη και μάλιστα αρχές, πολύ αρχές, εκεί που ό, τι είχα αποχαιρετίσει τις ακτές και τον κατάζεστο Αύγουστο (το πόδι συμβολίζει τις ακτές).

Ηράκλειο Κρήτης

Στη Χάγη εγώ το Σεπτέμβρη κρύωσα, όχι ιδιαίτερα, αλλά κρύωσα τόσο που να αναζητήσω με πόνο ψυχής ένεκα ψύχους το H&M στο παρακείμενο Άμστερνταμ και να προμηθευτώ καλσόν-κολάν τύπου μάλλινο, ναι, αυτό που κάνει τα μπούτια σου να φαίνονται διπλάσια, πλην ζεσταίνει, άρα, εμπρός της γης οι κολασμένοι. Θέλω να πω, δηλαδή, ότι αν σε βγάλει ο δρόμος σου, διαβάτη, μην ξεγελαστείς, ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου μεν, φόρα και καμιά ζακετούλα δε.

Η Χάγη βρίσκεται κανά μισάωρο από το Άμστερνταμ και είναι ποιοτική (έχει και πασχαλίτσες στα παγκάκια). Έχει διπλωμάτες, έχει μία πινακοθήκη με "το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι" του Βερμέερ, έχει αρκετές πλατείες, έχει ασφαλώς και το Ανώτατο Διεθνές Δικαστήριο, αν και θέλει λίγο περπάτημα, έχει κι ένα ποτάμι, όπως κάθε ευρωπαϊκή πόλη που σέβεται εαυτήν - εκτός από τις δικές μας, δε θέλουμε τρεχούμενα νερά, δε γουστάρουμε, είμαστε τσίφτηδες και καραμπουζουκλήδες, end of story.

Τι δεν έχει: φαΐ της προκοπής. Δηλαδή, εγώ δε βρήκα. Αν βρήκε κάποιος, ας με ενημερώσει, μπορεί να με ξαναβγάλει ο δρόμος - δεν πήγα για διακοπές, δουλειά είχα, αλλά τι να έκανα; Να έμενα νηστική;

Διεθνές Δικαστήριο

Η Χάγη είχε και μία ωραία συγκυρία: βραδιά μουσείων, πετύχαμε μία μέρα που όλα τα μουσεία ήσαν ανοιχτά μέσα στη μαύρη νύχτα και ουρές πελώριες ουρές περίμεναν υπομονετικά - η υπομονή χαρακτηριστικό μέγα του Ευρωπαίου. Αγόραζες ένα ενιαίο εισιτήριο που το περνούσες βραχιολάκι στο χεράκι και ανεβοκατέβαινες στα τραμ σα χαρωπός και σαν άνετος προπάντων.

Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

Να πας συνεπώς στο Maurithuis, εκεί με το κορίτσι, το σκουλαρίκι κλπ. Να πας και στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, ό, τι άρχιζε μια Louise Bourgeois αλλά φεύγαμε. Μείναμε όμως στο πάρτυ και ήπιαμε και μία νερουλή μπίρα. Να πας και στο Διεθνές Δικαστήριο, αξιοθέατο το λες. Να πας κυρίως να πιεις cosmopolitan, 3 και κάτι ευρώ; Φέρτε μου κόσμο και τω θεώ δόξα!

Πού να μείνεις: άμα έχεις άπειρα, δε χρειάζεται να ρωτήσεις εμένα, ξέρεις κι από μόνος σου. Άμα σε απασχολεί, αλλά δεν πεθαίνεις και της πείνας - θα μου πεις στις Χάγες θα τρέξω άμα πεθάνω της πείνας; μην τρέξεις, είναι ακριβές. Άμα είπα λέω, πήγαινε στο Corona. Άρτι ανακαινισθέν, τα πρώτα δωμάτια ολοκληρώθηκαν το Σεπτέμβρη και, επειδή εγκρίνιαξα (αφοί Κατσιμίχα) με μετέφεραν στο πρώτο εκ των ανακαινισθέντων, ωραιότατο, εν αντιθέσει προς το αχούρι που με πρωτοπήγαν, πλην δεν είχαν συνδέσει ακόμη το τηλέφωνο, όπως μετά λύπης με ενημέρωσε ο κυριούλης - αλλά εγώ ποτέ δε χρησιμοποιώ το τηλέφωνο στο ξενοδοχείο, μόνο στο Μάριοτ στο Κάιρο (πριν τη μεγάλη χλαπαταγή) που έλεγε το τηλέφωνο καθαρά "at your service", σα να κλέβεις εκκλησία.

Εξακολουθώ να μη διαβάζω - είναι σοβαρό, γιατρέ μου; Από τότε που κατέβασα τους New York Times ως app όλο αυτό διαβάζω, μέχρι και τους γάμους και τις κηδείες. OMG. Αν διάβασε κάποιος κάτι της προκοπής, σας παρακαλώ, πείτε το μου, δεν είναι ότι δε θέλω να διαβάσω, είναι ότι δε βρίσκω τι.
Ακούω Twilight του κυρίου Anthony and the Johnsons.

το ταξίδι στην τέχνη

2011-01-03T22:50:00.000+02:00

ήτοι, η πρώτη παράσταση του μικρού αδελφού, απ' όπου και η αφίσα. Κι επειδή θυμάμαι - δεν ξεχνάς ποτέ - τις πρώτες φορές, κυρίως λογοτεχνικά, παρά επιστημονικά, εκεί θεωρείται δεδομένο και κανείς, εκτός από τον κόσμο που κινείται στο ακαδημαϊκό πλαίσιο, δε δίνει σημασία, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία που την έχω ήδη πει και έχει δημοσιευθεί (η γνωσιοτοπία, αλλού), νιώθω ένα συμπάσχειν, μία συμπάθεια λοιπόν. Α, το γεγονός ότι ξεκινά με Μπέκετ με χαροποιεί ιδιαίτερα, λατρεμένος γαρ, παραπέμπω σε παλαιότερη σχετική ανάρτηση.

Κατά τα λοιπά, σκόπευα ειλικρινά να κάνω απολογισμό, να γιορτάσω γενέθλια ιστολογίου, να βγάλω συμπεράσματα, να ανακηρύξω τους τοπ 5 προορισμούς της διετίας που πέρασε, αλλά δεν το έπραξα. Σκόπευα επίσης να βάλω το "Σφύριξα κι έληξες" (ερμηνεία: Πάνος Κιάμος, στίχοι: Θάνος Παπανικολάου, μουσική: Βασίλης Γαβριηλίδης) αφιερωμένο στο 2010, αλλά ούτε αυτό το έκανα.

Το σύνθημα της χρονιάς που πέρασε ήταν "ή και όχι", έμπνευση ολίγων λεπτών μετά την έλευση της νέας τότε χρονιάς πάνω από ένα πιάτο αιγυπτιακό σούσι, τι να λέμε τώρα, και δικαιώθηκε πανηγυρικά, παράπονο δεν έχω. Το σύνθημα της νέας χρονιάς το βρήκα, δε σας το λέω, θα το καταλάβετε.

Ευχές ιδιαίτερες δεν έχω, τις βαριέμαι κιόλας, με τόσες υγείες και τόσες ευτυχίες που έχω εισπράξει κατά καιρούς, έπρεπε να είχα σκάσει από υγεία και να είχα ξεχειλίσει από ευτυχία. Ούτε το ένα συνέβη, ούτε το άλλο.

Τι θα μου μείνει από το 2010: σαφώς το τελευταίο ταξίδι, το λεγόμενο και γκαντεμοτάξιδο, κι επειδή γενικώς είμαι καλότυχος άνθρωπος, θα το ξεχάσω κάποια στιγμή. Το ταξίδι στη Νέα Ζηλανδία που δεν πήγα. Και τα υπόλοιπα πολλά ταξίδια το καθένα για τους δικούς του λόγους.

Τι θέλω από το 2011: να μην ξαναχάσω τη βαλίτσα μου. Να αντέξει η βαλίτσα μου τουλάχιστον άλλα τόσα ταξίδια - καίτοι έχω εντοπίσει άξιο αντικαταστάτη. Να συμβαίνει και τίποτα αστείο στο ενδιάμεσο, αρκετός ζόφος ενέσκηψε εντός του 2010. Να σοβαρευτούμε κοινωνικώς και ατομικώς.

Α, μιας και μιλάω για σοβαρότητα και έλλειψη αυτής, πήγα Παλλάς, ναι, κι άλλα πεταμένα λεφτά, Καβάφης, μία μούφα ολκής, μικρής διάρκειας ευτυχώς, απελπισία, απόγνωση, έλλειψη αιδούς πρωτίστως και έμπνευσης δευτερευόντως.

Προς Δ. Π. για τη σκηνοθετική παρέμβαση: πέριξ της Ομονοίας μοιράζουν τουλάχιστον χαρτοπετσέτες. Προς Λ.Π.: κάποτε υπήρξατε αιθέριο κορίτσι με αιθέριες μουσικές. Κάποτε...Προς Παλλάς: έλεος!

Προς πάσα κατεύθυνση: καλή χρονιά ή τουλάχιστον όχι απαίσια, γιατί όχι;

santa baby

2010-12-24T13:05:00.000+02:00

Η αποσκευή έφτασε.
Η μία αποσκευή. Η δική μου.
Η άλλη δεν έφτασε ακόμη. Η κάτοχος την περιμένει από τις 8 π.μ. σήμερα και από τη Δευτέρα το βράδυ γενικώς.
Πολλές παρατυπίες με πρόσχημα-καραμέλα τον καιρό. Οι περιστάσεις κάνουν τον άνθρωπο. Ο διευθυντής του Heathrow απαρνήθηκε το bonus του έμπλεως - θέλω να ελπίζω - αισχύνης για τα αίσχη που γνώρισε το αεροδρόμιο της ευθύνης του. Ο διευθυντής της Aegean τι θα κάνει άμα μάθει; Που θα μάθει.

ο Σάντα βγήκε λίγο ανάποδος φέτος. Τι να κάνουμε;

Bristol

2010-12-23T16:27:00.001+02:00

μήπως καλύτερα με πλοίο τελικά;

Το Bristol ήταν ο τελευταίος σταθμός πριν την αγρανάπαυση των Χριστουγέννων. Στο Bristol απέθανε το i-phone μου και μου το κάνανε restore στο Apple Store κάτι καλοί κύριοι - ο εξής ένας, ο Andrew. Andrew ήτο και ο νέος στο ξενοδοχείο μου, το Clifton bed and breakfast, έμοιαζε δε με το Sheldon Cooper, στα 22 - για την ηλικία τον ρώτησα, δεν το μάντεψα.

Στο Bristol πήγαμε για το Theoretical Archaeology Conference, μιλήσαμε, ακούσαμε, φάγαμε, ήπιαμε, χάσαμε μια βαλίτσα και επιστρέψαμε με ένα κινητό χωρίς επαφές, χωρίς τις φωτογραφίες της πρώτης ημέρας και χωρίς ελληνικά. Τα ελληνικά αποκαταστάθηκαν εύκολα. Οι επαφές σιγά-σιγά. Οι φωτογραφίες ποτέ. Η βαλίτσα μου είναι στο Μιλάνο από τη Δευτέρα. Φήμες αναφέρουν ότι μετά από τρεις ημέρες και άπειρες εργατοώρες σε τηλέφωνα και email ενδέχεται να τη δω αύριο - ή και όχι. Το "ή και όχι" ήταν η έκφραση που Πρωτοχρονιά του 2010 στο Κάιρο αποφάσισα να υιοθετήσω για όλη τη χρονιά. Θα την εγκαταλείψω οσονούπω, οπότε είπα να τη μεταχειριστώ λιγάκι ακόμη. Δεν έχω βρει ακόμη αντικαταστάτη για το 2011, μου 'ρχονται κάτι όχι ιδιαίτερα κομψά, ένεκα η ένταση των ημερών, αλλά λέω να δώσω τόπο στην οργή κι αφού αποχαιρετίσω το ανυπόφορο 2010 με χαρά περισσή, να υποδεχτώ το 2011 για αλλαγή στην Ελλάδα και με μία σχετική, συγκρατημένη οπωσδήποτε, αισιοδοξία.

Το Bristol ήτο, λέει, το μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι της Αγγλίας επί βιομηχανικής επανάστασης. Και του φαίνεται: αν θες να δεις βιομηχανική επανάσταση, ροβόλα κατά το λιμάνι, στα docks, όπου έχει παρκαριστεί και έκπαγλο πλοίο ιστιοφόρο χρυσοποίκιλτο, άμα βγάλεις εισιτήριο μπορείς και να το χαζέψεις από κοντά, αλλιώς απέξω. Διατηρούνται οι ράγες των βαγονιών που μετέφεραν τα φορτία το πάλαι ποτέ. Ετοιμάζεται και θα ανοίξει μέσα στο 2011 το μουσείο The Shed δίπλα στα docks με την ιστορία της πόλης από την προϊστορία έως σήμερα, με άφθονο υλικό και για τη βιομηχανική επανάσταση.

Πως θα πας: θα πάρεις το τρενάκι απ΄ το Paddington και θα φτάσεις σε δύο ώρες, περνώντας από διάφορα εξωτικά, μεταξύ άλλων το Bath, στο οποίο δεν αξιώθηκα να πάω ούτε αυτή τη φορά, παρότι κατά ορισμένους είναι η ομορφότερη πόλη της Αγγλίας. Η ομορφότερη πόλη της Αγγλίας, ορισμένοι, είναι το Λονδίνο, end of story, και μη με τσιγκλάτε γιατί έχω και τα νεύρα μου.

Που θα μείνεις: το Clifton ήτο καλή επιλογή, ζήτα ανακαινισμένο δωμάτιο για να μη βρεθείς στο δωμάτιο υπηρεσίας (σοφίτα), όπως εμείς που όμως όπως και σε τόσες άλλες περιπτώσεις σε αυτό το ταξίδι αποδεχτήκαμε τη μοίρα μας και κάναμε κουράγιο στα μικροσκοπικά πλην γραφικά δωμάτιά μας. Και απέναντι έχει το St. Paul, για δες:

ενώ λίγο παρακάτω το Student Union, με την Αθηνά Παλλάδα:

Στο υπόγειο είναι η έκπληξη. Εστιατόριο Racks με καλό πρωινό, τέλεια ατμόσφαιρα κατακόμβης, ωραία συλλογή από τσάγια και μαρμελάδες. Τα baked beans ούτε αυτή τη φορά κατόρθωσα να τα παλέψω. Πάλεψα όμως τα cornish pasties μέχρι τελικής πτώσεως, ήτοι κρεατόπιτα εξαιρετική:

Μιας και το 'φερε στο φαΐ η κουβέντα:
Brown's, για πρωινό και βραδινά ουίσκι(α) κάτω από τη σόμπα, στους -10, στο αγιάζι, γιατί εντός δεν καπνίζουμε.
Albion, Clifton Village, για φαΐ και ποτό.
The Old Hatchet Inn, Bristol's oldest pub, όπως αυτοδιαφημίζονται, εξαιρετική κουζίνα, εξαιρετικές τιμές, ατμόσφαιρα δεν το συζητώ, κρύο ανελέητο μέσα κι έξω, ένας κύριος μας είπε ότι ήθελε να φάει μια πατάτα μας, τελικά αστειευόταν - έμφαση στο μπάρμαν που τόσο φέρνει σε πειρατή, χωρίς φαντάζομαι να το επιδιώκει.

Εγώ κάνω την κλίμακα, το καπέλο βρίσκεται στη βαλίτσα, προσευχηθείτε να το ξαναδώ σε 3D.

Τι να δείτε: Το Μουσείο, ένα είναι μέχρι να ανοίξει το Shed, δες παραπάνω. Δίπλα στο Wills Memorial που έγινε το συνέδριο. Τι να δείτε στο μουσείο:

α. Τον αγαπημένο Banksy. Δεν ήξερα ότι είναι Μπριστολιανός, τον αγαπώ.
β. κάτι λίγα αιγυπτιακά.
γ. κάτι σκόρπια προκολομβιανά.
δ. κάτι κρυμμένα ασσυριακά.
ε. πολλές πορσελάνες και γυαλιά.
στ. αρκετά ασημικά.
ζ. πολλά και αρκούντως τρομακτικά προϊστορικά ζώα.

megaloceros giganteus

η. ευρωπαϊκή ζωγραφική μέχρι σύγχρονη.
θ. ορυκτά και τριλοβίτες, αμμωνίτες κλπ.

Η είσοδος είναι δωρεάν και έχει και lockers.
Να δείτε επίσης την κρεμαστή γέφυρα στο Clifton Village, του 19ου, ενός κυρίου Brunel δημιούργημα, μου θύμισε κάτι Αμερικές, κάτι Καλιφόρνιες, κάτι δε βαριέσαι τώρα, τέτοια ώρα...Ωραία είναι, αξίζει να τη δει κανείς. Και να τη φωτογραφίσει, εγώ δεν...

Τι διαβάζω, καιρό έχω να σας ενημερώσω και θα έχετε σκάσει από αγωνία και λαχτάρα συνάμα: High Fidelity, αγαπώ Nick Hornby, ο Άγγλος Λένος Χρηστίδης, τον οποίο αγαπώ, γνωστό αυτό. Άλλος αγαπημένος, Παύλος Μάτεσις, στο νοσοκομείο σε βαριά κατάσταση, ευχές.

Τι ακούω, μετά τον Umeyabashi, κατόρθωσα να συνέλθω, ακούω κάτι Bach που είναι και των ημερών, μία κατάνυξη, ένα θείο βρέφος, κάτι. Α, φέτος δε στόλισα δέντρο. Την είδα εναλλακτικά με αλεξανδρινό, ρόδια και ένα πλουμιστό χαλί που δίνει μία νότα γιορτής.

Καλά Χριστούγεννα!

at your own risk, ή αλλιώς το άλλο πρόσωπο του ταξιδιού

2010-12-21T21:31:00.000+02:00

Ως γνωστόν, μου αρέσει να ταξιδεύω. Ταξιδεύω συχνά και σχεδόν πάντοτε ταξιδεύω με μία βαλίτσα σε μέγεθος χειραποσκευής με δυνατότητα επέκτασης, με ανάγλυφες βελουτέ καφέ και μπεζ βούλες.
Μετά από χθες το βράδυ ίσως χρειαστεί να αρχίσω να καλλιεργώ την ιδέα ότι η βαλίτσα μου κι εγώ έφτασε η ώρα να χωρίσουμε, για να παραθέσω άλλον έναν κλασικό, καιρός μου ήτανε (Καρβέλας, για την ιστορία, άσμα "Εμείς").

