Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

ΚΑΤΙ ΜΙΚΡΟ...


...για το δρόμο, ας πούμε. Η φωτό από την Άνδρο, καλοκαίρι ΄08.

Με αφορμή τη συζήτηση περί ομορφιάς και ασχήμιας στην τέχνη αύριο και το μόττο μου στο φμπουκ περί υστερίας και απουσίας καλού γούστου.

Αυτό που απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό είναι η αισχύνη. Άσχετο με ταξίδια και καλοκαίρια, διαχρονική διαπίστωση γαρ, δεν αποτελεί εποχιακή ενασχόληση, ούτε σχόλη η απουσία αιδούς. Κι αυτή για μένα είναι η μέγιστη έλλειψη καλαισθησίας.

Διαβάζω περί τέχνης.

Ακούω λουλούδια πικροδάφνης να πέφτουν, κάνουν έναν ελάχιστο ήχο, που παραδόξως λειτουργεί εξόχως κατευναστικά.

Και υπενθυμίζω "ουδείς αγεωμέτρητος εισίτω", τα υπόλοιπα χάρισμα...

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

ΣΠΕΤΣΕΣ





Σύμφωνα με τις προγραμματικές μου δηλώσεις, στην ανάρτηση για το Λονδίνο, εμείς τα καλοκαίρια τα περνάμε στα νησιά - όχι εξ ολοκλήρου, φευ, αλλά, όταν, όποτε και για όσο μπορούμε.

Στα νησιά τα οποία πληρώνουμε χρυσά για υπηρεσίες αμφισβητούμενες έως απαράδεκτες ενίοτε, αλλά επειδή είμαστε μοντερνιστές στο πνεύμα και κολλημένοι στην ιδέα μας περί νησιών μέχρι σημείου ιδεοληψίας, επιμένουμε.

Σπέτσες, λοιπόν. Οι Σπέτσες είναι νησί του Αργοσαρωνικού, απέναντι από το Πόρτο Χέλι, σε περίπτωση που διακατέχεστε από περιέργεια αβάσταχτη. Ήταν νησί καταπράσινο παλαιά, την προτελευταία δε φορά που πήγα, ήταν κατά το ήμισυ πράσινο, τα λοιπά πεύκα εκάησαν και το θέαμα ήταν τουλάχιστον αποκαρδιωτικό.

Πήγα ξανά, θέλαμε Τζια, δεν προέκυψε, και καταλήξαμε Σπέτσες, δεν κλάψαμε κιόλας...Φεύγεις από Πειραιά, σε δύο ώρες και κάτι έφτασες, κι αν εξαιρέσουμε τα ρυπαρά καθίσματα και τις μηδενικές παροχές του flying dolphin στην προσιτή τιμή των 35 ευρώ απλή διαδρομή, δεν είναι και δύσκολη η πρόσβαση.

Προσωπικά, οι Σπέτσες μου αρέσουν περισσότερο από την Ύδρα και σόρι κιόλας. Το λιμάνι το συμπαθώ, το πρώτο πράγμα που αντικρύζεις είναι η Ντάπια, υπό φυσιολογικές συνθήκες, υπό συνθήκες παραμονών Ευρωεκλογών, το πρώτο πράγμα που αντικρύζεις είναι ακαλαίσθητα κομματικά περίπτερα και αναλόγου αισθητικής τεράστια πανό.

Πλέον, το ξενοδοχείο Ποσειδώνιο, ιστορικό κτήριο, άρτιας αισθητικής, ανακαινίζεται εκ βάθρων. Θα λυπηθώ, δεδηλωμένα μου αρέσουν τα ερειπωμένα κτήρια που αντηχούν παλαιά κλέη και τώρα χάσκουν αδειανά. το Ποσειδώνιο δε χάσκει πια, ανακατασκευάζεται σε μεγάλη κλίμακα με ρυθμούς ιλίγγου για να προλάβει. Θα το επισκεφθώ όταν έρθει η ώρα και θα σας ενημερώσω δεόντως.

Εμείς μείναμε στο Αρμάτα, δηλώνει boutique hotel, είναι συμπαθέστατο, με τιμές φυσιολογικές, πισίνα ωραία, ασφυκτικά στενό χώρο για ξαπλώστρες και ευγενικό προσωπικό. Πεντακάθαρο, ωραία θέα, ήσυχο, τέλειος κήπος, γενικώς φροντισμένο, παράπονο δεν έχω.