Η βαλίτσα μου αυτή τη στιγμή είναι μόνη, δηλ. χωρίς εμένα, γιατί κατά τα λοιπά είναι περικυκλωμένη από χιλιάδες άγνωστες βαλίτσες, σε μία χώρα που συναντιούνται οι χαμένες βαλίτσες. Δεν έχω καμία πληροφορία, γιατί η Lufthansa με παρέπεμψε στον ΕλΒενιζέλο κι ο ΕλΒενιζέλος μιλούσε ολημερίς. Βρήκα ένα website που με τον αριθμό αναφοράς της δήλωσης απώλειας βλέπεις αν βρέθηκε κάτι - δε βρέθηκε.

Στατιστικά, το έχω ξαναγράψει, στα τόσα ταξίδια, ή θα γνωρίσεις έναν μεγάλο έρωτα, ή θα χάσεις μια βαλίτσα. Εμένα όμως η βαλίτσα μου ήτο μεγάλος έρως και τα υπάρχοντά της, τα ταπεινά ρούχα, παπούτσια και λοιπά είδη, ήσαν δικά μου, ολοδικά μου και με θλίβει που τα αποχωρίστηκα τόσο βάναυσα και αναπάντεχα. Η βαλίτσα που πάντοτε ξεχείλιζε, που πάντοτε έπρεπε να κάθομαι πάνω και να ζουλάω από δω κι από κει για να κλείσει, η βαλίτσα που αγόγγυστα υπέμενε την κακομεταχείριση στα αεροδρόμια του κόσμου, η βαλίτσα που είχε καταβρωμίσει απ' τα πέρα-δώθε, η βαλίτσα που την ξεχώριζα από μακριά στον ιμάντα αποσκευών άμα τη αφίξει και την έπαιρνα πασιχαρής και γυρίζαμε σπίτι, εγώ κι η βαλίτσα μου, η βαλίτσα που έμενε μισάνοιχτη στο σαλόνι και άδειαζε κατά το πως με βόλευε, η βαλίτσα που σε περιόδους αγρανάπαυσης κατοικούσε στην αποθήκη μαζί με τη μεγάλη βαλίτσα, δεν είναι πια εδώ. Και είμαι απαρηγόρητη. Δε χρειάζεται πολύ ο άνθρωπος για να είναι απαρηγόρητος. Αρκεί μία μικρή βαλίτσα. Ή μία μεγάλη βαναυσότητα. Ή μία αναπάντεχη ρωγμή. Ή μία τεράστια κούραση. Ή και κάτι άλλα πράγματα. Εμένα ήταν η βαλίτσα.

Επέστρεψα από ένα ταξίδι στο Bristol, που πολύ γκαντεμιάστηκε εξαρχής. Εγώ επέστρεψα αρτιμελής και σχετικά άνετα, αν ληφθεί υπόψη η γενικότερη κατάσταση στα ευρωπαϊκά αεροδρόμια. Με ενημέρωσαν ότι ο επίτροπος της ΕΕ θα επιβάλει πρόστιμα για το μπάχαλο: ως αυτόπτης, αυτήκοος και κυρίως παθούσα, ν' αγιάσει το χεράκι του, έρχομαι να δηλώσω. Το Heathrow που εγώ κι η βαλίτσα μου τόσο είχαμε αγαπήσει κατά το παρελθόν, υπήρξε για κάτι περισσότερο από 5 ώρες χθες ο χειρότερος εφιάλτης που έχω ζήσει σε αεροδρόμιο, με εκπροσώπους τόσο αεροδρομίου όσο και αερογραμμών άφαντους, ένα πλήθος εξαγριωμένο, ένα website που έλεγε ψέματα, ένα σύστημα ελέγχου, αφού όμως τα έβγαζες πέρα μόνος σου με τα παλούκια του όχλου και της αποδιοργάνωσης, που σε απαξίωνε παντελώς και ποικιλοτρόπως - νέο φρούτο: μου συνέβη στο Μόναχο και χθες στο Μιλάνο: έλεγχος εξαρχής και στο transit, δηλ. στη μετάβαση από ασφαλή περιοχή σε ασφαλή περιοχή. Ότι, δηλ. τι; Μέσα στο αεροπλάνο κάνω το σουτιέν σφεντόνα; Είμαι έξαλλη, νιώθω αδύναμη κι ανυπεράσπιστη ως πολίτης, ως μέλος ενός πολιτισμού έστω κατ' επίφασιν, ως επιβάτης και ως καταναλωτής κυρίως.

Αλλά αυτή η ανάρτηση αφορά τη βαλίτσα μου και αφιερώνεται σ' αυτή. Αν καμιά φορά, σε κανένα μαγαζί lost and found βρείτε μία λεοπάρ liz claiborne να της φερθείτε με στοργή και προδέρμ. Αν αυτές τις μέρες σε κανένα αεροδρόμιο από δω ως την Καλκούτα, τη δείτε, να μου το πείτε. Αν ταξιδέψετε, οπλιστείτε με θάρρος και υπομονή. Αν σας κακομεταχειρίζονται, να το αναφέρετε και να το καταγγέλλετε. Αν είστε κολλημένοι σε καμιά Ευρώπη, θα σας σκέφτομαι λίγο περισσότερο αυτή τη φορά. Να πάτε στις Ευρώπες και να περάσετε και καλά, αλλά την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε ή θα ακούσετε ότι είμαστε τριτοκοσμικοί και ανοργάνωτοι κλπ., σκεφτείτε και τα δικά τους χαΐρια ένεκα, λέει, καιρικών συνθηκών. Αφορμές υπάρχουν πάντα. Στο διά ταύτα, τα πάντα είναι διάτρητα.

Ο αξιότιμος κύριος Wong Kar Wai

2010-12-06T22:27:00.000+02:00

και οι ταινίες του. Ταξίδια μεγάλα. Και ο κύριος Shingeru Umeyabashi, ουφ το έγραψα, για τις μουσικές. Και του Βονγκ και κάτι άλλων - π.χ. A Single Man, στο δεύτερο μαζί με τον Abel Korzeniowski, επίσης καλός κύριος.

Χτες το βράδυ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ο Shingeru έδωσε τα ρέστα του. Και η ορχήστρα συμπαθής και το κοινό ήταν εκεί. Μόνο στο τέλος το ανκόρ το ξεχείλωσε λιγάκι ο ζων εν μέσω κρίσης Έλλην. Τελείωσε η συναυλία, αγάπη μου, όβερ, καπούτ, πως το λένε;

Τέλος πάντων, εμένα το θέμα μου ήταν ο Βονγκ και οι ισοπεδωτικές του ταινίες, που είναι ισοπεδωτικές γιατί αντιμετωπίζουν τον έρωτα ως την απόλυτη ματαιότητα και το απόλυτο ανεκπλήρωτο κι αυτό σε πραγματικές διαστάσεις είναι το απόλυτο ξενέρωμα και η απόλυτη σαπουνόφουσκα μαζί, πλην κινηματογραφικά δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο. Μέγιστο ταξίδι όταν ο κυριούλης του In the mood for love φιλάει επιτέλους την κυριούλα κι εκείνη περιφέρεται με τα κραγιόν χυμένα, το βλέμμα αλλοπαρμένο και κάπως σαν ολόκληρη, κάπως σα φιλημένη. Κι από πίσω οι μουσικές του Shingeru. Γιατί, γλυκέ μου Ιάπωνα; Γιατί μας απογειώνεις; Αφού θα ξαναγυρίσουμε.

Και προχτές το βράδυ, κόσμος, ξύδια, μεγάλα ταξίδια. Ευχαριστώ. Και πολλά χαμόγελα. Και πολλά "παφ!".

Κι ένα βράδυ πριν κάτι βράδια, ένας σεμνός συγγραφέας-σκηνοθέτης, ένας κουραστικός άλλος σκηνοθέτης, ένας στο όριο του μύθου τρίτος σκηνοθέτης, κι ένας τέταρτος, εξίσου μυθικός και πιο ταλαιπωρημένος, μία σκηνοθέτις να λέει μια ιστορία που κάτι μου θύμισε που είχε ειπωθεί σ' ένα σινεμά από κάτι κοριτσάκια στο όριο της αφέλειας πριν χρόνια, μια ηθοποιός γνωστή μου είπαν - εγώ δεν την ξέρω, σόρι κιόλας - που δε μπορούσε να ομιλήσει την ελληνική και δε μπορούσε να χειριστεί το κοινό της - τι σόι ηθοποιός, μη με ρωτάς, γιατί έχω τις στραβές μου σήμερα, ένα παλιακό σινεμά με χαρακτήρα, διάφοροι γνωστοί κι άλλοι τόσοι άγνωστοι, μια ζεστή νύχτα με εσάνς σκουπιδιών στην Αθήνα, πέρασαν κιόλας δυο χρόνια απ' το Δεκέμβρη του '08 που προηγήθηκε του ταξιδιού που αποτέλεσε την αφορμή για το παρόν ιστολόγιο και, πλάκα-πλάκα. κλείνουμε δύο χρόνια - κι άλλα γενέθλια, χαχα - κι ούτε που το πήραμε χαμπάρι.

γενέθλια

2010-11-24T22:51:00.000+02:00

γιορτάζουμε.

Ten fingers shape a bowl for shadows.
My mendings itch. There is nothing to do.
I shall be good as new.

Δεν το λέω εγώ το παραπάνω, το είπε ή μάλλον το έγραψε η κυρία Πλαθ, Σύλβια Πλαθ, ξέρεις, αυτή που έχωσε το κεφάλι της στο φούρνο κι άρπαξε λιγάκι παραπάνω απ' όσο υπολόγιζε. For the record, Poem for a Birthday ο τίτλος, κι είπα μέρα που ξημερώνει να το ρίξω στα γενέθλια ποιήματα.

Κι άλλο ένα, της άρεσαν τα γενέθλια, εμφανώς: A Birthday Present. Ακούστε το από τη Σύλβια, κέρασμα.

Κι ένα παλιό που μου 'ρθε και το θυμήθηκα χτες: Πόσο σ' αγαπώ, Στ. Κραουνάκης. Χάρισμα αθωότητος.

τα όμορφα μυαλά

2010-11-08T23:31:00.000+02:00

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι

όμορφα καίγονται. Κάπου το έγραψα, μου άρεσε, το μεταφέρω. Δεν είναι κακό να σου αρέσει κάτι που έγραψες εσύ, όπως θα σου άρεσε κάτι που έγραψε κάποιος άλλος. Κακό είναι να σου αρέσουν τα άπαντά σου, ω, Παπαδιαμάντη.
Για του λόγου το αληθές, ιδού ο Βλαδίμηρος, όχι τόσο για το κάψιμο, όσο για το κάλλος. Απολαύστε τον.
σε μία προσπάθεια να μην κάψω το όμορφο μυαλό μου, σκέφτομαι τι διάβασα εσχάτως ή τι άκουσα. Διαβάζω πολλή ανθρωπολογία και πολλές τέχνες και, όταν συμβαίνει αυτό, περιορίζεται ο χώρος της λογοτεχνίας εντός μου. Περιμένω να αξιωθώ να αποκτήσω την τελευταία Μάρω Δούκα. Ακόμη και στα όχι κορυφαία της, την αγαπώ με συνέπεια και δεν έχει ξεθωριάσει.
Άκουγα διάφορα τραγούδια από νοσταλγικά έως φολκλόρ αυτές τις μέρες, διότι "η πλατεία ήταν γεμάτη", με την κακή έννοια: γεμάτη φωνασκούντες υποψηφίους με τα μεγάφωνα και τα φερέφωνά τους.
Αυτό τέλειωσε χτες πανηγυρικά και ήμουν κι εγώ εκεί, γιατί, κάπως έγινε, κάπως τα 'φερε η μοίρα και το μαύρο ριζικό μου και βρέθηκα γραμματεύς σε εκλογικό τμήμα της Αττικής -σκέτο, το νομό εννοώ, περιφέρεια, πες το όπως θες, μπερδεύτηκα, μην πάει ο νους σου σε συνδυασμό. Δε θέλω να μιλήσω τώρα για εκλογές, θέλω να εγκαινιάσω τη νέα μοβ εμφάνιση του ιστολογίου μου.
Έχει κάτι τεχνικές λεπτομέρειες που πρέπει να εντοπίσω πως και κατόπιν να τις ρυθμίσω, αλλά ειλικρινά δεν προλαβαίνω.
Τι; Θέλετε και ταξίδι; Πήγα κι ήρθα με τις εκλογές, πόσο άλλο;
Ασματάκι: της Διδούς, ναι, όχι του Αινεία, άλλης. Με τις υγείες σας. Αφιερωμένο στη Ζωή και σε κάτι παμπάλαια Χριστούγεννα που τραγουδούσαμε μαζί με το της Διδούς το ελαφρώς παρηλλαγμένο Last Christmas στην Ούλοφ Πάλμε: "blah, blah,blah...I' ll give it to someone better", τι να πεις, παιδιά, lol.

Καληνύχτα σας και εις άλλα με υγεία.

food is the new porn

2010-11-03T22:15:00.000+02:00

Πάρκο, Olomouc

αποφάνθηκα το μεσημέρι και η φίλη μου η Αιμιλία είπε: "αυτό, Χατζή, να το γράψεις". Ε, κι εγώ το έγραψα. Ήτοι, δε μπορώ να ερμηνεύσω τη μανία με τους σεφ από δω σεφ από κει, γκουρμέ να χτυπιέστε όλα σε εικόνα και τα εστιατόρια καθ' εαυτά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο και να προσφέρονται αφειδώς στα groupon, goldendeals και άλλα προσφοράδικα τινά. Η μόνη ερμηνεία είναι όπως κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, με αποκορύφωμα την εσχάτη, η εικόνα του σεξ επικρατούσε και μεγαλουργούσε από γιαούρτια μέχρι τριαξονικά, έτσι τώρα, σε καιρούς χαλεπούς που σφίγγουμε το ζωνάρι - θα αδυνατίσει ο Έλληνας, όπως δήλωσε η φίλη μου η Σταματία σε μεγάλη αναλαμπή - και δεν έχουμε να φάμε, φάτε μάτια ψάρια κυριολεκτικά.
Κουράστηκα με την εμβριθή κοινωνική ανάλυση και εν πάση περιπτώσει, άλλοι πληρώνονται για να τα γράφουν, εγώ έχω κι άλλα. Συνειδητοποίησα ότι είχα να γράψω απ' το Σεπτέμβρη. Πέρασε το ΟΧΙ, το ναι κι άλλα πολλά πέρασαν, αλλά πέρασαν, αυτό μετράει. Και πάλι εδώ, κι αυτή τη φορά επιλέγω την Τσεχία. Κάθε φορά λέω τώρα θα γράψεις όλα τα χρωστούμενα ταξίδια και κάθε φορά κάτι προκύπτει και δεν...

Γέφυρα Καρόλου, Πράγα

Δε βαριέσαι. Τσεχία ίσον όχι Πράγα. Εμένα η Πράγα δεν ήταν ποτέ το όνειρό μου. Και απεδείχθη ότι ορθώς δεν ήτο. Η Πράγα είναι σα theme park. Ανακατασκευασμένο ιστορικό κέντρο, όχι αναπαλαιωμένο, προσοχή, μαγαζιά και μαγαζάκια παντού, τουρίστες ασυμμάζευτοι, σεξοτουρισμός, καμπαρέ, μπουρδέλα, μπουκάλια, εμετοί κλπ. στο δρόμο, not my kind of thing, σόρι κιόλας. Από κει μεριά, από τη μεριά του κάστρου ντε, στην Κάτω Πόλη, η κατάσταση παλεύεται κι ήπια ένα νερό με γεύση εσπεριδοειδών, δε βαριέσαι, διψούσα. Τα αγάλματα στη γέφυρα του Καρόλου ήταν μία όαση πολιτισμού, έτσι που είχε και συννεφιά και έτσι που είχαν ξεβάψει και μου θύμισαν τη σκηνή από το Io sono l' amore - δεν το είδες ακόμη; Σταμάτα να με αναγιγνώσκεις και σπεύσε - εκεί που κλαίει ο Έντο, κλαίει και το άγαλμα, αχ, αυτοί οι Ιταλοί, είναι και τσαχπίνηδες, ξέρουν να κάνουν και ταινίες.
Τι μου άρεσε, γιατί τους πήρα κι απ' τα μούτρα τους Πραγινούς (κατά το Παργινούς, μη με κράζεις, λογοτέχνης είμαι, ό, τι θέλω γράφω): Το Εθνικό Μουσείο άλλως πως χρονοκάψουλα, τι μαγεία, τι cabinets of curiosity, τι curia που είχε, τι πετρώματα, τι απολιθώματα, τι σιχάματα, τριλοβίτες, ψάρια, ημίψαρα κι άλλα εξωτικά που έζησαν παλιά, πολύ παλιά κι έμεινε το σκιαχτικό τους αποτύπωμα, ωραία ζωή. Πατώματα να τρίζουν, κι εγώ να χαίρομαι που η παλιά ζωή υπάρχει και μας εκδικείται. Και μία αξιολογότατη αρχαιολογική συλλογή από τις Κεντρικές Ευρώπες και το Ορειχάλκινο Παρελθόν τους.
Η γέφυρα, αν εξαιρέσουμε τους ατάλαντους καλλιτέχνες και τους ακόμη πιο ατάλαντους περιπατητές, μου άρεσε.
Το σπίτι που χορεύει, ένα γκαουντίζον οικοδόμημα σε μία άλλη λιγότερο διάσημη γέφυρα.
Το αστρονομικό ρολόι, τ' ανάθεμα κι αν κατάλαβα τι κάνει, αλλά δεν έχει σημασία, εμείς να είμαστε καλά.
Μία γειτονιά λίγο παραπέρα, ένα βήμα απ' τον τουριστοπολιτισμό, λίγο ερειπωμένη, λίγο εγκαταλελειμμένη, λίγο φοβήσιμη, απόλυτα ερωτεύσιμη.
Η πλατεία Βεντσεσλάς, όχι, πες μου, τώρα είναι όνομα αυτό; Τα χοτ ντογκ μου πέσανε βαριά, ΙΚΕΑ και πάλι ΙΚΕΑ. Ένα με κάτι καλλυντικά, τσιπιά εντελώς, αλλά μύριζε ωραία. Για καλλυντικά, όχι σ' αυτούς, που δε θυμάμαι και πως τους λένε, στους MANUFACTURA, που είναι βιολογικοί, τους πιστεύω, δε ζήτησα πιστοποιητικό, είναι ευγενικοί - οι μοσχομυριστοί δεν ήσαν - και μου έσωσαν την επιδερμίδα των χεριών στ' αγιάζι - όπου έβρισκα, έμπαινα, έβαζα κρέμα, έφευγα - ψώνισα κιόλας, είμαι κυρία.
Από shopping, τίποτα. Κάτι κεχριμπάρια είχε ωραία και μου είπανε και μια συνταγή για κρυολόγημα, δώσε βάση: σε καθαρό οινόπνευμα, τύπου βότκα, βάζεις κεχριμπάρια, ήλεκτρα, πέτρες κεχριμπαριού, κάθονται αυτά, βγάζουν κάτι, λέμε τώρα, και κάνεις εσύ εντριβές - ό,τι μου είπαν, σας το μεταφέρω, εγώ δεν εντρίβομαι καλού-κακού.

Τα κρύσταλλα Βοημίας δεν τα κατέχω και βαριόμουν. Τα ξύλινα παιχνίδια τα βρίσκω και στην Ομόνοια, στον κυριούλη απέναντι από τα τρία έργα σεξ ή και στη Σόλωνος, απέναντι από τι δε θυμάμαι.

Η Τσεχία όμως δεν είναι μόνο η Πράγα και εκεί θα επικεντρωθώ από τούδε και στο εξής: Olomouc, Όλομοτς, τι όνομα τώρα είναι αυτό για να κάνεις καριέρα; Διερωτώμαι. Στο μέσο της απόστασης Πράγας-Κρακοβίας, ναι, είναι στην Πολωνία η Κρακοβία, δε θέλω χαζά, μέχρι κι εγώ το κατέχω, με τρένο 2 ώρες και κάτι ψιλά από Πράγα, έχει και πιο αργά τρένα που το κάνουν ως και 4 ώρες, διάλεξε και πάρε. Α, κι αν μένεις στα πέριξ της Βεντσεσλάς, εμένα πολύ με εξυπηρέτησε χωροταξικώς, πηγαίνοντας προς το τρένο μην το πάρεις ανάποδα και πας κατά τα μπουρδέλα, πάρτο σωστά κατά το πάρκο και βγήκες. Εγώ στο παρατσάκ το πρόλαβα το τρένο και τσακίστηκα να φτάσω, αλλά έφτασα κυρία κι ήταν καινούργιο τύπου Αγγλία και άδειο, τύπου δεν ξέρω, καιρό έχει να μου τύχει άδειο μέσο μαζικής μετακίνησης, και γρήγορο και πολύ ποιοτικό και έφτασε και είχε και ήλιο και τα λεωφορεία στο Olomouc ήταν στην ώρα τους και με άφησε όμως σε λάθος στάση και ταξί διερχόμενα δεν είχε και μίλησα γερμανικά σε κυριούλα περιπτερού του παλαιού καθεστώτος αν με εννοείς - δες το Goodbye, Lenin εν πάση περιπτώσει, ή διάβασε Μην πας ποτέ μόνος σου στο ταχυδρομείο, εγώ χθες το τελείωσα, μπράβο μου, Κούλογλου for the record - και με καθοδήγησε και βρέθηκα στο κατάλυμά μου το οποίο καταλαμβάνει την επίζηλη θέση νο. 1 στην κατάταξη του που να μην πάτε ποτέ ποτέ ποτέ. Γιατί, λέει, είχαν συνέδριο και κάτι γιατροί, περί τους 2.000, στο Olomouc. Κι εγώ λέω, ή φτιάξτε ξενοδοχεία ή εμπάργκο στους γιατρούς, τώρα που το σκέφτομαι ψηφίζω β., άσε με, έχω κι εγώ τα βάσανά μου.
Η πόλη είναι μία κούκλα, μία αντι-Πράγα και πόσο χάρηκα που οι τουριστικές ορδές δεν την έχουν ανακαλύψει δε λέγεται. Ήταν, λέει, πρωτεύουσα της Μοραβίας - τι είναι η Μοραβία; Έχει ένα πάρκο, εμένα μου θύμισε το Central Park, τι να σου λέω τώρα, συνάψεις είναι αυτές, άστες να συνάπτονται. Έχει κι ένα μεσαιωνικό τείχος εξαιρετικά διατηρημένο που το περπατάς γύρω-γύρω και χαίρεσαι να είναι φθινόπωρο και να είσαι ντυμένος καλά και να έχει ήλιο και να πέφτουν τα φύλλα και να είσαι ασφαλής σε ένα μέρος εμφανώς φιλόξενο και όλα καλά.
Το συνέδριο έλαβε χώρα σε παλαιό μοναστήρι, νυν κέντρο τεχνών, εγώ δε εμίλησα σε παλαιό εκκλησάκι μέσα, ένα όνειρο.

Το φαΐ, άσε, πόνος. Δε μου άρεσε. Δοκίμασα ένα τυρί που βρωμούσε, και βρωμούσε. Αν στο λέει αυτό ο άνθρωπος που αγάπησε τη γκοργκοντσόλα κι άλλα βρωμερά τυριά, καταλαβαίνεις πόσο πολύ βρωμούσε.

Η μπίρα είχε 12 βαθμούς αλκοόλ και 1 ευρώ κόστος. Είπες τίποτα; Δεν κάπνιζες εντός κι εκτός κρύωνες, παρ' όλ' αυτά, έβγαινες και κάπνιζες μαζί με τον ανιψιό του προέδρου της χώρας, ένα Ρώσο που ισχυριζόταν ότι ήταν ο νεότερος συγγραφέας στη χώρα του, τι να σου πω, μανούλα μου, εγώ πάντως δε σε ξέρω, άλλη χώρα, και το είχα πει, πάμε Αγία Πετρούπολη, όχι, πάμε Αίγυπτο, ιδού τώρα, δεν τον έμαθα ποτέ το νέο Ντοστογιέφσκι, μαζί με μία κοπέλα που μαζί εθάβαμε το Χάβελ και τη Ντενίση, που εγώ δε νόμιζα ότι ο Χάβελ κατέληξε από ανίατη νόσο, τον μπέρδεψα με τον Τρίτση, το ξεκαθαρίσαμε στο lindendn, οκ, social media, merci mille fois, μαζί με έναν Βραζιλιάνο, έναν Τούρκο, κάτι ιθαγενείς, και ένα παιδί που το λέγανε Μάρτιν κι όταν ήταν μικρός πήγαινε διακοπές με τους Τσέχους γονείς του στην Προβηγκία - ποιότης.
Τι άλλο; Ο σταθμός του τρένου δε διανυκτερεύει, ήτοι τα τρένα περνούν όλη νύχτα, καλό αυτό, αλλά δεν έχει ούτε νερό να πάρεις, κακό αυτό. Έχει wifi παντού, τόσο wifi δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου, thumbs up, Τσεχία, όμορφη χώρα, έχει κρύο φυσικά, αλλά μετά όταν προσγειώθηκα είχε πιάσει κι εδώ κρύο, οπότε οκ, κάτι Αμερικάνοι συνταξιούχοι που ήρθαν για κρουαζιέρα τότε στο Αιγαίο την πάτησαν, εγώ είχα τόση χαρά που α. επέστρεφα, β. ήμουν ενδεδυμένη καταλλήλως, που δεν τους συμπαραστάθηκα όσο ίσως θα έπρεπε, oh well.
Αγόρασα έναν ντιπ ναΐφ πίνακα (μικρό πίνακα, μη χαίρεσαι) με έναν Αδάμ και μία Εύα, και τον έβαλα δίπλα σε έναν άλλον που είχα αγοράσει στο Θέρμο of all places, με κάτι μήλα, μια χαρά έκατσε, τώρα θα αγοράσω κι έναν άλλον με ανακόντα, οχιά, δεντρογαλιά, κάτι, και θα τα βάλω όλα μαζί να κάνουνε παρέα.
Άσχετο: μήπως να έβαζα κουρτίνες στο σαλόνι;

Με αυτή την απορία θα σας αποχαιρετίσω και θα κάνω κάτι απολύτως φαντασμαγορικό: θα διαβάσω, laughing out as loud as it gets.

ΙΘΑΚΗ

2010-09-29T15:05:00.000+03:00

Άμα τώρα είσαι νησί και σ' έχει καταστήσει υπερδιάσημη ο κορυφαίος κατά πολλούς των Ελλήνων αισθαντικών (ναι, ο Κωνσταντίνος, όχι ο τέως, ο άλλος), τι να πρωτογράψω τώρα εγώ;
Εγώ...Εγώ δεν ήθελα να πάω στην Ιθάκη φέτος. Ήθελα να πάω στο Θέρμο. Όπως σας έγραψα ήδη, μη χάσω, πήγα. Αλλά έσκασα, πλάνταξα, κουράστηκα και θέλησα λίγο θάλασσα - όχι λίγη, λίγο, για να θυμόμαστε οι παλαιότεροι και να μεταλαμπαδεύουμε τη γνώση, ως οφείλουμε ως είδος και ως έθνος, και για να παραφράσω τους ευμεγέθεις κλασικούς "μαζί τα ακούγαμε", μη μου κάνεις τώρα την πάπια.

Θέλησα να βρω τη θάλασσα στη Λευκάδα, πλην κόσμος, τουρισμός δε μπορούσε να με εξυπηρετήσει το νησί που εξυπηρέτησα από τριών ετών ακάματα επί χρόνια. Θέλησα Κάλαμο, άντε και Καστό - ομολογουμένως την Καστό δεν την είχα αντιληφθεί, μόνο τον Κάλαμο γνώριζα αμυδρά, ανεπαίσθητα, τυχαία πες. Δε μπόρεσαν, δυο δωμάτια όλα κι όλα, τα δώσανε αλλού. Θέλησα Παξούς, έχοντας τοποθετήσει νοερά την Ηγουμενίτσα δίπλα στην Πρέβεζα. Αμ δε...Δίπλα στο Τεπελένι, σου λέει η Ηγουμενίτσα, στα σύνορα - που να το ξέρω; Το έμαθα, πάνε κι οι Παξοί. Κεφαλλονιά είχαμε πάει, Κέρκυρα με το ποντικονήσι δεν ήταν της παρούσης - θα 'ρθει η ώρα σου, ω Νησί των Φαιάκων, μη χαίρεσαι, Ιθάκη είχε πάει πρόσφατα κι η Μαίρη, Ιθάκη it was.

Ιθάκη. Πως να μην πας: Αστακός. Τι ταλαιπωρία, τι κούραση, τι κάματος, τι απόγνωση, τι να λησμονήσω...πράγματι. Φτάσαμε πρώτα στην Κεφαλονιά. Γιατί, αγόρι μου, αφού πρώτα είναι η Ιθάκη στο διάβα μας, γιατί δε μας αφήνεις; Όχι, πρώτα Κεφαλονιά, μετά θα σας ξεφορτώσω στην Ιθάκη και μετά θα ξαναπάω στην Κεφαλονιά, έτσι σε δουλειά να βρισκόμαστε. Φτάνεις στον Αετό, όχι πουλί, λιμάνι, λιμάνι λέμε τώρα, άστα να πάνε, μία απίθανη παραλία που την κάνανε λιμάνι. Ο Έλληνας, αγάπη μου, ο απόγονος του πολυμήχανου. Δεν έχω λόγια, έχω; Όχι, δεν έχω. Ωραίες διαδρομές τύπου Κεφαλονιά, αν έχετε πάει, αλλά σύντομες, short and sweet, όσο πρέπει να είναι μία διαδρομή διακοπών πριν αρχίσεις τα σιχτίρια και τις νοσταλγίες για τον καναπέ σου.

Μείναμε στο Σταυρό,

όταν ξαναπάμε δε, θα μείνουμε στο Κιόνι που πολύ αγαπήσαμε την άπειρη ομορφιά του και δεν αστειεύομαι, είναι πανέμορφο, από τα ωραιότερα χωριά που έχω δει στη ζωή μου. Το μόνο του πρόβλημα το πάρκινγκ, πολλά αυτοκίνητα και δε χωρούν.
Η Ιθάκη είναι ένα νησί που έχει ένα χωριό που το λένε Φρίκες. Ρισπέκτ τώρα. Για το όνομα, το χωριό δε μου άρεσε.
Που να φάτε: στον κυριούλη με τα κοψίδια στο Σταυρό. Πλατεία ντουγρού, απέναντι από την εκκλησία του χωριού, το γουρουνόπουλο στη σούβλα κι ο Λάλας δίπλα μας. Το Λάλα τον κέρασαν καρυδόπιτα, εμάς όχι, γιατί;
Στην Πινακοθήκη στο Βαθύ, γιατί έχει ωραίους μεζέδες, αν είσαι δε και ρισκέ αγόρι ή κορίτσι, καλή ώρα, δες:

μου το φέρανε και δε μπόρεσα να αντισταθώ: ναι, αδελφές μου, δοκίμασα γλώσσα βοδινή. Μπλιαχ πολλών μεγατόνων!
Στον Οδυσσέα λένε όλοι. Τον πετύχαμε σε κακή βραδιά, τα 'χανε φάει όλα. Απογοήτευση.
Στο παλιοκάραβο. Η ρετσέτα ή κάπως έτσι (τσερέπα) μούφα. Τα λοιπά συμπαθή. Γενικώς, στο θέμα φαΐ η Ιθάκη δε μας εκστασίασε.

Που να κολυμπήσεις:

στο Γιδάκι. Φύσαγεεεεε. Παραλίγο να μείνουμε εκεί για πάντα - αλήθεια, λέω.
στον Αι-Γιάννη:

στην Πόλη

Τι να δεις

την αρχαιολογική συλλογή του Σταυρού

τη Μονή Καθαρών

Το μενίρ του Αράκλη

το ναό στην Ανωγή

το ναυτικό μουσείο

καμιά έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη ή και στη συμπαθέστατη γκαλερί

το Λάκη Γαβαλά με άψογο στιλ, όπως πάντα - μην τον δεις καλά και σώνει αν δε θες. Εμείς τον είδαμε, το καταθέτω.

το Χριστό φαντάρο στην επιστροφή με το γνωστό τρόπο πάμε πέρα-δώθε στο Ιόνιο και κάποτε την κάνουμε για αιτωλοακαρνανικές ακτές.
Τι διάβαζα στην Ιθάκη. Τίποτα. Σοκάρεστε, το ξέρω, αλλά τίποτα - κάτι ψιλο σοκ, αμόκ, τοκ, νοκ κλπ. ρυπαρά τα διάβασα αποκλεισμένη στο Γιδάκι, μετά τα πέταξα, φιλώ σταυρό.
Τι άκουγα στην Ιθάκη: τίποτα. Ησυχία. Να 'ταν κι άλλα. Να 'μαστε καλά να ξαναπάμε.
Ασπασμοί φθινοπώρου, με θερμοκρασίες καλοκαιριού. Πιστέψτε με, η καλοκαιρία που εμείς θεωρούμε αυτονόητη είναι προνόμιο σ' αυτή τη χώρα - τα υπόλοιπα, όχι.
Και ούτε πήγα Tindersticks πάλι, τι ζωή.

ΔΙΑΚΟΠΕς ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ

2010-09-02T09:52:00.001+03:00

Το καλοκαίρι επισήμως μας αποχαιρετά εξ ου και το ως άνω επιτύμβιο, εντοιχισμένο στη Χώρα της Αμοργού - δες προηγούμενη ανάρτηση για να το εμπεδώσεις. Σκασίλα μας. Εμείς θα το συνεχίσουμε. Αποφάσισα. Κουράστηκα να πέφτουν όλοι σαν ακρίδα, πες, σα λαίλαπα, σαν κάτι κακό πάντως, εγώ θα πάω εδώ, εγώ θα πάω εκεί, στη νήσο, αδελφές μου, στη νήσο ή "θάλαττα, θάλαττα" ανάλογα αν σου αρέσουν οι αρχαίοι ή είσαι της ρωσικής λογοτεχνίας. Εν πάση περιπτώσει, κουράστηκα. Ναι, πήγατε, πήγαμε κι εμείς, πήγαμε όλοι, μπράβο μας.

Τώρα που γυρίσατε - ερώτημα: αν τόσο δε σας αρέσει αυτή η ρημαδοπόλη, γιατί επιστρέψατε; - μη μας τους κύκλους ταράσσετε - στο φμπουκ φυσικά - με δηλώσεις τύπου "πάει η αγάπη μου, πάνε οι διακοπές μου, άτιμη κοινωνία, μου φάγαν το μπιφτέκι μου" κλπ. Κουράστηκα, το ξαναείπα, ε;

Σταματώ τη γκρίνια, τα ' πα και ξεθύμανα η γυναίκα, και έρχομαι στο θέμα μου: το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι μας γονάτισε φέτος, μια υγρασία, μια άπνοια, μια απελπισία, γιατί τα 'καψες τα δέντρα, γιατί κακό παιδί; Αλλά δε μου έφτασε, ήταν λίγο. Ήταν βασανιστικό και λίγο. Άτιμο καλοκαίρι και τώρα σα να νυχτώνει μια ιδέα - και δύο - νωρίτερα.

Και πέρασε κι η πανσέληνος του Αυγούστου - σκασίλα μας. Πέρνα κι εσύ, βαρεθήκαμε. Έχει κι άλλο καλοκαίρι, με ένα διαφημιστικό διάλειμμα ψύχους πενθήμερο - θα περάσει, θα τσιτώσει και το δέρμα και μετά λέω να το συνεχίσω το καλοκαίρι.

Κι ένα ταξιδιωτικό: πήγα στο χωριό μου, είχε ζέστη, υγρασία, άπνοια κλπ., απεγνωσμένη μία μέρα πήγα για μπάνιο στο ποτάμι, εκεί που παλιά πλένανε, τραγουδάγανε τους καημούς τους, γκομενίζανε υποθέτω κλπ. Εγώ για ένα μπάνιο πήγα κι αυτό χλιαρό. Το ποτάμι ήταν χλιαρό, τι να λέμε τώρα...Στο Βαλτσόρεμα άμα θες να πας, αλλά να είσαι καλό παιδί γιατί λίγοι πάμε και μην το κάνουμε σαν τα μούτρα μας κι αυτό, ξέρεις εσύ, σκουπίδια κλπ. σε σακουλίτσα και δρόμο. Έχει την κοσμική παραλία, που κατεβαίνεις με το αμάξι και στήνεις και ομπρέλα άμα λάχει - το είδα, το αναφέρω - έχει και την κακοτράχαλη, αυτή που πήγαμε εμείς, γιατί είχαμε βάλει ένα ψιλοστοίχημα του είδους, που έχει όμως κάτι νερά που τρέχουν με ορμή και κάνεις κι ένα τζακούζι στα μεγάλα κέφια - αυτό το είχα ξανακάνει, παραπέρα στο ποτάμι, γι' αυτό το ξεφτιλίζει κάπου η Λένα στο σαγράδα, σε περίπτωση που σας θυμίσει κάτι.
Πάρτε λίγο ακόμη ποτάμι να σας βρίσκεται:

Επίσης, εγώ τώρα που γράφω φοράω ένα απολύτως βρωμερό patch (επίθεμα, κόρη μου, επίθεμα) σιτρονέλλας παρόλ' αυτά με τσιμπούν κουνούπια και σκνίπες, γιατί; Ένα κομμάτι του καλοκαιριού που δε λυπηθώ να χάσω είναι τα ιπτάμενα μοβόρικα όντα, μετά Νείλου ή άνευ, με έχουν κάνει πιτσιλωτή φέτος.