Στις Σπέτσες έχει πολλά ταξί, όχι δρόμου, αυτά είναι λίγα, θαλάσσης, που εκτελούν δρομολόγια κανονικότατα. Και λίγες άμαξες, με καροτσέρη, καροτσέρη κλπ. Έχει τη χάρη του κι αυτό, μην το γελάτε, ας είναι (καρα)φολκλόρ. Να πάρετε την άμαξα να σας πάει Αγία Μαρίνα, βλ. παρακάτω. Να μην την πάρετε από Ντάπια προς Παλιό Λιμάνι και τούμπαλιν, να περπατήσετε, είναι πανέμορφη η διαδρομή και, επιτέλους, το έχω ξαναπεί, περπατάμε!

Παραλίες: θα σας πω το μυστικό, η παραλία του Γαρύφαλλου, στο δρόμο για την Αγία Μαρίνα, την "κοσμική" παραλία του νησιού. Η Αγία Μαρίνα δεν έχει ιδιαίτερη θάλασσα, έχει ξαπλώστρες (μόλις 5 ευρώ εκάστη!), beach bar, που κάποτε έκανε ωραία πίνια κολάδα, τώρα δεν ήπια, ήπια μοχίτο, πολλή ζάχαρη, αν πάρετε ζητήστε ζάχαρη με ρέγουλο.
Η άλλη πάλι δεν έχει ξαπλώστρες, δεν έχει μουσική, δεν έχει beach bar, δεν είχε δε και κόσμο και πολύ το χαρήκαμε. Πάρτε το αμαξάκι να σας αφήσει πριν το μονοπατάκι, μικρό μονοπατάκι, δε θα κουραστείτε, πάρτε νερό, αν δεν πάρετε ομπρέλα, λίγο πιο πέρα ειναι μία μικρότερη παραλία με βράχο σκεπό για τους μη ανεχόμενους τον ήλιο. Θάλασσα τέλεια, ηρεμία, πασχαλίτσες να περπατούν επάνω μας - δεν εκστασιάστηκα κιόλας, αλλά από μυρμήγκια, κάλλιο. Λένε ότι φέρνουν καλοτυχία, ίδωμεν...Τις προάλλες βρήκα μία να περιεργάζεται ένα από τα φυτά μου, πασχαλίτσα στην Αθήνα, pas mal.

Σπέτσες ξανά. Τα καϊκάκια δεν πήγαιναν, έτσι μας είπαν. Βέβαια σε κατάσταση αποχαύνωσης στο Γαρύφαλλο είδαμε καναδυό, αλλά δεν το κάναμε θέμα, εμείς μια χαρά ήμασταν εξάλλου. Αγαπημένη παραλία, όταν πηγαίνουν τα καΐκια, οι Άγιοι Ανάργυροι με τη σπηλιά του Μπεκίρη, η τη σπηλιά "Τζένη-Τζένη", όπως τη λέμε εμείς. Την επισκέπτεσθε δε είτε από ξηράς, από μικρό μονοπάτι που ξεκινά από την παραλία και καταλήγει σε σκαλάκια, είτε κολυμπώντας ως εκεί, δεν είναι δα και η διάσχιση του τούνελ της Μάγχης, αφού το έκανα εγώ (δις), μπορούν όλοι! Το νερό στη σπηλιά είναι ρηχό, κάτω έχει βότσαλα και όχι προϊστορικά τέρατα, όπως νόμιζα την πρώτη φορά που έφτασα εκεί, στην αρχή είναι σκοτεινά, αλλά μετά συνηθίζεις και, όπως κάθε σπήλαιο που σέβεται τον εαυτό του, έχει μία απόκοσμη ησυχία και για λίγο, μέχρι να ξαναπάς στην ξαπλώστρα σου, είσαι κάπου αλλού. Το καραβάκι της επιστροφής είναι όλα τα λεφτά, όταν πέφτει ο ήλιος κι έχεις τσουρουφλιστεί και αυτή η δροσιά σου αρέσει, κι όταν κουνάει, βρέχεσαι κιόλας, μεγαλεία.

Μετά το μπάνιο, ο κόσμος πεινάει, και πριν και κατά τη διάρκεια, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Πού να φάτε; "Οι Σπέτσες είναι ακριβή", για να παραθέσω ιδιοκτήτη εστιατορίου του νησιού, όσπερ χρέωσε 4.5 ευρώ ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό, που το αφήσαμε μισό, ήτοι 2.25 ευρώ νερό πήγε χαμένο.