Προς τι η θυμηδία; Είναι μάλλον που διάβασα χθες τον τελευταίο Μάτεσι, ναι, το γκραφίτο, ξεσαλώνει ο Μάτεσις, δε χρωστάει τίποτα σε κανέναν και δίνει τα ρέστα του, από τη Μητέρα του Σκύλου είχα να τον απολαύσω τόσο, θαλερός ανεξαρτήτως ηλικίας εν αντιθέσει με τον μέχρι πρότινος αγαπημένο Τσόκλη που κατέρριψε την αγάπη μου εν μιά εκπομπή. Ο καθένας δικαιούται να καταλήξει στα συμπεράσματά του.

Αυτά, αποχωρώ, βιάζομαι, τι πρωτότυπο! φωτό αργότερα. Καλό φθινόπωρο. Και ναι, έβαλα φωτό, αργότερα μεν, έβαλα δε. Καλό απόγευμα Κυριακής.

Αμοργός

2010-08-04T15:09:00.000+03:00

Μὲ τὴν πατρίδα τους δεμένη στὰ πανιὰ καὶ τὰ κουπιὰ στὸν ἄνεμο κρεμασμένα
Οἱ ναυαγοὶ κοιμήθηκαν ἥμεροι σὰν ἀγρίμια νεκρὰ μέσα στῶν σφουγγαριῶν τὰ σεντόνια
Ἀλλὰ τὰ μάτια τῶν φυκιῶν εἶναι στραμένα στὴ θάλασσα
Μήπως τοὺς ξαναφέρει ὁ νοτιᾶς μὲ τὰ φρεσκοβαμένα λατίνια
Κι ἕνας χαμένος ἐλέφαντας ἀξίζει πάντοτε πιὸ πολὺ ἀπὸ δυὸ στήθια κοριτσιοῦ ποὺ σαλεύουν
Μόνο ν᾿ ἀνάψουνε στὰ βουνὰ οἱ στέγες τῶν ἐρημοκκλησιῶν μὲ τὸ μεράκι τοῦ ἀποσπερίτη
Νὰ κυματίσουνε τὰ πουλιὰ στῆς λεμονιᾶς τὰ κατάρτια
Μὲ τῆς καινούργιας περπατησιᾶς τὸ σταθερὸ ἄσπρο φύσημα
Καὶ τότε θά ῾ρθουν ἀέρηδες σώματα κύκνων ποὺ μείνανε ἄσπιλοι τρυφεροὶ καὶ ἀκίνητοι
Μὲς στοὺς ὁδοστρωτῆρες τῶν μαγαζιῶν μέσα στῶν λαχανόκηπων τοὺς κυκλῶνες
Ὅταν τὰ μάτια τῶν γυναικῶν γίναν κάρβουνα κι ἔσπασαν οἱ καρδιὲς τῶν καστανάδων
Ὅταν ὁ θερισμὸς ἐσταμάτησε κι ἄρχισαν οἱ ἐλπίδες τῶν γρύλων
Ν. Γκάτσος, Αμοργός

ολόκληρο το βρίσκετε εδώ.

Αμοργός ίσον νησί των Κυκλάδων, λίγο πιο κάτω από τη Νάξο, όπου φτάνεις μετά από 9 ώρες αφού περάσεις Σχοινούσα, Ηρακλειά και Κουφονήσι - η πρότασή μου να τους ρίχνουμε με ένα σωσιβιάκι καθοδόν δεν εισακούσθηκε κι έτσι σταματήσαμε και στα τρία νησιά. Τη Δονούσα τη γλιτώσαμε καθότι κομμάτι παραπάνω, δες και κανά χάρτη:

κουραστικό το καράβι για ανυπόμονους σαν και του λόγου μου, η πρώτη φωτό της ανάρτησης από κει, τα αθλητικώς ενδεδυμένα πόδια δεν είναι δικά μου, το scrabble ούτε, τα πόδια ανήκουν σε φίλτατη φίλη, το scrabble επίσης. Το καράβι ήτο το Blue Star κάτι (Νάξος;), ωραία περάσαμε, κάποια στιγμή έγιναν άθλιες οι τουαλέτες, το επεσήμανα κι αμέσως διορθώθηκε: ηθικό δίδαγμα, συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Αμοργός: φτάνεις δυόμιση τη νύχτα στα Κατάπολα και περιμένεις τον κύριο Δημήτρη (εμείς) που θα σε πάει στο δωματιάκι σου να ξαποστάσεις. Έχει δημοτικό πάρκινγκ, αφήνεις το αμάξι, ανεβαίνεις κάτι σκαλιά δεν είναι πολλά, συνεχίζονται σου λέει ως τη Μινώα, αλλά εσύ σταματάς πολύ παρακάτω, πλην μέσα στη μαύρη νύχτα πολλά σου φαίνονται. Έχει και μία κρεπερί κλπ. μπροστά απ' το καράβι που έχει wifi, κι ένα σφύριξα κι έληξες από youtube στο κινητό επίσης νύχτα το αποζητάς όσο να 'ναι - δε φταίω εγώ, το καράβι έχει παρενέργειες στην ψυχοσύνθεσή μου, αεροδρόμιο δε σας βλέπω να φτιάχνετε, με μπρατσάκια και βατραχοπέδιλο θα έρθω την επόμενη φορά.

Ξυπνάς το πρωί κατά το μεσημέρι, ω, μέρα λαμπρή, καύσωνας στην Αθήνα, αέρας στην Αμοργό. Παίρνεις την ανηφόρα για τη χώρα, γιατί, όπως θα δεις, όπου και να θες να πας, αυτή την ανηφόρα θα την πάρεις, δεν το συζητώ. Εκεί θα βρεθείς στο σταυροδρόμι, στο σταυροδρόμι που λέει και το αλησμόνητο άσμα. Πήγαινε όπου θες, εγώ θα σου πω τις επιλογές σου και κάνε ό,τι σε φωτίσει η Χοζοβιώτισσα.

Χώρα: ωραία χώρα, ακολουθεί τον τύπο κάστρο Κυκλάδων, μου θύμισε χώρα Φολεγάνδρου, σοκάκια, στενάκια, εντοιχισμένα αρχαία μέλη, μέχρι επιτύμβιο ανάγλυφο κομψότατο εντόπισα, μαγαζάκια, μπουκαμβίλιες τεράστιες, ω, τι καημός, γιασεμιά και βασιλικοί, λειτουργεί τώρα κατευναστικά ο βασιλικός στο στομαχόπονο; Εμένα πάντως πολύ με παρηγόρησε μία γλάστρα που αγκάλιασα και μύριζα μέχρι να με μαζέψουν μία μέρα που στομαχοπονούσα - επόμενη κραιπάλης, θα τα πούμε σε λίγο.

Που να κολυμπήσεις: ου, που να στα λέω, άπειρες παραλίες.

Μούρος: ομόφωνα κηρύχτηκε number 1. Κατέβα το σκαλί-μονοπάτι, μόνο σ' εξορκίζω, μην ξεχάσεις τίποτα, θα το ξανανέβεις στη ντάλα, τρεις φορές το ανεβοκατέβηκα σε μια μέρα και ούτε πόντος δεν απωλέσθη, ω άδικε ντουνιά, αλλά δεν έπαθα και ηλίαση, οπότε μία η άλλη. Ο Μούρος έχει μία εκπληκτική άνωση, πεντακάθαρα βαθιά νερά και βότσαλο ολέ, άσε που έχει και μήκος, οπότε δεν παίζεις με τα πατουσάκια του διπλανού σου - παρεκτός κι αν το επιθυμείς στην οποία περίπτωση ποια είμαι εγώ να σου το απαγορεύσω; Έχει και μία μυστική παραλία πίσω από έναν βράχο, εντάξει δεν είναι και απόρρητη, τη βρίσκεις, μην το κάνουμε θέμα, αλλά έχει πλάκα, έχει και κάτι σπηλιές, τι να λέμε τώρα, απ' όλα έχει... φαΐ δεν έχει, νερό δεν έχει, σκιά πολλή δεν έχει, πλην είναι από τις ελάχιστες παραλίες της Αμοργού που μπορεί να σταθεί η ομπρέλα σου, οπότε οπλίσου με κουράγιο και αξεσουάρ και κατέβα τα σκαλιά που λέγαμε.

Πάμε παρακάτω: τα νησάκια. Η Αμοργός είπαμε, είναι νησί. Πέριξ τώρα της Αμοργού βρίσκονται κι άλλα νησίδια. Δύο εξ αυτών είναι προσβάσιμα με καΐκι και μπορείς κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ να κολυμπήσεις εκεί. Τα δε ονόματα αυτών Νικουριά και Γραμβούσα - έχει και στο νομό Χανίων μία, μη μπερδευτείς και το κόψεις όλο νότια, μείνε στην Αμοργό προς το παρόν.

Το εκκλησάκι βρίσκεται στη Νικουριά μεταξύ πρώτης (μεγάλης) και δεύτερης (μικρής) παραλίας, είναι αφιερωμένο στην Παναγία και πας από μονοπάτι σε ένα δεκάλεπτο από την πρώτη παραλία. Έχω και σχετικό βίντεο, αλλά λέω να το κρατήσω προς το παρόν. Στην πρώτη παραλία λειτουργεί μικρό, αλλά θαυματουργό σε φάση έχω αφυδατωθεί μπαράκι.

Η Γραμβούσα έχει δύο παραλίες: μία μεγάλη που χωρίζεται και σε άλλες μικρότερες και μία πιο ιδιωτική στα αριστερά όπως σε αφήνει το καραβάκι, πλην όταν πήγαμε εμείς είχε κύμα και πολύ επικράνθην γιατί δε μπορούσες να κολυμπήσεις σαν άνθρωπος. Κατά τα λοιπά blue lagoon κι άμα βρεις σκιά να μου τρυπήσεις τη μύτη.

Μαλτέζι: επίσης με καραβάκι, εκτός αν το κόψεις με τα πόδια απ' τα Κατάπολα και κάποια στιγμή θα φτάσεις. Δίπλα έχει κάτι επίπεδους βράχους που τους λένε Πλάκες και μπορείς να κολυμπήσεις κι εκεί, πλην το Μαλτέζι είχε beach bar, ξαπλώστρες, Κώστα Δήμο και Έμιλυ κι εμείς κολλήσαμε εκεί. Θάλασσα ιδανική για πέρα-δώθε, έστω για αργά πέρα-δώθε. Από το πολύ πέρα-δώθε δε μου βγήκε το παρατσούκλι Σκοπελίτης slow κατά το Σκοπελίτης express - δε με λες και κορίτσι-αστραπή. Απέναντι απ' τα Κατάπολα για να καταλάβεις.

Αιγιάλη: το δεύτερο λιμάνι του νησιού, σαφώς τουριστικότερη των Καταπόλων, εμένα μου θύμισε Ίο και σκιάχτηκα λίγο, το χύμα δεν το έχω ιδιαίτερα, σόρι κιόλας. Παραλία μπροστά στο δρόμο, με δίχτυ για beach volley, περί ορέξεως...Έχει πλήρως εξοπλισμένο φαρμακείο ωστόσο - και δεν εννοώ φάρμακα, εννοώ καλλυντικά, γεγονός που εκτιμήθηκε δεόντως.

Τώρα βέβαια η τελειότερη παραλία βρίσκεται κάτω από τη Χοζοβιώτισσα, πλην είναι προσβάσιμη από το Μπεσόν (Grand Bleu) και τους σκαφάτους, δηλ. όχι εμάς.

Η Χοζοβιώτισσα (αρκετά κολύμπησες, ώρα για ιστορία, έτσι θα σε άφηνα; όχι, ποτέ δε χάνουμε τη φυτίασή μας, jamais) είναι μονή σκαλισμένη στο βράχο, ένας άσπρος μικρός σχετικά όγκος (την περίμενα πολύ μεγαλύτερη από τις φωτό) στο καφέ φόντο, έχει άπειρα σκαλιά, αν κάνεις το ολέθριο να την ανέβεις ντάλα μεσημέρι θα καταλάβεις τι εννοώ, και μέσα τρελή δροσιά τόσο που λες τι είναι ο άνθρωπος, όλα μάταια, ας μείνω εδώ, πλην είναι αντρικό το μοναστήρι, το νεράκι σου και έξω απ' την πόρτα. Λουκούμι δεν είχε και πολύ επικράνθην, είχε όμως ψημένη, θα σας πω σε λίγο τι είναι, πλην δεν ηδυνάμην, λύγισα απ' τη ζέστη. Να φροντίσετε να μην πάτε με μπραζίλιαν, ρίχτε κάτι πάνω σας, μοναστήρι είναι και έχει και dress code, εγώ, π.χ. κατέβασα τη μπλούζα ως τη μέση των γοφών, κατέβασα αναλόγως τη φούστα ως τη μέση της γάμπας (ήτο μίνι αρχικώς), έβαλα κι ένα φουλάρι τερατωδών διαστάσεων ως μαντήλι-παύλα ημίμπλουζα και ανέβηκα κυρία. Κατέβηκα δε τρέχοντας και αποχωριζόμενη ιμάτια καθώς απομακρυνόμουν από τη μονή.

Που να φάτε, πείνασα, τόση ώρα γράφω και κάπως μου 'ρθε: λοιπόν,
στα Κατάπολα, Καπετάν Δήμος. Μην πάρετε για κυρίως δύο σαλάτες (το έκανα, αλλά είχα πιει, δεν είχα επίγνωση), δε θα τις παλέψετε. Πάρτε ό,τι οι φυσιολογικοί άνθρωποι. Είναι κι άλλη μία που φάγαμε τα ψάρια προς το λιμάνι, κορίτσια, βοηθάτε, πως τη λέγανε;;;;;;;;;;;
στο Ξυλοκερατίδι, ήτοι από Κατάπολα κόψτο όλο δεξιά, ουσιαστικά η προέκταση, και στο τέλος κάτι σε μικρή Βενετία: Βιντσέντζος, μα ένα παπουτσάκι!!!
Τιπ: τη χωριάτικη με ξινομυζήθρα απαρεγκλίτως, αποχαιρετήστε τη φέτα για λίγες μέρες, μπορείτε.
Χώρα: Λιοτρίβι, εγώ δυστυχώς την έβγαλα με μακαρόνια (που απεχθάνομαι) με τυρί, ένεκα στομαχόπονου, βλ. παραπάνω. Τα κορίτσια διονυσιάστηκαν. Εγώ ακόμη κλαίω καμιά φορά που θυμάμαι τους κεφτέδες που δεν έφαγα.
Μούρος: έχει ταβέρνα ακριβώς από πάνω. Φάγαμε αργά, δεν είχαν μείνει και πολλά πράγματα. Καλό φαΐ κι άμα πεινάς και διψάς, σου κάνει κατάσταση (πάγο, κλπ.) και για παραλία.
Κι άλλη μία σ' ένα χωριό μια μέρα που γυρίζαμε από κάπου και εν πάση περιπτώσει, άμα έχεις το μπλογκ μου τι να τον κάνεις τον ταξιδιωτικό οδηγό, τέτοια ακρίβεια στην περιγραφή. Αλλά: κάνει κάτι κεφτέδες, θα τη βρω και θα σας πω ποια ήταν και κυρίως που.
Και τέλος στο ορεινό χωριό Θολάρια, πάνω από την Αιγιάλη, δεν πας και στον Όλυμπο, χαλάρωσε, μαστ ταβέρνα Πανόραμα με τον αειθαλή παππού να τραγουδά και να λέει προστυχιές αριστοφανικού τύπου. Τραγουδούσε κι ένας άλλος, απόγονος μάλλον, που μας θύμισε κάποιον και γελάσαμε πολύ, αλλά δεν το μαρτυράμε. Το φαΐ θεϊκό, αλλά τους είχε τελειώσει το κοκορέτσι, γιατί;
Πρωινά: στη χώρα, Γιασεμί, αργοί ρυθμοί, αν πάτε χωρίς καφέ και τον θέλετε κατεπειγόντως, ξεχάστε το. Χαλαρώστε, η μουσική βοηθά σ' αυτό, και θα σας έρθει κι ο καφές. Προτείνω γαλλικό, έχουν καλό χαρμάνι και τον φχαριστιέσαι.
Στα Κατάπολα κατά μήκος του λιμανιού: αν πάρετε πίτσα μαργαρίτα για πρωινό (μη ρωτάς το γιατί) να επιμείνετε να είναι καλοψημένη. Κατά τα λοιπά, αυγά σε άπειρους συνδυασμούς, έχω πλέον να καυχώμαι ότι μία μικρή Βέττα σε ένα μικρό καφέ απέναντι απ' το φαρμακείο στη Χώρα έμαθε να κάνει αυγά μάτια.

Που να πιείτε: στο μπιτς μπαρ στη Νικουριά ψημένη ρακή. Τι είναι αυτό; Ρακή που βράζουν με αρωματικά βότανα, εμένα μου θύμισε λιγάκι τεντούρα - μη με πετροβολάτε, ψυχραιμία και οι μεν και οι δε, πιστεύω ότι ήταν το κανελλογαρίφαλο που με οδήγησε σε αυτή την ατραπό. Εγώ την πίνω με έξτρα πάγο κι όταν λέω έξτρα εννοώ ένα έξτρα ποτήρι με παγάκια (ή πιατάκι, αναλόγως). Στο μπιτς μπαρ στο Μαλτέζι της Παναγιάς τα μάτια, Κώστας rules, ζητήστε πειραγμένο cuba libre, τόσα χρόνια, κάτι μάθαμε, χαχαχαχαχα. Στο γιασεμί κοκτέιλ, και σε ένα άλλο δίπλα στο γιασεμί κατά το σούρουπο, μα πάλι να μη θυμάμαι πως το λένε; what is my problem?
Στα Κατάπολα στην Αυλή τζιν τόνικ κάργα. Και ψημένη όπου βρεθείτε κι όπου σταθείτε.
Τώρα εγώ όλο και κάτι θα έχω ξεχάσει, έτσι συμβαίνει, εν κατακλείδι, ωραίο νησί η Αμοργός, η άλλη σου λέει έχει πάει έξι φορές. Μη σκιστείτε στο packing, ούτε τα μισά δε θα φορέσετε.

Οι τελευταίες φωτό από τη Χώρα.

Διαβάζω την Αμοργό του Γκάτσου, ακούω την Αμοργό του Γκάτσου σε μουσική Μ. Χατζιδάκι. Και το Γιάννη το φονιά γιατί μου αρέσει και γιατί το ακούσαμε στην Αμοργό.

Σας αποχαιρετώ, όπως σας αντάμωσα, με Γκάτσο και τον απόλυτο αναπτήρα του καλοκαιριού:

Χρόνια καὶ χρόνια πάλεψα μὲ τὸ μελάνι καὶ τὸ σφυρὶ βασανισμένη καρδιά μου
Μὲ τὸ χρυσάφι καὶ τὴ φωτιὰ γιὰ νὰ σοῦ κάμω ἕνα κέντημα
Ἕνα ζουμπούλι πορτοκαλιᾶς
Μίαν ἀνθισμένη κυδωνιὰ νὰ σὲ παρηγορήσω
Ἐγὼ ποὺ κάποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μάτια τῆς πούλιας
Καὶ μὲ τὴ χαίτη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκάλιασα καὶ χορέψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στὴ θερισμένη καλαμιὰ καὶ φάγαμε μαζὶ τὸ κομένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη μοναξιὰ μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου.

ατάκτως ερριμμένα

2010-08-02T22:15:00.031+03:00

ήτοι ένα όχι τόσο μακρύ, φευ, πλην εντελώς ζεστό καλοκαίρι. Η φωτό ανοιχτά του Μούρου στην Αμοργό, είναι σαφές ότι θα μπορούσε να έχει τραβηχτεί οπουδήποτε στο Αιγαίο την εποχή της αποθέωσής του. Και που να προλάβεις να γράψεις; έγραψα όμως κάτι την προπροηγούμενη Κυριακή, εκεί εν μέσω απεργίας ελεγκτών ενάεριας κυκλοφορίας, λευκής πολύχρωμης ποσώς με απασχολεί, η αγωνία του να φτάσω στο παραπέντε στο εξεταστικό κέντρο από υπαιτιότητα όχι δική μου αρκούσε για να μου τσαταλιάσει τα νευράκια.

Εν πάση περιπτώσει, άλλο έγραφα και ιδού σε αντιγραφή-επικόλληση:

Είναι λοιπόν η ώρα 7:20 το πρωί ασφαλώς
της Κυριακής
δυστυχώς. Και γράφω οποία πρωτοτυπία
καθισμενη
και δεμένη εδώ και 40 λεπτά μέσα στο
αεροπλάνο.
Όπου:
α. Έχω πουντιασει
β. Έχω νυσταξει
γ. Έχω πεινασει
δ. But certainly not least έχω σιχτιρισει.
Ο τελευταίος μήνας υπήρξε άκρως
συναρπαστικος
και κυρίως άκρως των μετακινήσεων.
Ας αρχίσουμε από τις αφίξεις:
Τρίτη και 13 μηνός ιουλίου αφίχθη εκτάκτως κ
πραξικοπηματικα
η ανιψιά μου. Το πρώτο κοριτσάκι της
επόμενης
γενιάς της οικογένειας. Την υποδέχτηκα
αρμοδίως
με ολοσωμη φόρμα hello kitty και δη I love nerds hello
kitty:

Επιτέλους τα φυτά δικαιωνομαστε ω
άδικη ζωή! επιτέλους θα έχω άλλοθι για να
αγοράζω όλο και περισσότερες hello kittες.Αφίχθη δε η ανιψιά πανηγυρικά σε ολοκαίνουργιο
μαιευτήριο απαστραπτον με δάπεδα laminate
μεν παρκέ δε με γηινα χρώματα και
reproduction κατευναστικες στους τοίχους με
ψυκτες κ κυπελλακια για τους
ταλαιπωρους συγγενείς κ σούπερ
αναπαυτικους καναπέδες για να
απλωνουμε τα τσακισμενα μας κορμιά.
Ο αδελφός μου και περήφανος πατέρας επιθυμεί να ευχαριστήσει δημοσίως τους καλούς ανθρώπους του Γαία για την περιποίηση και την προσοχή κι εγώ καλός άνθρωπος ούσα myself δε μπορώ παρά να του κάνω τη χάρη.

Προχωρώ: εκεί λοιπόν που χρωστούσα κάτι Ισπανίες, συγκεκριμένα μία Σαλαμάνκα κι ένα Τολέδο - είπαμε, αργώ αλλά δεν ξεχνώ, προέκυψαν κάτι εγχώρια διότι ενέσκηψε εν τω μεταξύ με πολλή δυσκολία είναι η αλήθεια το θέρος. Πήγα από δω πήγα από κει κλασικά προσπάθησα για άλλη μια φορά να δειχτώ ψύχραιμη στο αφελές ερώτημα που θα πας διακοπές, η έννοια της διακοπής δε μου λέει κάτι, ο βίος μου είναι δομημένος γύρω από το διακόπτειν, άπαξ μηνιαίως σταθερά και πολλές φορές συχνότερα βρίσκομαι στο αεροδρόμιο, συνεπώς...Πήγα ωστόσο και θα ξαναπάω, έτσι για να τηρώ τις παραδόσεις.

Το πόδι, μετά την πανθομολογούμενη επιτυχία της πρώτης φωτό της σειράς "το δεξί μου πόδι", όχι στην Αμοργό, στο Ηράκλειο Κρήτης στο καπάκι μετά την Αμοργό, συνέχεια προσεχώς.

Κι άλλα πολλά μεσολάβησαν, μια προκήρυξη που έβριθε αγραμματοσύνης και όπου απουσίαζε η ιδεολογία (κι εγώ δεν απέκτησα ακόμη το Eos που αγαπώ αλλά το προσπερνώ με συγκατάβαση, δε νοσταλγώ βιαίως αυτοκίνητα που δεν έχω, καθώς επίσης άνθρωπος που δεν αγαπήθηκε θα λυσσάξει, τόσο απλά) ένας καύσωνας ντεμί αλλά μακράς διαρκείας, εγώ 9 ώρες plus σε ένα καράβι, το iphone που το απέκτησα τελευταία των Ελλήνων και το ενέδυσα και hello kitty μη χάσει, κι άλλα κι άλλα κι άλλα, τι να πρωτοθυμηθώ για σένα όμορφο χωριό. Από τώρα και για λίγο καιρό λέω να ησυχάσω και να γράψω καναδυό πραγματάκια.

Δεν έγραψα φέτος ούτε για τοπ πετσέτες, ούτε για τι να πάρεις μαζί σου, τίποτα τέτοιο. Το γούστο μου στην πετσέτα δεν άλλαξε, τα βασικά των διακοπών παραμένουν σταθερά, σας παραπέμπω στα αντίστοιχα του περσινού καλοκαιριού. Νέο αξεσουάρ για μακρινά ταξίδια με πλοίο: scrabble ταξιδιού, σωτήριο και άκρως ψυχαγωγικό, κυρίως όταν αντί να τηρείς τους κανόνες, η ομάδα συμφωνεί σε ένα θέμα και δημιουργεί ευφάνταστους συνδυασμούς γραμμάτων που σημαίνουν κάτι μόνο για τους ειδότες.

Διάβασα πολύ φέτος το καλοκαίρι, αν εξαιρέσουμε τη Φωνή του Χωμενίδη που μου θύμισε το Χωμενίδη στα φόρτε του και το Χρηστίδη που αγάπησα και θα αγαπώ για πάντα, δε θυμάμαι κάτι άλλο.

Ακούω "ξένα" αρχών 1990 και έχω ξεπατωθεί στα γέλια ενθυμούμενη τα δράματα που συνόδευσαν τα υπέροχα αυτά τραγουδάκια. Απολύτως αγαπημένο:
All out of love, Air Supply, βίντεο μετά στίχων για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Α, με κάλεσαν και σε ένα beach party, από πότε έχουν να με καλέσουν σε beach party? και έλειπα, οποία ατυχία!

Α, μην ξεχάσω: καλώς σας βρήκα και καλό καλοκαίρι!

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ

2010-06-07T01:38:00.001+03:00

Η Μαδρίτη είναι το είδος της τέχνης που δε σου επιβάλλεται, αλλά σου αποκαλύπτεται. Η τέχνη της κατανάλωσης ενδεδυμένη το μανδύα της αιώνιας εικαστικής τέχνης, ήτοι το Λας Μενίνας του Βελάσκεθ (1656, λάδι σε καμβά, διαστάσεις σχεδόν 3Χ3, στο Πράδο), από το πανταχού παρόν πολυκατάστημα Il Corte Ingles (σαν το παλιό αγαπημένο καταργηθέν Μινιόν). Και η τέχνη της μουσικής, όπως αποκαλύπτεται στο δρόμο σε χρόνο ανύποπτο με μία μπάντα τζαζ που κορυβαντιοί Τετάρτη πρωί.

Η δε τέχνη του δρόμου, όπως παντού, εκφράζεται και με γκράφιτι και με τη σκεπαστή αγορά San Miguel, δίπλα στην Plaza Mayor. Το γκράφιτι εδώ χρησιμοποιείται και ως πινακίδα καταστήματος και δη φαρμακείου, η αγορά San Miguel αποτελεί τόπο συνάντησης του cool πληθυσμού τις Κυριακές τα μεσημέρια, η δε Πλάθα Μαγιόρ, όπως λέει και τ' όνομά της, είναι πλατεία και είναι μεγάλη. Και είναι και περίκλειστη, ήτοι περιβάλλεται από στοές και την ανακαλύπτεις αφού εισέλθεις σε μία εξ αυτών. Και εδράζει εδώ λοιπόν ένα εκ των πολλών Μουσείων του Χαμόν. Το Museo del Jamon δεν είναι μουσείο, είναι εστιατόριο και η χαρά του κρεμασμένου μπουτιού χοίρου, το οποίο, όπως προανέφερα, εκτιμώ και ετίμησα δεόντως.

Για να μη νομίζετε δε ότι το μόνο που έχεις να κάνεις στη Μαδρίτη είναι να καταναλώνεις συντηρημένο χοιρινό, πήγα και στα μουσεία. Στη Μαδρίτη πρωτοπήγα πριν χρόνια και δεν την αγάπησα. Τουναντίον, προσπαθούσαμε απεγνωσμένα να αλλάξουμε το εισιτήριό μας και να φύγουμε μια ώρα αρχύτερα. Είχα σφάλει. Αυτή τη φορά μου άρεσε πολύ περισσότερο. Φταίει βέβαια ότι η εμπειρία της Μαδρίτης εμπεριέχει το σχετικό ξεποδάριασμα, εγώ όμως τότε, παλιά στο Κάνσας, είχα ξεγοφιαστεί κυριολεκτικά ρολάροντας πάνω στα χαλικοστρωμένα, μη επενδεδυμένα πεζοδρόμια της Πατησίων, επί δημαρχίας Ντόρας, θυμάσαι; όταν προσπαθούσε η Ντόρα να ξαναστρώσει τα παλαιά πεζοδρόμια. Αποτέλεσμα, τράβηγμα τρανταχτό στο ύψος του ισχίου και κουτσαβλίαση ολκής. Σε μία πόλη, όπως η Μαδρίτη, με πολλές σκάλες, πολλούς δρόμους και αχανή μουσεία - my name is Prado - η μετακίνηση ήταν τουλάχιστον ταλαίπωρη. Τώρα πάλι όχι.
Ρέινα Σοφία, λοιπόν, το μουσείο της βασιλίσσης, αδερφή του δικού μας τέως, ξέρεις, φιλοξενεί τη Γκερνίκα (Guernica) του Πικάσο, που, όπως μπορείς να δεις, είναι μεγάλος, πολύ μεγάλος πίνακας. Μοντέρνα τέχνη, ως επί το πλείστον, τα εξωτερικά ασανσέρ τα μίσησα, γυάλινοι κλωβοί που εγκλωβίζουν επισκέπτες σε θερμοκρασίες απελπιστικά υψηλές, έλεος πια με το γυαλί! Αυτή τη φορά το πετύχαμε σε φάση εκτεταμένης ανακαίνισης, ευτυχώς, γιατί δεν προλαβαίναμε να τα δούμε όλα.

Άλλο:
Το Πράδο, το αγαπημένο παλαιάς σχολής, δύσκολο στην πλοήγηση, μαγικό, άλλης εποχής, Πράδο.

Τεράστιο, τίγκα στα δωματιάκια και υποδωματιάκια, με το χάρτη στο ένα χέρι και την έκσταση σίγουρη σε κάθε γωνιά, όλη η ευρωπαϊκή ζωγραφική που θέλησες ποτέ να δεις εδώ: εδώ ο Βελάσκεθ, εδώ ο Τιτσιάνο, εδώ ο Ελ Γκρέκο ο αγαπημένος, σε δική του αίθουσα, τόσο μικρή για να αναδείξει το μέγεθος των έργων που φιλοξενεί. Εδώ και οι εσωτερικές σκάλες του και το σώμα στη θύμηση του πόνου της προηγούμενης φοράς, άρχισε να τραβάει εκεί στο ύψος του ισχίου, τι λες; Εδώ και το gift shop, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου αυτή τη φορά, ήθελα κι άλλες Μενίνας, αλλά ευτυχώς τις απέκτησα αλλού, βλ. παρακάτω.
Απέναντι δε από το Πράδο βρίσκεται το ιδιωτικό Τίσεν, θαυμάσιο μουσείο, φιλικό προς το χρήστη, συνιστάται επίσκεψη καπάκι μετά το Πράδο, μετά το πολυδαίδαλον του Πράδο, η ανάσα δροσιάς της απλής διάταξης του Τίσεν. Συλλογή; Απ' όλα έχει ο μπαξές, όλοι όσους πρέπει να δεις είναι εδώ, ίσως όχι τα αριστουργήματά τους, αλλά μία αξιοπρεπέστατη ιδιωτική συλλογή με εύρος θεματικό και χρονολογικό σ' έναν όμορφο χώρο με όμορφο κήπο.

Η τέχνη στη Μαδρίτη είναι και δημόσια: ιδού τι βρίσκεται δίπλα στους κρεμαστούς κήπους της προηγούμενης ανάρτησης:

Και αλλού μία ζωντανή τέχνη και πέρα από την περί αισθητικής συζήτηση και τα περί αρχετύπου και κακεκτύπου που δεν είναι της παρούσης, ιδού το Φιλί του Rodin από δύο ολοζώντανους ανθρώπους και εμφανώς σε καλή φυσική κατάσταση - πολύ αβολη στάση, παιδιά:

Η Μαδρίτη είναι πλατείες που ο κόσμος κυκλοφορεί, τρώει και πίνει φτηνά και ποιοτικά, έτσι θα το ξαναπώ για να το εμπεδώσουμε. Και σε μία απ' αυτές, στη Sol, δεσπόζει το εξής, μιας και μιλάμε για φαΐ, διαφημίζει βέβαια μπίρα, αλλά εμάς μας πάει αλλού, όχι πολύ μακριά, πολύ βολικά μετά από κραιπάλη:

Η Μαδρίτη είναι ο μαγικός εκείνος τόπος όπου η αγαπημένη Hello Kitty δεν είναι πια μόνη: ντυμένη νύφη στα στιβαρά μπράτσα του εξίσου αστόματου Hello Κίτου, έτσι, ένας ιππότης για τη Βασούλα. Και στο μαγαζί της Χαλόου Κίτυς βρήκα την Ινφάντα Μαργαρίτα που χρόνια αναζητούσα...(απέναντι απ' το Πράδο, ντουγρού).

Η Μαδρίτη είναι ο τόπος όπου τρως μέχρι να ξεκοιλιαστείς. Να φάτε στου Χαβιέ (Μπαρδέμ, φυσικά). Ταβερνείο είναι, μη σκιάζεστε, συμπαθέστατο, με νερό σε κανάτες, γιατί λέει το νερό της Μαδρίτης είναι εξαιρετικό, πλην παντού εμφιαλωμένο και με χίλια παρακάλια, ευγενέστατο προσωπικό και καλά μαγειρεμένο φαΐ, πλην, όπως σε όλη την πόλη, η έννοια σαλάτα δεν υφίσταται, πολλώ δε μάλλον τα ζαρζαβατικά. Φωτό της οικογένειας Μπαρδέμ παντού, ατμόσφαιρα παρέας, μια χαρά...

Διαβάζω Mrs. Dalloway, V. Woolf φυσικά, τι να πρωτογράψω, δεν είναι το θέμα, δεν είναι οι σκηνές, είναι οι λεπτότατες αποχρώσεις κι εγώ εκεί την ορίζω τη λογοτεχνία και μαγκιά της της Βιργινίας που μας έχει και παραληρούμε ακόμα.
Ακούω πολλά και προτιμώ να έχω τα αυτιά μου ερμητικά κλειστά κι άσε να βοούν, κάποτε θα βαρεθούν και θα σωπάσουν.
Εν κατακλείδι σημειώσεις και σχέδια φοιτήτριας Φωτεινής εν ώρα παράδοσης με θέμα τη Διάκριση του Μπουρντιέ, έτσι μας αρέσει να αντιστέκεται αισθητικά το γενος:

Εξυπακούεται ότι δημοσιεύονται κατόπιν αδείας, Φωτεινή, ευχαριστώ, και ώρα να αποχωρώ. Πολύ καληνύχτα σας και καλή εβδομάδα από αύριο.

Espagne

2010-06-01T22:53:00.000+03:00

και, ως εκλεκτό μέλος των PIGS - μην προτρέχετε, κακεντρεχείς, τη συντομογραφία εννοώ, πήγα στα άλλα PIGS και έφαγα γουρούνια πλείστα όσα σε όλες τις εκδοχές τους, επιτυχείς και μη. Στη φωτό η θρυλική εκδοχή του χαμόν, jamon ισπανιστί. Η χαρά μου, μπούτια χοιρινά κρεμασμένα στα ταβάνια.
Και εξηγούμαι, PIGS = Portugal, Ireland (παίζει γερά και η Ιταλία, ερίζουν σου λέει για το ποιος είναι πιο γουρούνι απ' τον άλλον), Greece, Spain, ήτοι οι πτωχοί συγγενείς της ΕΕ. Πήγα λοιπόν στην Ισπανία με αφορμή ένα συνέδριο.
Πήγα πρώτα στη Μαδρίτη, μετά στο Τολέδο, μετά στη Σαλαμάνκα. Δηλ. στο Τολέδο πήγα και ήρθα, αλλά θα τα γράψω με αυτή τη σειρά. Το σημερινό είναι
α. εξαγγελία του τι θα γράψω μη και σας φάει η αγωνία
β. δήλωση ότι ζω ακόμα εν αντιθέσει με περίπου 60.000 καλούς ανθρώπους οι οποίοι καίτοι είχαν αποδημήσει εισέπρατταν συντάξεις. πού; στον άλλο κόσμο που θα πας; όχι, είχαν γίνει σύγνεφο τι να λέμε τώρα. Έτσι, για να τα λέμε όπως είναι: δε φταίει το κράτος καλοί μου 60.000 άνθρωποι που εισπράττατε τις συντάξεις των αποθαμένων, εσείς δηλ. δεν είστε διεφθαρμένοι; ε; ε; ε; Άντε και καλά στερνά! το προσπερνώ γιατί συγχύστηκα.