Εμείς φάγαμε στο Μουράγιο, μας άρεσε, μας περιποιήθηκαν δεόντως, μας έστειλε ο ξενοδόχος μας, το φαγητό είναι καλό, η ατμόσφαιρα και η εξυπηρέτηση καλύτερη ακόμη. Κατά τα λοιπά, ταβέρνες πολλές, το φαγητό λίγο-πολύ ίδιο, επιλέξτε.

Για σουβλάκια και μαγειρευτά στην πλατεία.

Κάποτε δε υπήρχε το εστιατόριο "Βράχος", όπου είχα πάει με τη μαμά μου, παλιά, πολύ παλιά. Έκλεισε δυστυχώς. Δε θα ξαναπάω, κρίμα.

Η θάλασσα δεν ήταν κρύα, ήταν ιδανική, εγώ, ως συνήθως κοκκίνισα, παρά μαύρισα, και πάνω που άρχιζαν τα ωραία, φύγαμε.

Τα εισιτήρια είναι ένα ακανθώδες ζήτημα, διότι τα καβαντζάρουν οι ντόπιοι για πάρτη τους. Κλείστε από νωρίς, πολύ νωρίς, ή απευθυνθείτε σε κάποιο τοπικό πρακτορείο να σας τα κρατήσει από κει.

Μετά, φτάσαμε στον Πειραιά, αφού παραλάβαμε άνθρωπο τραυματισμένο στον αυχένα, ήτοι αναγκαστικά ακίνητο, από Ύδρα. Δέσαμε, λοιπόν, κι ενώ το ασθενοφόρο περίμενε απέξω, ο ακίνητος δε μπορούσε να κουνηθεί έτσι κι αλλιώς, άρχισαν να βγαίνουν τα στίφη περνώντας κυριολεκτικά πάνω από τον ακίνητο. Έτσι ζούμε το μύθο μας στην (τουριστική) Ελλάδα, για να μη λέμε μόνο τα φαιδρά ή τα ειδυλλιακά ή και τα γραφικά.

Από δω και πέρα, περιμένω feedback, σε ποια νησιά θα πάτε, σε ποια θα θέλατε να πάτε, που δε θα ξαναπατήσετε το πόδι σας και άλλα όμορφα.

Καλό καλοκαίρι, επισήμως μπαίνει τη Δευτέρα κι εγώ εκτάκτως μάθημα. Μαζί θα το υποδεχθούμε, φοιτητές μου, μαζί θα το ξεκινήσουμε και από κει και πέρα ο καθένας το δρόμο του, το δισάκι του, τη βαρκούλα του, θα αρμενίζουμε όλοι στα ίδια πελάγη για το επόμενο τρίμηνο έως τετράμηνο και είθε να συναντηθούμε κάπου.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ

...ας πούμε, το ταξίδι που δεν έκανα στην Πάτρα χτες, το θέατρο που δεν είδα προχθές, προορισμοί που έμειναν προγραμματισμοί και δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, γιατί στο μεταξύ το κίνητρο για να πας είχε χαθεί. Και μία συζήτηση με φίλο καλό για τη βαρύτητα του λάθους και την έννοια του αστοχείν.

Χτες, ωστόσο, με το πονεμένο μου πλευρό να πονεί, πήγα, ως έπρεπε, στην Έκθεση Βιβλίου στην Ερμού, χαμηλά, μεταξύ Θησείου και Πειραιώς και στο βάθος η Τεχνόπολη, ένα ποίημα. Αν εξαιρέσουμε το κοκκινόχωμα που ερχόταν κατά πάνω σου και επικάλυπτε τα βιβλία, την προτιμώ από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, γιατί είναι πιο άνετα, πιο ανοιχτά, λιγότερο κλισέ, καίτοι φυσικά η Ακρόπολη καραδοκεί, δεν ξεφεύγεις, και γιατί, όπως και να το κάνουμε, η Βόρεια Κλιτύς πάντοτε με ενέπνεε περισσότερο.

Να πάτε στην έκθεση, να περιδιαβείτε τους πάγκους, να χαζέψετε βιβλία, και μετά;
Να καταλήξετε στο Γκάζι, το οποίο έχει γίνει επικινδύνως mainstream, εδώ και αρκετό καιρό δυστυχώς, και λίγο δήθεν-κάπως ενίοτε κι αυτό ενοχλεί. Έχω ξαναγράψει ίσως ότι αναζητώ το επόμενο Γκάζι, το βρήκα λίγο στη Λευκωσία, αλλά μου πέφτει κομμάτι μακριά. Όστις το βρει εντός των τειχών, παρακαλώ σας πείτε μου κι εμένα.
Εν πάση περιπτώσει, τώρα στο Γκάζι θα καταλήξετε, γεμάτο μαγαζιά, γεμάτα κόσμο, πάτε όπου σας βγάλει η άκρη, δε θα το κάνουμε και θέμα.
Να διαβάσετε κάτι όμορφο, σκεφτείτε απ' όσα έχετε διαβάσει στη ζωή σας τι πιστέψατε ως όμορφο κι αυτό να ξαναδιαβάσετε. Καιρός της ομορφιάς...
Και τί ακούμε; εγώ καλοκαιρινά τραγούδια, γιατί με κούρασε η προσδοκία του θέρους που όσο κι αν αναφωνώ "έλα σε μένα, έλα σε μένα" ανθίσταται σθεναρά.