Σήμερα αγόρασα το πρώτο μου καρπούζι και ξέρω θα απορεί κανείς, τι δουλειά έχει τώρα το πρώτο της καρπούζι, σε λίγο θα μάθουμε για το πρώτο της δοντάκι κοκ. Όχι, το καρπούζι, εν αντιθέσει με το δοντάκι κι άλλες πρωτιές ενδεχομένως, το ΠΡΩΤΟ καρπούζι του καλοκαιριού σημαίνει επίσημα και πανηγυρικά την έναρξη του καλοκαιριού. Φέτος δε μου φαίνεται ιδιαίτερα πανηγυρικό. Είχε και ένα τεράστιο φεγγάρι τις προάλλες που μας διέλυσε τα νεύρα, αλλά επιβιώσαμε. Και με αφορμή το πρώτο καρπούζι οραματίζομαι θάλασσες και ακτές, αν και όχι φανατικά φέτος. Θα μου 'ρθει, δεν πειράζει. Μου τάξανε παρά θιν' αλός καταστάσεις αύριο, προσευχηθείτε μη βρέξει, δε θέλω.

Πήγα στον Πράισνερ την Κυριακή, που διάβασα μετά ότι τζάμπα ξελαρυγγιαζόμουν να προσπαθήσω να τον προφέρω Ζμπίγκνιεφ, Ζμπίγκνιου τον λένε τον άνθρωπο, μα πόσο αμόρφωτη, τσ, τσ, τς (τελικό ς, το έβαλα στο τέλος). Όπως και να τον λένε, ο Ζμπίγκνιεφ τα λέει. Lacrimosa εκ του lacrima = δάκρυ. Όπως όλα άλλωστε, και η τέχνη είναι στιγμές που μοιάζουν αιωνιότητες.

Επειδή τα πράγματα είναι αλλόκοτα και κουβάρι, πάρτε μία τσοκολάτα κον τσούρος, ήτοι το είδος της σοκολάτας-ροφήματος που την τρως με το κουταλάκι και βουτάς και τα άγευστα κατά τα λοιπά τουλουμπάκια μέσα - κόλαση - από τη Σαλαμάνκα με αγάπη, έτσι για να γλυκαθούμε μέρα που 'ναι.
Καλό καλοκαίρι με φωτό από τους κρεμαστούς κήπους της Μαδρίτης!

"εδώ, λοιπόν, εδώ

2010-05-18T22:48:00.000+03:00

κεντάω τα βράδια", λέει η αγαπημένη Άλκηστις (Πρωτοψάλτη), σε μουσική Νίκου Αντύπα και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. Τίτλος, Δράκος.
Ανάποδα σήμερα, ξεκινάμε απ' το τραγούδι, ανάποδες οι τελευταίες εβδομάδες χωρίς διαδίκτυο στο σπίτι - από σήμερα και όχι από την Πέμπτη που άρχισα να το χρεώνομαι - ξανά δικτυωμένη. Και δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω και τι να πρωτογράψω, γι' αυτό λέω να κάνω το Βούδα και να προσποιηθώ ότι ζω σε μία άλλη πραγματικότητα, όπου δε μετρώνται τα πάντα με ποσοστά και να κάνω αυτό που ξέρω και μπορώ, να γράψω τις περιπέτειές μου. Ειλικρινά με κούρασε το κόβε-ράβε-ξήλωνε των ημερών, όχι μόνο οι ανακοινώσεις των ιθυνόντων, αλλά και οι συζητήσεις του ελληνικού λαού. Φίλη είπε χθες "ευκαιρία να αδυνατίσει ο Έλληνας", είχα γράψει παλιότερα να μαζευτούμε λιγάκι, ηθικώς εννοούσα, και σκεφτόμουν αυτές τις μέρες που λόγω έλλειψης διαδικτύου είχα ανοιχτό ραδιόφωνο κι άκουγα κι αυτά που ήθελα κι άλλα που δεν ήθελα ότι σήμερα περισσότερο παρά ποτέ καθίσταται επιτακτική η ανάγκη για μία ουσιαστική και πρακτική πρακτικότατη φιλοσοφία - κρίμα που οι φιλόσοφοι μας άφησαν νωρίς. Σκεφτόμουν για παράδειγμα τον Καστοριάδη που θα έκανε πάρτυ καίριων επισημάνσεων.

Τέλος πάντων. Ας ξεκινήσω από κάπου γιατί έχω χάσει το μπούσουλα με τα πέρα-δώθε. Ηράκλειο. Κι επειδή σε γενικές γραμμές το έχουμε ξαναγράψει, θα προσθέσω ενημέρωση μόνο.
Ξανάνοιξε ο Κούλες (το ενετικό κάστρο του λιμανιού με το λέοντα της Γαληνοτάτης), εξαιρετικά συντηρημένος και καλοδιατηρημένος και του βάλανε και ξύλινες εσωτερικές πόρτες και καγκελωτά παράθυρα και κάνει περίεργα παιχνίδια το φως και κει μες στις σκιές μετριέσαι όπως πρέπει ουσιαστικά με το παρελθόν αυτού του τόπου το οποίο σε περίπτωση που το ξεχάσαμε μες στην τούρλα του Σαββάτου είναι πρώτον τεράστιο και δεύτερον υπέροχο για να υποχωρήσουμε ατάκτως τώρα.
Ποτό στο Παγοποιείον ανυπερθέτως στην πλατεία του Αγίου Τίτου, παλιό παγοποιείο όντως, εξαιρετικά διατηρημένο επίσης, ωραία κοσμοπόλιταν - στο Ηράκλειο Κρήτης, of all places - ωραία μουσική, όλα ωραία...
Και εκτός Ηρακλείου, αν σας βρει κακός καιρός Απρίλη μήνα και δε δυνηθείτε να πάτε για κολύμπι στον Κομμό - που τόσο πολύ τον αγαπάμε, δίπλα στα γνωστότερα Μάταλα, και μπόνους άιτεμ μινωικό ανάκτορο δίπλα στην παραλία. Αν λοιπόν, αν, να πάτε στα Ανώγεια όπου ευδοκιμούν τεράστια ολόμαυρα πεντακάθαρα γυαλιστερά τογιότα με τα συμπαρομαρτούντα - ηλιοκαμένους μαυροντυμένους οδηγούς με επιθετικό ύφος και επιθετικότερη οδήγηση. Τέλεια διαδρομή μες στους εγκρεμνούς (αγαπημένη παραλία της Λευκάδας, αλλά δεν ήρθε η ώρα της, συγκεντρώσου, εαυτέ μου ταλαίπωρε), αετοί πηγαινοέρχονται πάνω απ' το κεφάλι σου και, ναι, σου 'ρχεται η επιφοίτηση: μα εδώ λίγο πιο πάνω ήταν που γαλουχήθηκε ο γλυκός μου ο Ζευς με τους Κουρήτες να χοροπηδούν γύρω τριγύρω - αριστουργηματική απόδοση της παράστασης σε αρχαϊκό κάτοπτρο στο Μουσείο του Ηρακλείου. Στα Ανώγεια θα πηγαίναμε για φαγητό, αλλά ενέσκηψαν δύο πούλμαν με παιδιά μόλις Γυμνασίου και κάπως μας ήρθε και πήγαμε για ρακές instead. Εκεί συναντήσαμε το Γιώργη - μαζί με το Μανώλης, πρωτότυπο όνομα στη νήσο Κρήτη- ο οποίος ζήτησε επιτακτικά να του πω κάτι πανεπιστημιακό και, ομολογώ, δεν είχα!
Ωστόσο, οι Ανωγειανοί, κι όταν λέμε Ανωγειανοί, εννοούμε, σκληροπυρηνική κι όχι ερασιτεχνική αντίσταση με εξίσου σκληρά αντίποινα στους Γερμανούς, και εννοούμε και Ξυλούρης και Ψαραντώνης, κι αν ξεχνώ κανέναν, σόρι κιόλας άνθρωπος είμαι και μόλις διαπίστωσα ότι στη βεράντα μου κυκλοφορούν κάτι κώνωπες κτηνώδεις. Οι Ανωγειανοί, έλεγα, μιλούν διαφορετικά, ήτοι το Λ το λένε Ρ και δη they roll their rs, ρρρρρρρρρ. Και με αξίωσε ο θεός της Κρήτης να ακούσω Αιτωρρρρoακαρνανία, καρρρρρρρά, Ερρρρράδα και άλλα τινά. Ποιότης!

Τι άλλο να κάνετε στο Ηράκλειο; Να πάτε στο Ιστορικό Μουσείο που είναι πετίτ και συμπαθέστατο και κεντρικό και είχα ξεχάσει ότι είχα πάει μέχρι που το είδα και κάπως μου 'ρθαν ένα ένα χρόνια δοξασμένα. Να περπατήσετε μέχρι να ξεποδαριαστείτε και να ακολουθήσετε την περίμετρο του τείχους με τη βοήθεια ενός απλού και ταπεινού χάρτη της πόλης. Η διαδρομή αυτή θα σας φέρει στο μέρος της πόλης που προσποιούμαι ότι δεν υπάρχει ώστε να μπορώ να δηλώνω νοσταλγικά και κυρίως ανερυθρίαστα ότι το Ηράκλειο είναι η αγαπημένη μου πόλη στην Ελλάδα μετά την Αθήνα διαμαντόπετρα, τοπ, εννοείται, εξ ου και βρισκόμαστε εδώ και όχι, ας πούμε, στη Γουαδελούπη - no offence...Α, τη μπουγάτσα του Κιρκόρ σας την έχω γράψει; Σας την ξαναγράφω, Κιρκόρ, κάνε λίγο μεγαλύτερες τις μερίδες, αν θες βέβαια. Κατά τα λοιπά, πανδαισία.

Και εν είδει ανεκδότου: πιλότος τις ήθελε να εντυπωσιάσει προφανώς νεαρά τινα κατά την προσγείωση στο Ηράκλειο και παραλίγο η μεσογειακή κουρού του Γρηγόρη - υπέροχη, αλλά τραυματίστηκα, ποτέ ξανά, θα καταλάβεις - παραλίγο να συναντήσει τη Μεσόγειο. Προειδοποίησε, αγόρι μου γλυκό, πες "κατά την προσγείωση δέστε τις ζώνες σας, φέρτε το κάθισμα σε όρθια θέση, βεβαιωθείτε ότι το ατομικό σας τραπεζάκι είναι κλειστό και κυρίως, for the love of God, μη μασαμπουκώνετε τυρόπιτες, θα το μετανιώσετε...

Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν κάμποσες εβδομάδες, αλλά τώρα του έμελλε να εμφανιστεί. Ανειλημμένες γαρ...

δικαίωμα στο όνειρο

2010-05-08T00:59:00.001+03:00

από το ομότιτλο του Λάκη Παπαδόπουλου. Αυτό είναι το διακύβευμα, κατ' εμέ πάντα, των ημερών: αν έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Σε μία κατάσταση φρικαλέα με την κυριολεκτική σημασία του όρου, σε μία κατάσταση όπου κανιβαλίζονται τα ιερά και τα όσια του μυστηρίου της ζωής και κυρίως του θανάτου και γίνονται πρωτοσέλιδα και ιστορίες τηλεοπτικές με συγκινητική υπόκρουση, ενώ τριγύρω αχούν τα τύμπανα του πλέον παράλογου πλην όχι ακήρυκτου πολέμου, δε μπορώ, δεν αντέχω να ζουζουνίζω για τις ταξιδιωτικές μου περιπέτειες και μόνον, παρόλο που, προς το παρόν, δεν πτοούμαι.

Και αυτό επιθυμώ και δι' υμάς. Όταν έγραψα να μαζευτούμε πριν καναδυό μήνες, δεν είχα κατά νου το οικονομικό. Δε με απασχόλησε και δε θα με απασχολήσει ποτέ τι χαλάει ο καθένας και τι δε χαλάει, μαγκιά του, αρκεί να είναι δικά του...Εννοούσα να συμμαζέψουμε τα μυαλά μας και κυρίως την ψυχή μας που αναλώθηκε χρόνια τώρα, γενιές τώρα στο κυνήγι του ανώφελου. Διαφήμιση εταιρείας του συρμού, που μέσα στο λαϊκισμό των διαφημιστικών της μηνυμάτων πιάνει πάντοτε με τρόπο καίριο την ουσία της εκάστοτε κατάστασης του Έλληνα, καταλήγει ότι "μπορώ να ονειρευτώ πως είμαι πλούσιος", ότι δηλ. ακόμη και τώρα που έπεσαν οι μάσκες, και ο αυτοκράτορας αποκαλύφθηκε όχι απλώς γυμνός αλλά τουρτουρίζων και μόνος, ω τόσο μόνος, και τόσο χλευασθείς, το ζητούμενο είναι η ψευδεπίφαση του πλούτου, του υλικού πλούτου που ορίζεται με την πληθώρα άχρηστων ως επί το πλείστον αντικειμένων.

Ότι θα έφταναν οι καταναλωτικές κοινωνίες του 20ου αιώνα σε αδιέξοδο κάποια στιγμή κατά τον 21ο ήταν σαφές και αναντίρρητο, ότι θα ερχόταν τόσο γρήγορα και τόσο ξαφνικά το σκάσιμο της σαπουνόφουσκας, δε θα το πίστευε κανείς, εκτός από τους συνωμοσιολόγους, τις εποχές της τεχνητής τελικά ευμάρειας. Επιμένω, ωστόσο, ότι υπάρχει και η θετική όψη, αλλά είναι αυτή κατά την οποία θα αναδειχθεί η ατομική ευθύνη και η ατομική υπευθυνότητα, έννοιες θαμμένες βαθιά και θυσιασμένες στο βωμό των ατομικών δικαιωμάτων. Ενεργός πολίτης σημαίνει ευθύνη, ανάληψη ευθύνης, είτε για την πράξη, είτε για την ανοχή της, κι ενώ δεν είναι έννοιες ταυτόσημες το έγκλημα και η ανοχή, όμως κάπως κάπου φταίξαμε όλοι για να φτάσουμε ως εδώ.

Τις μικρές καθημερινές προδοσίες του ας αναλογιστεί ο καθένας, τις μικρές σε ανύποπτο χρόνο νοθείες του (και ήγγικε η ώρα που δόθηκε με τρόπο πικρό η απάντηση στο ηδύ ερώτημα "αλλά τι νόημα έχει τ' όνειρο χωρίς μικρές νοθείες;"), τις μικρές απανθρωπιές του, τους μικρούς καθημερινούς φασισμούς του, τις μικρές απάτες του. Κι ας τα αποτιμήσει μαζί με τις μεγάλες στιγμές του και με όρους σίγουρα όχι υλικούς.

Ναι, μπορείς κι εσύ κι εσύ κι εσύ να ονειρευτείς, αλλά όχι πως είσαι πλούσιος. Επιστροφή. Στο συναίσθημα που τσαλαπατήθηκε, εξαγοράστηκε, λεηλατήθηκε και έγινε αντικείμενο χλεύης. Σήμανε το τέλος της αγέλης - τα σπαράγματά της που απομένουν, απομένει να αποβληθούν. Οι αντιδράσεις στον εφιάλτη τον προχθεσινό ήταν σχεδόν αμιγώς υγιείς με λίγες παραφυάδες αρρώστιας, που δε μπορούν να επικρατήσουν, ήρθε η ώρα να σωπάσουν. Το τέλος της αγέλης δε σημαίνει την αρχή της μοναξιάς, σημαίνει την αρχή της ομάδας.

Ναι, υπάρχουμε αθεράπευτα ρομαντικοί, γιατί έτσι μας υπαγορεύει η φύση, η παιδεία και η καταγωγή μας και κυρίως το είδος μας. Θα συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε κι αν αρμενίζουμε τώρα σε στραβό γιαλό, κι αν καταποντιστούμε ακόμα, τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι πράξαμε ό,τι έδει.

Σας χαιρετώ με την εξής εικόνα: την ώρα της πορείας, 2 μ.μ., μπροστά στον Άγνωστο, περνούσαν οι εύζωνες, μπροστά ο μικρός αδελφός, και οι μανάδες της πορείας σκέφτηκαν τις μανούλες όχι των συμβόλων, αλλά των παιδιών που τους έμελλε να ενσαρκώσουν το σύμβολο της πατρίδας της την πιο άχαρη ώρα της. "Σιγά, η πατρίδα κοιμάται", έγραψα στο fbook, ανασκευάζω: θα ήθελα να μην κοιμάται, αλλά να ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα να τραβά. Εκείνη τη δόξα που δε συνδυάζεται με αλαζονεία τύπου "εμείς χτίζαμε Παρθενώνες", αλλά περπατά μονάχη και "μελετά τα λαμπρά παληκάρια". Ναι, γράφουμε ιστορία. Το πως θα μας γράψει η Ιστορία επαφίεται σε μας. Και ονειρεύομαι τη μέρα που θα ξαναπώ στους "ξένους" πως είμαι Ελληνίδα και δε θα με λυπηθούν.

Διαβάζω Κορνήλιο Καστοριάδη, γιατί πολύ τον αγάπησα, γιατί πολύ αγάπησε την ιδέα της ελληνικότητας και της δημοκρατίας στην ουσίας της, διαβάζω συγκεκριμένα την Άνοδο της Ασημαντότητας, διαβάστε την, αν πέσει στο χέρι σας, διατίθεται δωρεάν στην αγγλική έκδοση στο διαδίκτυο, απαντά σε πολλά κι ας μην τον ρώτησαν. Και θέτει το καίριο ερώτημα για το ρόλο της φιλοσοφίας σήμερα: να συνδέσει τα σπασμένα κομμάτια, to make sense σε έναν κόσμο κατακερματισμένο, τον επαναπροσδιορισμό του Όλου πέρα από ατομικές σκοπιμότητες, να καταλάβουμε επιτέλους ότι όλοι μαζί οφείλουμε και όλοι μαζί μπορούμε, ότι η επανάσταση ξεκινά εντός μας, η παιδεία επίσης. Αναρωτήθηκα πολύ αυτές τις μέρες για το ρόλο και την ευθύνη μου ως εκπαιδευτικού και κατέληξα ότι η μέγιστη ευθύνη είναι η τοποθέτηση εξ ου και τοποθετούμαι, καταλήγοντας στο Σεφέρη, όπως πλείστες όσες στιγμές στη ζωή μου: "ποιος πάει για το καλύτερο, ο θεός το ξέρει" και μαζί "λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα".

Ακούω Δικαίωμα στο Όνειρο και ονειρεύομαι τη μέρα που θα ξυπνήσω κι όλα αυτά θα είναι ένα κακό όνειρο και οι θυσιασμένοι δε θα έχουν θυσιαστεί αδίκως.

ΠΟΤΕ ΔΕ ΣΑΣ ΞΕΧΝΩ

2010-04-28T19:17:00.001+03:00

ποτέ μου κι ας χωρίσαμε, άλλως πως ο βίος χωρίς διαδίκτυο. Δε φταίω εγώ που ζούμε χώρια - βρήκα ίντερνετ και έπαθα πάριο παροξυσμό!
εδώ και τρεις περίπου εβδομάδες δεν έχω σύνδεση στο σπίτι, στο μεταξύ πηγαίνω, έρχομαι, φωτογραφίζω, ανταλλάσσω ατάκες και δεν έχω πως να τα καταθέσω εδώ.