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

ΕΑΡ

Αίγινα, Μουσείο Χρήστου Καπράλου, αν σας βγάλει ο δρόμος...

γιατί είναι άνοιξη και έχει ησυχία και παρότι είμαι κουρασμένη, εξαιρετικά δε, υπάρχει μία ευωχία, γιατί είναι άνοιξη και έχει ησυχία

δεν ακούω, διαβάζω στίχους καταραμένων ποιητών και τους μακαρίζω που έζησαν σε εποχή που τους έχρισε καταραμένους και όχι γραφικούς

Τεντ Χιουζ, Γράμματα Γενεθλίων, δώρο εύστοχο από φίλη ακριβή

όσο υπάρχουν φοιτητές που εμπνέουν, το πανεπιστήμιο θα είναι ταξίδι

ευχαριστώ

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Κύπρος...

...ου μ' εθέσπισεν...,
ενδέχεται κάποιοι να το θυμούνται απ' το Σεφέρη, αρχικά από την Ελένη του Ευριπίδη.

Κύπρος, όπου πήγα για πρώτη φορά εν έτει 1997, φοιτήτρια της ενδόξου Φιλοσοφικής Αθηνών - την πέρασα ένα κομψό χεράκι στην "Ελεγεία", αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ.

Θα ασχοληθώ όμως με την Κύπρο. Το 1997 περιοδεύσαμε - δε θυμάμαι και πολλά.
Θυμάμαι το Κούριον, το φως στο αρχαίο θέατρο κι από κάτω θάλασσα, θυμάμαι τη διαδρομή προς Πάφο, το φως κι από κάτω θάλασσα, θυμάμαι Απρίλιος ήταν και καήκαμε λιγάκι από τον ήλιο και πολύ από τα νιάτα μας τα μαρμαίροντα, αυτό.

Ξαναπήγα το Σεπτέμβρη του 2008 για συνάντηση καθηγητών του ΑΠΚυ και το Σ-Κ της Πρωτομαγιάς για τον ίδιο λόγο. Το αεροδρόμιο της Λάρνακας έχει κάτι από Ελληνικό, που πολλάκις έχω δηλώσει ότι νοσταλγώ για πολλούς λόγους, καίτοι ομολογουμένως το ΕλΒενιζέλος με εξυπηρετεί, ειδικά τώρα με το δεύτερο περίπτερο Κορρέ και τον αντίστοιχο Ελευθερουδάκη προς τις εξόδους Α, οπότε και δε χρειάζεται να τρέχεις από την άλλη πλευρά.

Στην Κύπρο είχε ζέστη και τις δύο φορές, ειδικά τώρα που εδώ είχε κρύο, πολύ κρύο. Όταν πας Κύπρο, να θυμηθείς, ζήτα παράθυρο στο αεροπλάνο, μόνο παράθυρο, η διαδρομή πάνω απ' το Αιγαίο είναι φανταστική και οι μέρες συνήθως καθαρές, οπότε και τα περιγράμματα των νησιών στη διάθεσή σου για να θυμηθείς που είχες πάει με ποιον, τις παραλίες να τις μετρήσεις μία-μία, να νιώσεις στο πετσί σου ζεστά αχνιστά μεσημέρια αποχαύνωσης καλοκαιρινής και κάπως έτσι να περάσει η μία και μισή περίπου ώρα που διαρκεί η πτήση και να φτάσεις. Και να βλέπεις και τα καράβια να περνούν από κάτω και να θυμάσαι ότι δε θ' αργήσεις να βρεθείς κι εσύ επιβάτης με προορισμό κάπου στο αρχιπέλαγος.

Η Λάρνακα δεν είναι μακριά απ' τη Λευκωσία. Η διαδρομή δεν είναι ιδιαίτερη, αυτή τη φορά δε ήταν κάπως πράσινη, εν αντιθέσει με την τρομακτική ξεραΐλα του Σεπτέμβρη. Και παντού οι καφέ πινακίδες προς αρχαίους τόπους, για να μην ξεχνάς ότι αυτό το νησί δεν είναι αρχαίο, είναι πανάρχαιο.