το ταξίδι από σπίτι σε σπίτι σε φίλους και γνωστούς για ψιχία ίντερνετ στο στερημένο άνθρωπο. τι να πω; Τίποτε άλλο, έχω μαζέψει τις διαδικτυακές δουλειές μου σε μπλοκάκι κι είναι πολλές και θα με πετάξει έξω ο αδερφός μου και θα 'χει και δίκιο και ό, τι έφευγα.

σας αγαπώ, γνωστό αυτό, θα επανέλθω, κι αυτό, πιστέψτε με, δεν είναι υπόσχεση, είναι απειλή.

σα να ξαναμπήκε η άνοιξη

2010-03-23T14:20:00.000+02:00

είπε κι άνοιξε έκθαμβη τα χέρια να αγκαλιάσει τις χαρές που προοιωνίζονταν οι ανοίξεις μαζεμένες σε μία καινούργια άνοιξη.
όχι, δε σας καθιστώ κοινωνούς του νέου μυθιστορήματός μου, αστειεύομαι με αφορμή τη σημερινή άνοιξη, και να που έγινε η άνοιξη σαν τα Πατήσια, πόσες ανοίξεις έχω μετρήσει φέτος, μία που πλευριτώθηκα, τότε με τη σαγιονάρα, παλιά, μία ενδιάμεση που δεν την έζησα, γιατί κρεβατώθηκα μετά που πλευριτώθηκα, μία τις προάλλες, που ξαναέβαλα πέδιλο, σιγά που δε θα το 'βαζα και κάνε όσο κρύο θες, με κούρασες, χειμώνα, ξεφορτώσου μας. Κι η τελευταία συνεχίζει, μαζί με την αφρικανική σκόνη που θεώρησε ότι μας έλειψε και ξανάρθε - τα τζάμια μου καθαρίστηκαν πρόσφατα, ω σκόνη, μην πέσεις σε βροχή αύριο, εξαφανίσου είπα.
γενικώς φέτος είπαμε, επαναλήψεις. Κύκλοι, κυκλικά κινούμενοι ημείς, σαν Ολυμπιακών Αγώνων σήμα έχουμε γίνει απ' τον πολύ κύκλο. Γνώριμα έργα σε επανάληψη, όρια που διευρύνονται, τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι εντός μας, θυμήσου το ξανά, και "έτσι ξαφνικά, όπως θα μπαίνει ή άνοιξη, εγώ δε θα γυρίσω να κοιτάξω".
Ταξίδι στην Πάτρα άλλη μια φορά, η δεύτερη ζωή μου, στο Ρίο στην πανεπιστημιούπολη και ενίοτε στην πόλη, δυστύχημα στον ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ δρόμο Αίγιο-Ρίο με αυτοκίνητο φυσαρμόνικα και άφθονο αίμα φρεσκότατο: ένα ταξίδι που τελείωσε απότομα, η κυρία δίπλα μου στο λεωφορείο να με ταρακουνάει εν πλήρη υστερίη, κι εγώ να απαντώ τσεχωφικά "ωραία μέρα για ν' αυτοκτονήσει κανείς". Φτιάξτε αυτόν το δρόμο, έλεος, φτιάξτε τον, τον σιχαίνομαι.
Πάτρα και άνοιξη, οι πόλεις που έχουν θάλασσα είναι αλλιώς, δεν το διαπραγματεύομαι, Πάτρα και μαγαζιά ανοικτά - στην Πάτρα τα μαγαζιά κλείνουν το μεσημέρι και τα απογεύματα Δε-Τε, τέλειο μεν, μη πρακτικό δε.
Κι αφού επέστρεψα από την Πάτρα, παραθέτω φωτό άσχετη, με τίτλο δε the good times, έτσι, για να ξορκίσω τους τελευταίους καιρούς που είναι ιδιαζόντως ταλαίπωροι.
Και τραγουδάκι, Κορκολής, Πρωτοψάλτη, η αγάπη που πάει, έλα μου ντε, προφητικά απάντησα στην προηγούμενη ανάρτηση, είναι σαν την ενέργεια, περιφέρεται, μετασχηματίζεται, πηγαινοέρχεται, αλλά είναι πάντα εδώ να μας φυλάει, γιατί έχουμε ανάγκη από φυλαχτά κι από αγάπες, δύσκολα τα πράγματα, που λέει και η Μποφίλιου στο νέο της, επιφυλάσσομαι, νεξτ τάιμ.
Διαβάζω περί αρχαίας τέχνης, γιατί διορθώνω κάτι εργασίες του είδους, και το Σάββατο πήγα στο Μουσείο της Ακρόπολης, πρώτη φορά με τους φοιτητές μου εκεί, και γελάσαμε πολύ, είπαμε πολλά, περπατήσαμε πολύ, ήπιαμε έναν καφέ στο πόδι, γιατί μετά πήγα στους αφούς Κατσιμίχα, και, άσε την επόμενη φορά.
Δεν προλαβαίνω, όποιος όμως προλαβαίνει, ας πάει μια βόλτα στους αγρούς και για μένα, α, ανθίζουν και οι κουτσουπιές, μα τι ζωή, ένα θαύμα!

Roma

2010-03-05T22:02:00.001+02:00

όχι η πίτσα, ούτε καν η ομάδα, αλλά η πόλη: η αιώνια πόλη. Στη φωτό ο Αποξυόμενος του Λυσίππου από τη Σικυώνα, ρωμαϊκό αντίγραφο σε μάρμαρο έργου του 4ου αι. π.Χ., Museo Pio Clementino, Musei Vaticani, βλ. παρακάτω.

Εκεί που μία Αννίτα Έκμπεργκ μεγαλούργησε και αποθέωσε το είδος των γυναικών και των ανθρώπων. Η φωτό από τη Φοντάνα ντι Τρέβι, νύχτα με φωτογραφική χάλια συν "αυτόματη διόρθωση" από το πρόγραμμα επεξεργασίας φωτογραφιών και ιδού το ποιητικόν κοκκώδες αποτέλεσμα (κοίταξα τον Τριανταφυλλίδη για να βεβαιωθώ, νομίζω "κοκκιώδης" θα ακουγόταν καλύτερα, εν πάση περιπτώσει, δικά μου ζόρια αυτά, ας τα λύσω μόνη μου.

Ρώμη: εκεί που είχα πάει το σωτήριον έτος 1994 και τώρα, χρόνια μετά. Τι μ' έχει πιάσει φέτος και επισκέπτομαι ξανά τόπους; Έλα μου ντε. Προκύπτει, ας πούμε. Να επισκέπτομαι τόπους που έχω ξαναεπισκεφθεί τώρα που δε με προσκάλεσαν, άβυσσος λέμε!

Ρώμη: 2 ώρες και κάτι ψιλά από την Αθήνα το Φιουμιτσίνο, το στρώσανε λιγάκι στο πέρας των ετών, διότι μην κοιτάς που τη Ρώμη απ΄ το 1994, το αεροδρόμιο και το σιδηροδρομικό σταθμό της ουκ ολίγες φορές ετίμησα έκτοτε και εξετίμησα δεόντως τις όποιες βελτιωτικές αλλαγές προέκυψαν στο μεταξύ. Σύνδεση με την πόλη: το τρένο, εύκολο είναι να το 'βρεις, ταξί, shuttle bus με ορισμένα ξενοδοχεία και...

Πού να μείνεις: στο κέντρο, άσε τα παραέξω για κανέναν άλλον. Ρώμη ίσον κέντρο, ίσον περπατώ εις το δάσος ανεξαρτήτως λύκου, κοινώς περπατώ κι όσο αντέξω, κι όταν αποκάμω κάθομαι σε κανά καφέ, άπειρα έχει εξάλλου ή σε καμιά τρατορία, εξίσου άπειρες - τώρα λογικά αυτό άτοπο, ιτ πάει να πει "εξίσου άπειρες", αλλά και τι έγινε; Η λογική δε μας πήγε πολύ μακριά. Σίγουρα όχι ως το άπειρο.

Πού να φας και που να πιεις: όπου βρεις, παντού, Ρώμη ίσον ΚΑΙ φαΐ, απλώς όχι μόνο.
Πού να ψωνίσεις: όπου σε εξυπηρετεί. Για όλα τα βαλάντια. Φίλη φιλτάτη έβαλε στο μάτι καπελάκι Hermes 470 ευρώ, μετά άλλαξε γνώμη...

Πού να περπατήσεις: Βατικανό. Πήγαινε να δεις τα μουσεία. Σωστά το διάβασες, δεν είναι ΤΟ μουσείο του Βατικανού, είναι πολλά, είναι δαιδαλώδη, είναι σα Νταν Μπράουν κάπως και είναι ότι θα περπατήσεις όσο δε φαντάζεσαι για να φτάσεις στα μουσεία και για να τα δεις και για να αποχωρήσεις. Απέναντι όμως, ντουγρού σα να λέμε, βρίσκεται η Πιάτσα ντελ Πόπολο, περνάς μια γέφυρα και τσουπ, περνώντας στο μεταξύ την αντίστοιχη Ερμού με πολλά και ορισμένα λίαν ενδιαφέροντα καταστήματα. Εκεί πάνω στην Πιάτσα, φάε, μπορείς, και πιες κι ένα αφρώδες, σου επιτρέπω. Ιταλία: η χώρα όπου τα αφρώδη έχουν τη σωστή τιμή, δηλ. σχεδόν τζάμπα. Προς πάσα κάβα της επικράτειας: κάντε κάτι, έρχεται λιτότητα.

Να περπατήσεις και στην Πιάτσα ντ' Εσπάνια, αν την πετύχεις άνοιξη με τα λουλουδάκια της, μια όαση, και στην Πιάτσα Ναβόνα με τα συντριβάνια της, και στη Φοντάνα να πας, αν θες μη ρίξεις νόμισμα, έριξε για όλους μας η "Αναστασία" - οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται το σίριαλ που συντάραξε τις μετεφηβικές ζωές μας, λέμε τώρα, οι νεότεροι δεν έχασαν και τίποτα, εδώ που τα λέμε.

Να περπατήσεις κατά μήκος του ποταμού, του Τίβερη εννοώ, μη μπερδευτείς, όλα τα ευρωπαϊκά ποτάμια μοιάζουν - πλην του Κηφισού φυσικά, αυτός δε μοιάζει, μπάζει, συγκεκριμένα εμπαζώθη νωρίς, για να παραφράσω Χρόνη Μίσσιο. Και να περάσεις απέναντι, να πας στο Τραστέβερε, ή Τρανσβέστερε, όπως αποφάσισα να το λέω άνευ λόγου, είναι που μου άρεσε η Στρέλλα, κατάλαβες... Καλό ήταν, συμπαθητικό, χαριτωμένο, δεν έκοψα καμία φλέβα, καθόσον γνωρίζω είναι όλες επάνω μου και σας χαιρετούν.

Και γενικώς, να περπατάς κι άμα χαθείς λιγάκι, έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα, καλοί άνθρωποι είναι, όχι ιδιαίτερα αξιόπιστοι άμα σου πουν πήγαινε από δω ή από κει, αλλά αφενός η ζωή είναι περίπατος, αφετέρου είναι μικρό, το είπαμε, το ιστορικό κέντρο της Ρώμης, ξεσκούριασε λιγάκι, δε βλάπτει.

Τέλος, άσχετο με τη Ρώμη, το ξέρω, αλλά τι να κάνω, τώρα μου 'ρθε, τώρα το γράφω, καραδοκεί η λήθη και δεν έχω χειρότερο:
"ότι δεν είναι η αγάπη που χάνεται αλλά η στιγμή, και ότι ο ηττημένος καταδικάζεται να την ξαναζήσει για πάντα"
Τι 'ν' τούτο; Η χαρά της διδασκαλίας. Δημοσιεύεται κατόπιν αδείας της φοιτήτριας Άννας, από την εργασία εξαμήνου πάνω στην ταινία 2046, και την ευχαριστώ, επίκαιρο, γιατί έτσι κι αλλιώς η αγάπη δε χάνεται, αλίμονό μας, εδώ θα 'μασταν να βολτάρουμε στας Ευρώπας; Όχι, θα κλαίγαμε, αλλά δεν κλαίμε, γιατί η αγάπη είναι πανταχού παρούσα και τις ζωές μας πληρούσα, όσο για τη στιγμή, φευ, εξ ου και το νόημα της ευκαιρίας, ευ άπαξ κι από κει και πέρα, "πέρασ' ο καιρός", όπως έγραφα δύο αναρτήσεις πριν κι ο καθένας μας πορεύεται με τις επιλογές του και κυρίως τις καταδικές του πληγές. Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά που θεωρεί την ιδέα της μίας και μοναδικής ευκαιρίας κουραφέξαλα, εγώ τι να πω, η επιλογή δική σας. Η πρώτη άποψη με αντιπροσωπεύει, η δεύτερη με εξυπηρετεί: απ' την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω; Σύμπαν, μίλα μου. Α, ξέχασα, έχεις κι άλλες ασχολίες, σόρι κιόλας.

Ακούω Impossible, Daniel Merriweather, ε, όχι και τίποτα ακατόρθωτο, μικρό μου αγόρι, αλλά θα μου πεις κι εμένα αν με λέγανε Merriweather ευοίωνα θα τραγούδαγα. Τι δε θα τραγούδαγα, που τραγούδησα εσχάτως; Under Pressure, Queen and David Bowie, γιατί πιέστηκα εσχάτως με τα ακαδημαϊκά μου, και γιατί το νόημα είναι "all you need is love" που μάλλον θα το 'χετε ψυλλιαστεί ότι το πρεσβεύω χωρίς φιοριτούρες και λοιπά κορδελάκια -καίτοι έχω αδυναμία στα κορδελάκια, ομολογώ. Κι αν σας θυμίσει Ice Ice Baby, Vanilla Ice, ξέρουμε εμείς που ξεπατωθήκαμε ως έφηβοι, εσείς που δεν είχατε ακόμη γεννηθεί, καλά να πάθετε να μην ξέρετε, τι δηλ. μόνο πλεονεκτήματα θα έχει η μαρμαίρουσα νιότη σας; Χα - κάγχασα...

Διάβασα το Γυρισμό, Β. Χίσλοπ, ένα "Νησί" στην Ισπανία, ίδια υπόθεση, ίδια εξέλιξη, άλλοι τόποι, άλλο ιστορικό υπόβαθρο. Αυτή τη λύσσα, βρήκα μία επιτυχή φόρμουλα και της αλλάζω τα πριτσίνια με πριτσινόκλειδο (έμαθα προσφάτως τι είναι και θα 'σκαγα αν δεν το 'γραφα, αλλά περισσότερα προσεχώς), δεν την καταλαβαίνω. Διάβασα όμως άλλη μια φορά το Σχοινοβάτη του Ζαν Ζενέ, σα να με παρηγορεί αυτός ο εξόχως ανισόρροπος άνθρωπος σε καιρούς χαλεπούς:

"Μα που βρίσκεται η πληγή σου; Αναρωτιέμαι που φωλιάζει, που κρύβεται η μυστική πληγή όπου τρέχει καθένας μας να βρει καταφύγιο όταν προσβάλλουν την περηφάνια του, όταν τον πληγώνουν"
και
"Να ξέρεις πάντα ποιον κατατροπώνεις"

Κι επειδή πολύ το βάρυνα σήμερα, και έχω καιρό να σας καθοδηγήσω ενδυματολογικώς, επόμενη ανάρτηση τι φοράω το Πάσχα που ήρθε νωρίς, ενώ εμείς του είχαμε καταστήσει σαφές ότι έπρεπε να έρθει το Μάη, ως όφειλε.

Ε, και με τόση αγάπη που κόσμησε τη σημερινή μου ανάρτηση, δε μπορώ παρά να κλείσω με το εξής:
http://www.youtube.com/watch?v=59rrrZi9j1E, από τους Απαράδεκτους φυσικά, στο 0:36 ακριβώς.

ταξίδι προς τα μέσα

2010-03-05T14:16:00.000+02:00

κοινώς και με αφορμή ανακοινώσεις μέτρων, φαεινές ιδέες Γερμανών αναγνωστών, και κυρίως αντιδράσεις ημών, λέω να συγκεντρωθούμε λιγάκι.
Προηγείται ένα ποτ-πουρί πρωτοσέλιδων χθεσινών. Εγώ δεν είδα τηλεόραση την Τετάρτη, χθες όμως πήγα στην Πάτρα για το πρώτο μάθημα του εαρινού. Και καθ' οδόν τα έμαθα όλα από το ραδιόφωνο. Άκουσα και τα πρωτοσέλιδα και σκέφτηκα να τα καταθέσω εδώ.
Σήμερα έμαθα και κάτι άλλο: το βίντεο της Τζούλιας. Και ψάχνοντας τα χθεσινά πρωτοσέλιδα που όλα σχεδόν αναφέρονται στο οικονομικόν, είδα και το πρωτοσέλιδο της Espresso που φυσικά αναφερόταν στο βίντεο.
Γι' αυτό λέω, αν είναι να βγει κάτι καλό απ' το ζόρι που έρχεται, έρχεται, έρχεται, αυτό θα είναι να μαζευτούμε γενικώς. Να μαζέψουμε τα οικονομικά μας, να μαζέψουμε τη δηθενιά μας, να μαζέψουμε τα "ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" που είπαμε και σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους, να μαζέψουμε τα μυαλά μας που πήραν αέρα, να μαζέψουμε τις διαθέσεις μας που έγιναν αρπακτικές, να συγκεντρωθούμε στα καθ' ημάς, να "σηκωθούμε λίγο ψηλότερα", όπως θα έλεγε ο ποιητής, παρεμπιπτόντως, αναζητώ έναν ποιητή να εκφράσει καταστάσεις σήμερα και δε μπορώ να τον βρω. Και προπάντων να αναλάβει ο καθένας την ευθύνη του, την ολοδική του ευθύνη, γιατί δε μπορεί πάντα να φταίνε οι άλλοι, το κράτος, η κυβέρνηση, οι λήσταρχοι, η ΕΕ, οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι και οι Αβορίγινες.

Χωρίς να θέλω να πολιτικολογήσω και χωρίς να θέλω να φέρω το ζόφο στο ιστολόγιό μου, το ζόφο τον σιχαίνομαι, τη μιζέρια, να δεις, έτσι το καταθέτω το χθεσινό και προχθεσινό, ως ιστορική μαρτυρία λιγότερο και ως έργο τέχνης, σουρεαλιστικό το δίχως άλλο, περισσότερο.