Λευκωσία: εμένα μου αρέσει. Το Αρχαιολογικό Μουσείο, να πάτε, δεσμοί συγγένειας πολιτισμικής πάντοτε υπήρχαν, ωστόσο οι κυπριακές αρχαιότητες έχουν κάτι ιδιαίτερο - παρεμπιπτόντως, προσφάτως άνοιξε και η πτέρυγα κυπριακών αρχαιοτήτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ναι, αυτό της Πατησίων, να πάτε, ωραία οργανωμένη έκθεση, μπράβο στους επιμελητές.

Λευκωσία πλέον ίσον Οκτάνα. Οίκημα παλαιό και πανέμορφο. Όνομα που παραπέμπει σε Εμπειρίκο, όχι τυχαία, λατρεύεται ο Εμπειρίκος εδώ. Κι εμείς που τον αγαπάμε, χαιρόμαστε.
Ισόγειο, βιβλία, όσα θες, κυρίως Άγρα, που έχω μια προτίμηση, ψέματα δε θα πω, τραπεζάκια, ημίφως κλπ.
Ξύλινη φαρδιά σκάλα σε ανεβάζει στον όροφο, δωμάτιο ελάχιστο με παράθυρα μεγάλα, οντάς της Λωξάντρας, ας πούμε, πάγκοι και μαξιλάρες, ναργιλές με άρωμα μήλου και θυμάσαι τον κήπο του Μάριοτ στο Κάιρο πριν κάτι χρόνια, ανυπέρβλητες σαλάτες, τα ωραιότερα Κοσμοπόλιταν της Μεσογείου διά χειρός Κυριάκου, ζητήστε τα και πείτε ότι σας στέλνω εγώ, κρέπες θεϊκές, ωραίες μουσικές, χαλάρωση, πως το λένε.

Κι αν σας πιάσει μια ανεπαίσθητη υπογλυκαιμία; να πάτε στην Πραλίνα, ό,τι πάρεις συνοδεύεται από απολαυστικές πραλίνες και ο πληθυσμός του μαγαζιού είναι χάρμα ιδέσθαι στιλιστικώς μιλώντας και ο νοών νοείτο.

Λένε ότι η καλύτερη ταβέρνα της πόλης είναι η Λυσιώτικη Σούβλα. Εμένα είχε ενσκήψει η αλλεργία μου και δεν ήμουν σε θέση να εκτιμήσω.

Ακούω Tindersticks, Raindrops, I've been loving you too long, My oblivion πρωτίστως και τόσα άλλα. Αφορμή το Salero, αυτό στα Εξάρχεια, έχω ξαναγράψει γι' αυτό, δες σχετική ανάρτηση, Κυριακή άμα τη επιστροφή για τη γιορτή της Μαίρης, Cava, κουβέντα, Stuart στο βάθος, ποιότητα ζωής το ονομάζω αυτό.

Διαβάζω "Σύγχρονη Άποψη" για να ενημερώνομαι για όσα συμβαίνουν στην Κύπρο και όσα την αφορούν. Κυρίως τα πολιτιστικά. Διάβασα σε παλαιότερο τεύχος συνέντευξη του Roderick Beaton, ελληνιστή, σεφεριστή, αν μου επιτραπεί ο όρος. Διαβάστε, αν θέλετε, το "Waiting for the Angel", έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά πριν δυο-τρία χρόνια, η βιογραφία του Σεφέρη διά χειρός Μπήτον, τη διάβασα το καλοκαίρι του 2004, Σεπτέμβρη συγκεκριμένα στα Κύθηρα, στην ανάπαυλα μεταξύ Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών, Κύθηρα και Σεφέρης, ωραία ζωή.

Ακούω, τώρα τα πουλιά στο μπαλκόνι μου που τα χτύπησε η άνοιξη και κορυβαντιούν, χτες που ουσιαστικά έγραψα την ανάρτηση και έβρεχε σα φθινόπωρο πες και αποπροσανατολίστηκα λιγάκι, Tindersticks, My Oblivion.

Και κρατώ το στίχο ότι "the good days are back". Ή, αν θες, δεν έφυγαν ποτέ.
Η χυδαιότης δε μας αγγίζει σε όποια έκφανσή της κι έχει πολλές. Υπενθυμίζω το σεφερικό "ποιος πάει για το καλύτερο...", οψόμεθα.