Κατά τα λοιπά, εξακολουθούμε να ταξιδεύουμε. Οσονούπω.
Διαβάζω, λοιπόν, τα πρωτοσέλιδα, και μαζί τα Κείμενα για την Τέχνη του Δημοσθένη Κοκκινίδη, έτσι για να ξελαμπικάρει λιγάκι το κεφάλι μου και στέκομαι στις απόψεις του περί διδασκαλίας και δασκάλων της τέχνης στο πανεπιστήμιο.
Ακούω Στερεότυπα, Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Χρυσόστομος Μουράτογλου Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη.

Λένα Πλάτωνος

2010-02-27T19:56:00.003+02:00

γιατί έχουμε ξαναπεί ότι η μουσική είναι μεγάλο ταξίδι για μεγάλα παιδιά. Για τη Λιλιπούπολη. Γιατί έχω συνάχι και είμαι γκρινιάρα. Γιατί έξω βρέχει και μετά δε βρέχει και μετά ξαναβρέχει και μου θυμίζει κάτι που έγραψα μια μέρα που λέει για μια μέρα που θα έχει πέσει όλη η βροχή του κόσμου, και μετά; και μετά; Μια άλλη φορά...Γιατί η Λένα Πλάτωνος υπήρξε μοναχικό κορίτσι κι η διάθεσή μου είναι κάπως έτσι απόγευμα Σαββάτου. Για το παρακάτω. Και το παρακάτω προέκυψε γιατί βλέπω πολλή ερημιά γύρω μου, γιατί είστε μόνοι;

Θα 'ρθεις

Στίχοι: Λένα Πλάτωνος
Μουσική: Λένα Πλάτωνος
Πρώτη εκτέλεση: Σαββίνα Γιαννάτου

Έριξε χιόνι
και η μυτούλα μου παγώνει
στα παράθυρα.

Πότε θα`ρθεις; θα`ρθεις; θα`ρθεις;

Σκούρο σεντόνι
κι η εκπομπούλα μου γεμίζει
παράσιτα.

Πότε θα`ρθεις; θα`ρθεις; θα`ρθεις;
Καθηλωμένη ανεξήγητα
δεν μπορώ ούτε να πάρω το αυτοκίνητο
για να σε ψάξω.

Πάω ν`αλλάξω
να ντυθώ μπαλαρίνα
να μπω σ`εκείνο το κουτί
για να χορέψω όταν θα`ρθεις
και του βάλεις μουσική.

Γιατί θα`ρθεις.
Δε μπορεί...
θα`ρθεις.

Ακούω φυσικά Λιλιπούπολη που τη θυμήθηκα εξ αφορμής ανιψιού Γρηγόρη, Το ροζ χρώμα (1980) Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή Μουσική: Λένα Πλάτωνος Πρώτη εκτέλεση: Λένα Πλάτωνος
Διαβάζω στίχους της Λένας Πλάτωνος.

άνοιξη ή άνοιξε πόρτα;

2010-02-18T22:00:00.000+02:00

Επειδή Κυρίες και Κύριοι εκείνο που μας προσάπτουνε τα χελιδόνια η Άνοιξη που δε φέραμε είναι ακριβώς η αγνότητά μας, κάπως έτσι το είπε ο ποιητής (Οδ. Ελύτης) στη Μαρία Νεφέλη, κάπως έτσι μου 'ρχεται καμιά φορά. Ας κάνει κάτι και κανάς άλλος πια!

Άνοιξη, σα να μπήκε δηλαδή σήμερα, αλλά σιγά που μπήκε, πάλι θα ανοίξουν οι κρουνοί του θεούλη και θα ξαναβάλουμε γαλότσες, αδελφές μου - παρεμπιπτόντως, αδελφές μου, μην παρασύρεσθε: η γαλότσα εξυπηρετεί αυστηρά και μόνο όταν βρέχει. Όταν δε βρέχει, δε φοράμε γαλότσα, end of story. Σήμερα φόρεσα σαγιονάρα, η πρώτη σαγιονάρα του 2010 σε ελληνικό έδαφος, μεγαλεία...

Άνοιξη. Δηλαδή, εγώ τώρα δε θα αρχίζω πάλι να λέω για νεραντζιές και άνθη κομματιαστικά. Όχι, αυτά τα είπαμε πέρυσι, άρα έχουν ειπωθεί. Θα πω άλλα. Πως με μία ανεπαίσθητη αλλαγή του καιρού αλλάζουν οι διαθέσεις των ανθρώπων. Συνεπώς και της πόλης τους. Η Αθήνα απόψε έχει κάτι από άνοιξη, οι Αθηναίοι επίσης. Ανοιχτά αμάξια, ανοιχτά σπίτια, ανοιχτές καρδιές; Μπα, μην τα παραλέμε.

Σκέφτομαι πως καμιά φορά νομίζεις ότι τα έχεις όλα, αυτό το βλέμμα θριάμβου. Τη στιγμή δε, σε ανύποπτο χρόνο, που αντικαθίσταται απ' το βλέμμα της συντριβής, εκεί στην αφέλειά του φανερώνεται ο άνθρωπος. Η άνοιξη μπορεί να σε κάνει να νομίσεις ότι τα έχεις όλα. Μπορεί να μη φταίει η άνοιξη βέβαια. Ας πούμε, να είναι τέτοια η συγκυρία και να τύχει και η άνοιξη. Άνθρωπος είσαι.

Το ερώτημα εσχάτως είναι τι με αφορά. Ας το σκεφτούμε, τι μας αφορά; Κι ό,τι τελικά μας αφορά, αυτό να κρατήσουμε. Τα λοιπά περιττά.

Και αφού το έγραψα αυτό κάτι μεσολάβησε που με έκανε να θυμηθώ εκείνο το παλαιό που είχα γράψει στην "Ελεγεία", τότε παλαιά, ότι "ο κόσμος δεν είναι μικρός, είναι απλώς κυκλικά κινούμενος γι' αυτό πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον". Όμορφα πράγματα, έτσι να συνεχίσουμε, χωρίς να σκοντάφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον - ξέρετε εσείς.

Καλό σας βράδυ.

Ακούω Πέρασ' ο καιρός, Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, ερμηνεία Γιώργος Μαρίνος. Ίσως και να το ξανάκουσα από δω, ίσως και όχι, πέρασε καιρός σε τούτο το ιστολόγιο και ενδεχομένως επαναλαμβάνομαι. Δεν πειράζει, μήτηρ μαθήσεως γαρ. "μ' όλες τις φωνές, ποτέ δεν έμαθα τι σ' έκανε να κλαις", τι λες τώρα; και σκέφτομαι, "μια κούκλα στα σκαλοπάτια" ή "τρενάκι που δεν πρόκειται να φύγει"; Ας κάνει κάποιος τη διανομή για πάρτη μου, παρακαλώ.

Διαβάζω κάτι άσχετα και άκυρα καμιά φορά, έτσι για να λαχταράω τα αναγνώσματα που με αφορούν ακόμα πιο πολύ. Και τώρα μου 'ρθε και το Νύχτα σπαρμένη μάγια, ας ξαναχειμωνιάσει, δε με βλέπω καλά, είναι νωρίς ακόμη, μ' ακούς; που θα 'λεγε κι ο ποιητής (μην παρασύρεσθε, το σ' αγαπάω μ' ακούς το 'πε κι ο Σαλαμπάσης, Στίχοι: Θεόδωρος Άγγελος Μουσική: Νίκος Μπαξεβάνης), για να ξεμυαλισθώ με την απάτη ότι έρχεται το καλοκαίρι. Δεν έρχεται, έχει άλλες δουλειές, όπως κι εγώ. Καλή διασκέδαση με το άσμα, χαλάλι σας!

Τελευταίο, ορκίζομαι, εαυτέ μου φυτό, τελευταίο και επιστρέφω στ' άρματα, στ' άρματα, εμπρός στον αγώνα, όχι στο γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί, παρά στο στυλό, το λάπτοπ, τον εκτυπωτή. Α, το θυμήθηκα: είδα Αμπιγιέρ, λατρεύω Στέργιογλου, σας το 'χω ξαναπεί; Λατρεύω, λέμε. Κωνσταντίνου, ναι. Βασιλιάς Ληρ όλα τα λεφτά. Τρελή φυσιογνωμία. Έχω κάτι ενστάσεις τύπου σκηνοθετικού, αλλά μέχρι να με καλέσουν να αναλάβω το Εθνικό, λέω να τις κρατήσω για τον εαυτό μου.

Ο ομφαλός της γης...

2010-02-14T12:33:00.001+02:00

...και άλλες περιπέτειες ταξιδιωτικού πάντα τύπου, άλλως πως Δελφοί, κυρίες και κύριοι. Σωτήριον έτος 2010, περί τα εννέα χρόνια αργότερα, Θεέ μου, πώς πέρασαν τόσα χρόνια, σε ένα εκδρομικό πούλμαν, τότε με την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών φοιτήτρια, τώρα με το ΑΠΚυ καθηγήτρια και δικούς μου φοιτητές. Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στα παιδιά της ΑΣΚΣΑ, που εκδράμαμε δεξά κι αριστερά την περίοδο 2001-2002.

Το δελφικό τοπίο είναι λατρεμένο και δεν περιμένει εμένα να το λατρέψω. Αλλά εγώ το λατρεύω έτσι κι αλλιώς. Και καθ' οδόν, η ακρόπολη του Ορχομενού, μη με κοιτάς εμένα απειλητικά χρυσή μου βουνοκορφή σε ανέβηκα κάποτε και περπατούσα στα ριζά όλο χαρά και χάρη, take that!

Και άλλα τινά, όπως η σκέψη ότι κάπου μέσα μου κατοικεί μία ανεπίδοτη συγγνώμη, θα μου πεις από την άλλη δικιά μου είναι, άμα γουστάρω την επιδίδω κιόλας...Εν πάση περιπτώσει, στους Δελφούς επέστρεψα μετά από χρόνια με αφορμή ένα συνέδριο, στο δελφικό τοπίο μίλησα για την ιδέα του τοπίου με αφορμή το μύθο της Αρκαδίας, τρέχα γύρευε.

Οι Δελφοί είναι το ιερό βεβαίως του Απόλλωνος και από την κάτω πλευρά του δρόμου της Αθηνάς, ναι αυτό το μισό στρογγυλό κτηριάκι που αντικρύζετε και έχετε αντικρύσει πολλάκις σε γραμματόσημα και αφίσες του ΕΟΤ, αυτό. Ήταν μαντείο περίλαμπρο, πήγαινε κόσμος και ντουνιάς μια φορά κι έναν καιρό, μας τα μαρτυρά ο Ηρόδοτος ο καλός μου, αργότερα το ήλεγξαν και οι Αιτωλοί τα χρυσά μου, στήσανε και τρόπαιο άμα τη αναχαιτίσει των Γαλατών, αμέ, τώρα είναι κλειστός ο αρχαιολογικός χώρος από το πολυγωνικό τείχος του ναού και πάνω ένεκα σεισμικών δονήσεων και τρελών κατολισθήσεων.

Είναι και η Κασταλλία μες στην τούρλα του Σαββάτου δεν πρόκαμα να τη δω αυτή τη φορά και για δυνατούς λύτες είναι και το Κορύκειον Άντρον, σπηλιά διόλου κακή καταβουνού, αν είστε της ανάβασης, να πάτε, κατά προτίμηση όχι καταχείμωνο.

Οι Δελφοί αυτή τη φορά ήταν αμυγδαλιές, ομίχλη απ' αυτή που κόβεται σαν καμαμπέρ, Αράχωβα, περαστική μόνο, δε μπόρεσα καλή μου Αράχωβα να σε τιμήσω, σόρι κιόλας. Οι Δελφοί ως χωριό είναι κατά πολύ συμπαθέστερο της Αραχώβης, ας μου επιτραπεί bitte, και προσκολλημένο στην υπέροχη, ανυπέρβλητη δεκαετία του 1970, σε σημείο να περιμένω εναγωνίως το Βόγλη να ροβολάει τις πλαγιές για να μου προσφέρει μύγδαλα, αναφωνώντας στάσου. Δε φάνηκε, μην και τον είδατε πουθενά;

Που να φάτε: όπου βρείτε, δεν έχει το τρελό φαί, εκτός από ένα σούπερ τουριστίκ με φολκλόρ μουσική, λατρέψαμε το φολκλόρ και θυσιάσαμε ώρες ολόκληρες στο βωμό του τον σκεπασμένο με κιλίμια χειροποίητα. Αυτό τώρα που δεν ενθυμούμαι η τάλαινα πως το λένε είναι από την άλλη άκρη του χωριού, δηλ. πρόσεξέ με, το 'χω: περνάς τον αρχαιολογικό χώρο, φτάνεις στο χωριό, περνάς όλο το χωριό, φτάνεις στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο, περνάς το ΕΠΚ, φτάνεις στον επαρχιακό δρόμο, προσεύχεσαι μη σε κόψει κανά διερχόμενο πούλμαν και φτάνεις στο εν λόγω εστιατόριο που είναι τεραστίων, δεν το χάνεις δηλ. και κάθεσαι και τρως υπέροχα και ρίχνεις και κανά χορό. Εγώ ζήτησα παραγγελιά απ' το συνάδελφο Αντώνη το "ούλα χαλάλι σου", άβυσσος η ψυχή του πιωμένου ανθρώπου, τι να λέμε τώρα...

Που να μείνετε: αν δε σας φιλοξενήσουν στο ΕΠΚ, όπως εμάς, που παρεμπιπτόντως εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου που έδωσε ο εγκέλαδος πιστοποίησα ότι είναι και αντισεισμικό, μείνετε στο Βούζα, άκομψο όνομα, στοιχειωδέστατες υποδομές, η καλύτερη θέα έβερ στους Δελφούς.

Αυτά και εις άλλα με υγεία.

Ακούω Του Αιγαίου τα μπλουζ, για το έλα Απόλλωνα έλα, στίχοι-μουσική-ερμηνεία Κ. Μπίγαλης.
Δε διαβάζω η έρμη, διορθώνω -εξετάσεις και παρεμπιπτόντως γράφω καμιά ανάρτηση, για να μην ξεχνιόμαστε...

ΠΑΓΩΝΩ, ΠΑΓΩΝΕΙΣ, ΠΑΓΩΝΕΙ

2010-01-25T00:00:00.001+02:00

"κι εγώ θα νιώθω πως παγώνω", λέει η Βούλα Σαββίδη σ' ένα λατρεμένο άσμα, βλ. παρακάτω, κι εγώ παγώνω, δεν το νιώθω απλώς.

Οι τελευταίες μετακινήσεις έφεραν σεισμούς, μετασεισμικές δονήσεις και πολύ κρύο: 6 ώρες στην Πάτρα και 4 στην Πανεπιστημιούπολη εδώ, κρυώσαμε επιτέλους, φτιάξτε τα κλιματιστικά. Προβλέπεται, δε, πολύ περισσότερο κρύο οσονούπω στους Δελφούς και μετά, μετά...

Και μιας και μιλώ για πλευρίτωμα, Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα, Θέατρο Μαύρη Σφαίρα, Ζωοδόχου Πηγής 48, Εξάρχεια. Εξαίρετο σε υπόγειο παγωμένο. Και στη μετάφραση του Γκάτσου, υπόψιν: "Η καρδιά μου κοντεύει να εκραγεί σα ρόδι πίκρας"...

Και επίσης, Συμπόσιον ή Περί Έρωτος στο θέατρο Θησείον, ναι, του Μαρμαρινού που ξεπάρκαρε τη μηχανή του ό,τι έφτανα. Κρύο είχε κι εκεί, όπως παντού. Το έργον δεν...σόρι κιόλας. Κατανόησα τη χαρά των παιδιών που έπαιζαν και την αγωνία του δασκάλου (Δ. Λιγνάδη) για το ορθόν ή μη της μεθόδου του, πλην αυτές οι διεργασίες γίνονται μυστικά και υπόγεια και αν οδηγήσουν σε κάτι έχει καλώς, αλλιώς... Τεχνικώς άψογος ο Λιγνάδης, ευχή να επιστρέψει σ' αυτό που ξέρει να κάνει όσο λίγοι: στο θέατρο.

Και τέλος σινεμά: Στρέλλα, τώρα μου 'ρθε. Γέλασα, δεν το περίμενα. Εντυπωσιακές ισορροπίες για ελληνική ταινία, έδωσε, γλίτωσε το μελό στο παρατρίχα και πέρασα καλά.

Μιας και μιλάμε για τέλος, σήμερα τελείωσε το καθιερωμένο πια ετήσιο παζάρι του Συνδέσμου Εκδοτών στην Κλαυθμώνος, σήμερα εδέησα, ε, τα καλά είχαν φύγει, εύρηκα ωστόσο κάτι διαμαντάκια, τύπου Πικρολέμονα, ένα ωραιότατο λεύκωμα για τους Γάλλους περιηγητές εν Ελλάδι και κάτι ψιλά.

Και είδα και άστεγους στην Κοραή, απέξω απ' τις τράπεζες ακριβώς, οποία ειρωνεία, πρώτη φορά είδα άστεγους σε τόσο εμφανές σημείο. Είδα και τους κίονες της πρόσοψης της Ακαδημίας να γράφουν RESIST με μαύρο σπρέι, κίων και γράμμα, και κάπως πρώτη φορά δεν εξοργίστηκα με το γκράφιτι στην τριλογία των αδελφών Χάνσεν, σαν αρμόττον το βρήκα: αντισταθείτε αισθητικά, γιατί χανόμαστε, ας πούμε. Είδα και τη νέα συλλογή της Prada λίγο πιο πέρα, στη Βουκουρεστίου: διότι αυτό είναι το ταξίδι στην πόλη, τα πάντα όλα.

Ακούω, λοιπόν, Το Μάη λένε πως θα βρέξει, ερμηνεία Βούλα Σαββίδη, Μουσική/Στίχοι: Γιώργος Αρσενίδης /Ηλίας Κατσούλης. Το ωραίο του πράγματος είναι ότι το ψάχνω μέρες στο youtube.com κι ανέβηκε μόλις χθες. Διαβάζω τις Μυθολογίες του Roland Barthes και το Εν Λευκώ του Οδυσσέα Ελύτη - εκεί που μιλάει για την τέχνη των αρχαίων, απόλαυση. Και παίρνω τα πάνω μου.

Die Dreigroschenoper

2010-01-16T03:31:00.000+02:00

ήτοι η Όπερα της Πεντάρας και δη από το Berliner Ensemble, στο Παλλάς, για λίγο. Λατρεμένο.
Ακούστε:
http://www.youtube.com/watch?v=QGdwQf2a0W0&feature=related
και
http://www.youtube.com/watch?v=XpkCazstUhM
και
http://www.youtube.com/watch?v=7AuMcY-ArlA
και τέλος
http://www.youtube.com/watch?v=_QXJ3OXWaOY
η επιλογή δική σας. Καλή διασκέδαση!